บทที่230 หญิงสาวนักฆ่า

บทที่230 หญิงสาวนักฆ่า

ร่างกายหลินหยางควบคุมไม่อยู่ ตรงหน้าแบ่งไม่ออกแล้วว่าเป็นภาพหลอนหรือเป็นภาพจริง

ไป๋เซียนเฉ่าไม่รู้ว่าหยิบขวดสารหล่อลื่นมาจากไหน ทาบนตัวของเขา ร่างกายเป็นสีทองเงาไปหมด มันวาวมาก กางเกงในของหลินหยางถูกถอดออก อาวุธใหญ่อยู่ในกำมือของไป๋เซียนเฉ่า

“เธออยากเล่นยังไง?” หลินหยางหายใจถี่และพูด

ไป๋เซียนเฉ่านั่งลงไป ใช้เต้านมของตัวเองห่อหุ้มปีนใหญ่เขาไว้ สารหล่อลื่นเย็นวาบกระตุ้นทำให้ปืนใหญ่เขาแข็งตัว ไป๋เซียนเฉ่าบีบนวดเต้านมของตัวเอง ห่อหุ้มปืนใหญ่น้อยไว้ทั้งหมด

“เธอจะมาในท่าไหนเนี้ย!” หลินหยางพูดด้วยเสียงสั่นคลอน

ไป๋เซียนเฉ่าไม่สนใจเขา ถูไถอาวุธสำคัญของหลินหยางต่อไป การสัมผัสที่อ่อนนุ่มและลื่นไหลไม่ใช่ความรู้สึกหลอน ท้องน้อยหลินหยางเหมือนมีไฟปะทุขึ้น เขานั่งตัวตรง มองดูไป๋เซียนเฉ่าที่พยายามถูไถของเขาอย่างตั้งใจ

หลับตาลง พิงลงไปบนโซฟา หลินหยางปล่อยให้ไป๋เซียนเฉ่าทำไปเรื่อยๆ เขารู้ว่าวันนี้เธอทำไม่สำเร็จคงไม่ยอมปล่อยง่ายๆแน่ เต้านมนี้บีบรัดเขาไว้แน่น ความรู้สึกสับสนทำให้เขาถอนตัวไม่ขึ้น

ไป๋เซียนเฉ่าตอนแรกแค่อยากหยอกเขาเล่นเท่านั้น ตอนนี้กลับรู้สึกร่างกายของตัวเองที่ร้อนผ่าวขึ้นมา ที่สำคัญคือสีหน้าของหลินหยางและความรู้สึกที่พึงพอใจทำให้เธอรู้สึกภูมิใจมาก

“เป็นยังไง ยังทำตัวเก่งอีกไหม?” ไป๋เซียนเฉ่าพูดอย่างภาคภูมิ

หลินหยางปัดมือ ทำท่าพูดอะไรไม่ออก ไม่ทันขาดคำ ตอนที่ถอนออกมากไม่กี่นาทีหลังจากนั้น หลินหยางก็พุ่งกระฉูดจนหมดแมกซ์ ทิ้งเกราะออกไป

“ปีศาจน้อย วันนี้เป็นอะไรไป?” หลินหยางพูด

ไป๋เซียนเฉ่ามองดูบนหน้าอกที่มีน้ำเหนียวๆ เงยหน้าขึ้นพูดว่า: “เป็นยังไง ผู้หญิงก็ปราบผู้ชายแบบนี้ได้นะ!”

หลินหยางหัวเราะเสียงแหบ แต่ก็มีความซาบซึ้งใจ เขารู้ว่าไป๋เซียนเฉ่าไม่ใช่เพื่อพิสูจน์สิ่งนี้หรอก ความตั้งใจและดื้อรั้นแบบนั้นก็เพื่อให้ตัวเองสบายขึ้นหน่อยเท่านั้น

หลินหยางกอดเธอไว้แน่น ตบก้นเธอเบาๆพูดว่า: “งั้นฉันก็จะพิสูจน์เหมือนกัน ผู้ชายแม้จะถูกปราบแล้ว ก็ยังกำราบผู้หญิงได้เหมือนกัน!”

ไป๋เซียนเฉ่านอนอยู่บนโซฟา ก้นด้านล่างกรีบนุ่มสีชมพูอ่อนอมแดง ดูน่าหลงใหลมาก หลินหยางไม่รอช้า ดันเข้าไปทันที

ร้อนปะทุ สบายตัว ด้านในเปียกแฉะจนไม่เหลือซากแล้ว หลินหยางหัวเราะฮึๆ: “เป็นยังไง!”

“หลงตัวเอง ดูสิว่านายจะแข็งได้นานเท่าไหร่!” ไป๋เซียนเฉ่ากลับท้าทายเขาแทน

หลินหยางครั้งนี้ไม่ออมแรงและไม่ไว้หน้าขยับทันที ไป๋เซียนเฉ่ากัดปากอดทนไว้ไม่ครางเสียงออกมา แต่ผู้หญิงที่เก่งแค่ไหนก็ทนรับผู้ชายแบบนี้ไม่ไหวเหมือนกัน ไป๋เซียนเฉ่าทนได้ไม่นานก็ครางออกมาเสียงดังทันที

“ตาบ้า อย่าอยู่รอบปากประตูแบบนี้สิ!” ไป๋เซียนเฉ่าพูดอย่างโมโห

หลินหยางตาหมอนี่ตั้งใจไม่เข้าไปลึกๆ จนกระทั่งเธอเอ่ยปากร้องขอ เขาถึงได้ออกแรงเต็มที่

ขยับโยกอย่างหนำใจ พอใส่เข้าไปทั้งร่างกายและจิตใจ ทั้งสองคนทำกิจกรรมกันจนเหนื่อยล้าไปหมด ในตอนวินาทีสุดท้ายไป๋เซียนเฉ่าเกิดภาพหลอนเหมือนอานเสี่ยวซิง มองเห็นเขาเอาหอกแทงเข้าไปในร่างของตัวเอง

“กรี๊ด!” ไป๋เซียนเฉ่ากรีดร้องออกมาอย่างตกใจ

ตอนนี้หลินหยางกำลังจะถึงจุดสุดยอด คิดว่าเธอทนไม่ไหวแล้ว ก็เร่งความเร็ว พุ่งออกมาในครั้งที่สอง

ภาพหลอนหายไปแล้ว ไป๋เซียนเฉ่ากอดหลินหยางไว้อย่างหวาดกลัวและพึมพำว่า: “ตาบ้า เมื่อกี้ฉันตกใจหมดเลย เห็นนายถือหอกแทงฉัน!”

หลินหยางยกมือขึ้นจับแผลบนมือ สีอ่อนลงไปมาก เขายิ้มแหะๆและพูดว่า: “ยัยบื้อ หอกอยู่ด้านล่างตัวฉัน เมื่อกี้แทงเธออยู่ไง?”

“ตาบ้า นายแก้แค้นอยู่หรือไง!” ไป๋เซียนเฉ่าพูดอย่างไม่ยอมกัน

นานๆทีหลินหยางจะอ้อนเธอได้ ส่งเธอกลับไปพักผ่อนแล้ว

ตอนนี้ก็เวลาดึกแล้ว หลินหยางพึ่งเดินไปที่จอดรถด้านล่าง ก็เห็นหญิงสาวชิวเยว่

หญิงสาวขวางหลินหยางไว้และพูด: “ฉันพาไปเอง ตามฉันมา ขึ้นรถของนาย!”

“ไปไหน?”

“ถึงแล้วนายจะรู้เอง!” หญิงสาวพูดอย่างเย็นชา

ทั้งสองแลนด์โรเวอร์ที่พึ่งซ่อมมาเสร็จ หลินหยางขับไปทางด่วนตามที่ชิวเยว่ชี้ทาง ตลอดทาง หลินหยางรู้สึกง่วง ผู้หญิงคนนี้จะทำอะไรกันแน่?

“ด้านหน้าก็ออกเมืองเจียงหลิงแล้ว เธอจะทำอะไรกันแน่?” หลินหยางถาม

“ขับไปก็พอแล้ว!” ชิวเยว่พูดโดยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

หลินหยางขับลงทางด่วนเส้นแบ่งเขตของเมืองเจียงหลิงกับเมืองใกล้ๆ เขาจอดรถ มีดของชิวเยว่จี้มาที่เขา

“สาวน้อย ขู่ฉันแบบนี้หลายครั้ง เธอจะทำอะไรกันแน่?” หลินหยางพูดอย่างหมดอารมณ์

“เพราะนายสมควรตาย!” สายตาชิวเยว่เต็มไปด้วยความโกรธ