บทที่229 เอาให้ตาย

บทที่229 เอาให้ตาย

หลินหยางสายตาชะงักค้าง สำรวจผู้หญิงตรงหน้าอย่างละเอียด ชุดสูทสีส้มโทนแดง ม้วนผมขึ้นสไตล์หญิงวัยกลาง ริมฝีปากอ่อนนุ่ม บุคลิกมีความสง่าและมีเสน่ห์

ถ้าเธอไม่ได้บอกว่าเป็นน้าของจ้าวกางเถียน หลินหยางคงคิดว่าเธออายุแค่สามสิบปลายๆ หางตาไม่มีรอยตีนกาเลย ผู้หญิงคนนี้ดูแลตัวเองได้ดีมาก

“รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงตามหานาย?” ผู้หญิงพูดด้วยรอยยิ้ม

“แก้แค้นเหรอ? ความอดทนของคนตระกูลจ้าวน้อยขนาดนี้เลยเหรอ!” หลินหยางปัดมือและพูด

ผู้หญิงหัวเราะเสียงดัง ทำเอาทุกคนแทบสลาย หลินหยางก็หวั่นไหวตามไปด้วย ผู้หญิงแบบนี้ตอนสาวๆไม่รู้ว่ามีผู้ชายมาหลงเสน่ห์มากแค่ไหน!

“นายดูน่าสนใจกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะ ฉันมาเจียงหลิงไม่เพียงแต่มาหาเรื่องนาย แน่นอนฉันจะหาเรื่องนายอยู่แล้ว!” ผู้หญิงพูดอย่างใจเย็น เหมือนว่าเธอสามารถบี้มดตัวหนึ่งให้ตายได้ทันที

หลินหยางหัวเราะพูดว่า: “หลานเธอเป็นคนระยำขนาดนั้น เธอไม่สั่งสอนให้ดี มาหาเรื่องฉันถึงที่นี่ งั้นก็ได้ ฉันจะรอดู จะรับมือกับการมาหาเรื่องทุกครั้งของนายกเทศมนตรีจ้าวแล้วกัน!”

“ผู้ชายน่ะ ความอดทนน้อยนะ ฉันมาหาเรื่องนายจำเป็นต้องมายืนตรงนี้ไหม? ฉันแปลกใจมากเลยนะผู้ชายอย่างนายวิจัยครีมแผลลายได้ยังไงกัน โดยทั่วไปแล้วก็มีแต่พวกนักวิจัยที่ผมขาวหงอกที่จะวิจัยของขั้นเทพพวกนี้ออกมาได้ นายก็แค่เด็กหนุ่มคนหนึ่งทำไมถึงทำได้กัน!” ผู้หญิงนั่งอยู่บนรถและหันข้างมาถาม

เพียงแค่ท่าเดียว หลินหยางก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาแน่ โปรยเสน่ห์ของตัวเองออกมาได้ทุกที่ทุกเวลาและยังควบคุมมันได้ดีอีกด้วย

หลินหยางเกาหัวและพูดว่า: “เจียงหลิงของพวกเธอคงไม่ได้คิดจะฮุบครีมรอยแผลของพวกเราไปหรอกนะ?”

“รู้ไหม? ตอนนั้นใช้เงินหนึ่งล้านกว่าจะได้มาหนึ่งขวดครอบครอง ก็คิดว่าคนแบบไหนนะที่ทำแบบนี้ได้ ไม่คิดว่าจะเป็นคนยอดดวงใจของหลานชายฉันเพื่อนร่วมงานของไป๋เซียนเฉ่า และยังครอบครองไป๋เซียนเฉ่าอีก นายทำให้ฉันตะลึงมากเลยนะ ดังนั้นตอนที่หลานชายฉันไปหานาย ฉันคิดว่าอยากให้เขาร่วมงานกับนายให้ได้ แต่ดูแล้วฉันคงคิดมากไป ผู้ชายที่ฮอร์โมนพลุกพล่านได้ตลอดแบบนี้จะยอมร่วมงานกับศัตรูรักได้ยังไง! นายเอาเซียนเฉ่าเก๋อไม่ก็ส่วนผสมของครีมรอยแผลมาให้ฉัน ฉันจะปล่อยนายไป เป็นยังไง?” น้ำเสียงของผู้หญิงเปลี่ยนไป กลายเป็นเย็นชา

หลินหยางรู้สึกเย็นวาบที่หลังขึ้นมา ปลายมีดเล่มสั้นจิ้มอยู่ที่เอวเขา มีคนเดินมาควบคุมตัวจากหลังเขาได้เงียบๆโดยที่เขาไม่รู้ตัวงั้นเหรอ

หลินหยางพูดพร้อมกับชูสองมือขึ้น: “ไม่ต้องแบบนี้ก็ได้มั้ง ยังไงเธอก็เป็นเทศมนตรี พึ่งเข้ารับตำแหน่งก็มาข่มขู่ประชาชนตัวน้อยๆตาดำๆแบบนี้แล้วเหรอ?”

“ฮ่าๆ หลินหยางนายน่ารักจริงๆเลยนะ ชิวเยว่ วางมีดเธอลง อย่าทำให้เขาตกใจสิ แบบนั้นก็ไม่สนุกแล้ว!” ผู้หญิงอมยิ้มและพูด

หลินหยางถอนหายใจ ยิ้มไม่เห็นฟัน ยังมีความเป็นกุลสตรีอีกซะด้วยสิ ผู้หญิงแบบนี้มีความลึกลับมาก ไม่รู้ว่าเธอจะทำอะไร ในตอนนี้เองคนด้านหลังก็พูดเสียงเบาว่า: “คุณหนู คนคนนี้ทำร้ายพวกคุณชายรอง สมควรตาย!”

ผู้หญิงเหรอ ฟังเสียงแล้วดูอ่อนวัยมาก มีการต่อสู้ที่เก่งแบบนี้ทำเอาหลินหยางตะลึงไปเลย

ผู้หญิงส่ายหน้าพูดว่า: “กางเถียนพวกนั้นทำตัวเองโทษคนอื่นไม่ได้ หมอนี่น่าสนใจมาก ฉันไม่อยากสับเขาเป็นชิ้นแล้วลงหม้อตอนนี้หรอกนะ! หลินหยาง ข้อเสนอของฉันนายคิดหรือยัง?”

ขายเซียนเฉ่าเก๋อกับให้ส่วนผสมลับ? นี่มันเป็นไปไม่ได้ หลินหยางแสยะยิ้มพูดว่า: “งั้นก็แทงฉันจากด้านหลังยังจะดีกว่าอีกนะ!”

“ถือว่ามีความกล้ามาก เสียดายที่ใช้กับตัวผู้หญิง ไป๋เซียนเฉ่าไม่ใช่คนที่จะหลอกได้ง่ายๆ เด็กคนนี้ดื้อมาตั้งแต่เด็ก นายจีบเธอติดได้ยังไง? หลานชายฉันตามจีบขนาดนั้นมานานหลายปีก็ยังไม่เห็นเธอเคยชายหางตาแลมองเลย อย่าว่าแต่ก้มหน้าพูดกับคนในบ้านเลย!” ผู้หญิงถาม

หลินหยางเงียบลง ไม่อยากพูดอะไรกับเธอต่อ ท่าทางเหมือนไม่อยากสนใจเธออีก

เห็นหลินหยางทำท่าไม่ยอมพูดด้วย ผู้หญิงถอนหายใจพูดว่า: “ได้ ขึ้นรถเถอะ ส่งนายกลับไป! ชิวเยว่เธอมาขับรถ!”

ผู้หญิงเข้าไปนั่งในหงฉี มีดด้านหลังหลินหยางก็ลดลง หลินหยางไม่ยอมขึ้นรถ กลับหลังหันเดินออกไปทันที

“นี่ นายจะเดินลงไปจากทางทางด่วนหรือไง? โทรศัพท์ของนายอยู่กับฉันน้า!” ผู้หญิงส่ายโทรศัพท์หลินหยางในมือและพูด

หลินหยางตกใจเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองชิวเยว่ที่อยู่ที่นั่งคนขับ หญิงสาวที่สวมชุดสีดำ ดูท่าน่าจะอายุสิบเจ็ดสิบแปดได้ เมื่อกี้ไม่รู้ว่าเธอหยิบโทรศัพท์ตัวเองออกจากกระเป๋าได้ยังไง

เดินกลับไปนั่งอย่างทำอะไรไม่ได้ ผู้หญิงหัวเราะและพูดว่า: “ได้แล้ว เบอร์โทรศัพท์ฉันบันทึกไว้ให้แล้ว นายต้องติดต่อหากันตลอดนะ ฉันจะมาหานายตลอด!”

หลินหยางรับโทรศัพท์มาและเปิดดู อันแรกที่ขึ้นมาเลยคือเบอร์ของผู้หญิงคนนี้ เธอมีชื่อว่าจ้าวหย่าจิ้ง

“เป้าหมายที่เธอมาเจียงหลิงคงจะไม่ใช่สูตรลับอะไรฉันหรอกใช่ไหม พูดมาสิ อยากหลอกใช้ฉันทำอะไร?” หลินหยางพูด

จ้าวหย่าจิ้งหลังอิงเก้าอี้มองเขา ผู้ชายตรงหน้ามีความหล่อเหลาระดับหนึ่งเลย แต่กลับหยิ่งยโสไม่ยอมก้มหัวให้ใคร เธอยิ้มเบาๆและพูดว่า: “หลินหยาง ฉลาดเกินไปมันไม่ดีนะ! นายเป็นแบบนี้ฉันก็ไม่รู้จะคุยยังไงกับนายต่อไปแล้วนะ!”

“อยากจะแสดงอำนาจให้ฉันกลัว จากนั้นก็ตีสนิทกับฉัน พูดจาไร้สาระกับฉันมากมายก็เพื่อดึงฉันลงไปในกับดักไม่ใช่เหรอ? พูดมาเถอะ หาฉันทำไมกัน?” หลินหยางถาม

“นายนี่น่ารำคาญจริงๆเลยนะ ทำไมไม่ไว้หน้ากันบ้างเลย? ยังไงฉันก็เป็นคนสวยคนหนึ่งนะ! นายไม่ชอบคนสวยเหรอ?” ผู้หญิงยิ้มโปรยเสน่ห์

ในตอนที่โปรยเสน่ห์นั้น ผู้หญิงคนนี้เซ็กซี่มากจริงๆ เพียงแค่ท่าทางและรอยยิ้มนั้นก็ทำเอาคนเลือดพุ่งได้ หลินหยางแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์พูดว่า: “เป็นสาวสวย แต่ว่าใกล้จะหมดอายุแล้วล่ะ!”

จ้าวหย่าจิ้งเกลียดเวลามีคนพูดถึงอายุมากที่สุด นี่เป็นเหมือนโรยเกลือบนบาดแผลเธอเลย หญิงงามก็กลัวแก่นะ ปีนี้จ้าวหย่าจิ้งที่อายุสามสิบแปดปีก็ต้องกลัวเวลาที่เป็นศัตรูที่ใหญ่ที่สุดของคนอยู่แล้ว

จ้าวหย่าจิ้งหุบยิ้ม ตะโกนอย่างโมโหว่า: “ตาบ้า นายน่ะสิหมดอายุ! นายลงไปเลยนะ!”