ตอนที่ 102 คุณจะนอนที่ไหน

ตอนที่ 102 คุณจะนอนที่ไหน

สองคนที่บ้าคลั่งเสร็จ ล้วนนอนไว้บนเตียง หลินหยางอบกอดหยางเฟินไว้ ลูบผิวที่นุ่มลื่นของหยางเฟิน มองดูเธอหายใจอยู่ในอ้อมกอดของตนเอง ในใจหลินหยางเต็มไปด้วยความสุขแห้งชัยชนะ

“เสี่ยวหยาง ถ้าคุณยังทำต่อไป คาดว่าฉันคงทรมานน่าดู ฉันรู้สึกปวดขา คาดว่ากลับไปคงรวมขาเข้ากันไม่ได้”หยางเฟินพูดอย่างโมโห

หลินหยางได้ยินแล้วลุกขึ้นมานั่ง ขับเคลื่อนพลังมังกรและหงส์ในร่างกาย มือนวดไปมาที่ขาและท้องน้อยของหยางเฟิน

“สบายจริงๆ “ภายใต้การนวดของหลินหยาง หยางเฟินหลับตาแล้วพูด “เสี่ยวหยาง ถ้ารู้ว่าคุณมีความสามารถนี้แต่แรก ฉันก็ควรไปมีความสุขให้เต็มที่กับมัน ตอนแรกก็เพราะว่ากลัวสามีจะเห็นความผิดปกติ”

“ไม่รีบนะ ยังมีเวลาอีกหลายวันไม่ใช่เหรอ?ใช่แล้ว คุณมาที่โรงแรมทุกวัน ไม่กลัวสามีคุณรู้เหรอ?”หลินหยางถามด้วยความสงสัย

“ไม่หรอก เขายุ่งทุกวัน อีกอย่างฉันก็บอกกับเขาแล้วว่ามานวดอก เขาเห็นหน้าอกฉันสวยขึ้น คงได้แต่ดีใจ ไม่มีเวลามาสนว่าฉันไปไหนหรอก”หยางเฟินมองบนใส่หลินหยางแล้วพูด “ทำไม เล่นภรรยาคนอื่นเสร็จ ตอนนี้เริ่มกลัวแล้วเหรอ?”

“ผมจะไปกลัวอะไร ผมเป็นห่วงคุณต่างหาก “หลินหยางพูดด้วยความไม่พอใจ

“ฮ่าๆ ไม่ต้องเป็นห่วง ยังไงสองสามวันนี้ “หยางเฟินหัวเราะ หลับตามีความสุขกับการนวดของหลินหยาง

สิบกว่านาทีผ่านไป หลินหยางหยุดท่าทางในมือลง หยางเฟินขยับสองขาดู รู้สึกว่าผ่อนคลายเยอะมาก

“ตอนเช้าคุณไม่ทำให้ฉัน คุณตั้งใจจะทรมานฉันใช่ไหม?”หยางเฟินถามด้วยความน้อยใจ

“ไม่นิ ก็ตอนนั้นคิดไม่ถึงนิ?”หลินหยางพูดแล้วยิ้ม

ทั้งสองอยู่ด้วยกันมานาน จนฟ้าเริ่มมืด ส่งหยางเฟินกลับไป หลินหยางเดินไปที่คลินิก

ในห้องยาไม่มีคนอยู่ แต่ในห้องส่งเสียทำอาหารออกมา หลินหยางเดินเข้าไปดู เห็นจ้าว จินฟ่งกำลังยุ่งอยู่ในครัว

เห็นสภาพที่ยุ่งของจ้าวจินฟ่ง ในใจหลินหยางรู้สึกอบอุ่น ความรู้สึกอบอุ่นวาบผ่าน

จ้าวจินฟ่งสวยมาก และยิ่งดูยิ่งสวย แต่แค่หน้าสดตลอดเวลา ไม่แต่งหน้าแม้แต่น้อย แม้กระทั่งครีมดูแลผิวทั่วไปก็ไม่มี ผู้หญิงที่ติดดินแบบนี้ ในวินาทีนี้ กลับดึงดูดใจของหลินหยางไว้แน่น

มองดูจ้าวจินฟ่งทำอาหารอยู่ตรงนั้น ในใจหลินหยางวาบความคิดแปลกๆผ่าน ชีวิตที่รอผู้หญิงของตนเองทำกับข้าวให้เสร็จ อาจจะเป็นชีวิตที่ตนเองต้องการก็ได้

“จินฟ่ง ผมกลับมาแล้ว อาหารวันนี้พอผมกินหรือเปล่า?”หลินหยางพูดอยู่ด้านหลัง

ได้ยินหลินหยางพูด จ้าวจินฟ่งตกใจ หันหน้ากลับมาพูด้วยความไม่พอใจ”ไอ้เด็กดื้อหนีไปไหนมาฉันก็ไม่ว่าแล้ว กลับมาแล้วยังไม่ให้ซุ่มให้เสียง ตกใจหมดเลย”

หลินหยางไม่ได้อธิบาย แค่ยิ้ม มองดูปริมาณอาหารที่จ้าวจินฟ่งทำ เห็นได้ชัดว่ามีส่วนของตนเองด้วย จากนั้นกลับไปที่ห้องยา

“หลินหยาง กินข้าวได้แล้ว”จ้าวจินฟ่งเรียกหลินหยาง

หลินหยางก็ไม่ลีลา เดินเข้าไปในห้องครัว มองดูอาหารผัดสามอย่างน้ำซุบหนึ่งอย่าง อาหารเย็นถือว่าไม่เลว

“ถ้าแม่คุณรักษาหายแล้ว คุณยังจะอยู่ที่นี่อีกไหม?”หลินหยางกินแล้วถาม

“อืม ตอนนี้ยังไม่รู้จะไปไหน ตอนนี้ในโรงพยาบาลมีน้อยมากที่จะเอาคนที่เป็นแพทย์แผนจีน คนที่สามารถไปทำงานในโรงพยาบาล ส่วนมากก็คนที่บ้านมีคนรู้จัก แบบฉัน เหมาะที่จะเปิดคลินิกเองมากกว่า ถือว่าเลี้ยงตนเองได้บ้าง”จ้าวจินฟ่งเอียงหัวแล้วคิด

มองดูสภาพแวดล้อมที่เก่าๆของที่นี่ ในใจหลินหยางรู้สึกสงสาร คิดไปสักพักหลินหยางถาม “คุณเคยคิดจะไปทำอย่างอื่นบ้างไหม?”

“ถ้าไม่มีเรื่องอะไร ฉันคงทำงานสายแพทย์แผนจีนไปตลอด แต่ถ้าฉันเก็บเงินได้มากพอ ฉันจะเปิดร้านซักผ้า คนยุคนี้ยิ่งอยู่ยิ่งขี้เกียจ เสื้อผ้าที่ใส่ยิ่งอยู่ยิ่งแพง งานสายนี้น่าจะไม่เลว “จ้าว จินฟ่งพูด เห็นได้ชัดว่าเธอวางแผนไว้นานแล้ว

เมื่อหลินหยางได้ยินเช่นนี้ตาสว่างทันที ยิ้มแล้วถาม “เปิดร้านซักผ้าต้องใช้เงินเท่าไหร่?”

“ถ้าเช่าที่อยู่ รวมถึงซื้อพวกอุปกรณ์ ดีหน่อยก็ต้องใช้หลายแสน พื้นที่ๆไม่ค่อยดี อย่างเช่นที่นี่ของฉัน ก็แค่ไม่กี่หมื่น แต่คนที่นี่ไม่ค่อยเยอะ หาเงินได้ไม่มากหรอก”จ้าวจินฟ่งพูดด้วยความถอดใจ

“คุณเห็นว่าที่ไหนดี?”หลินหยางถาม

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าหลินหยางอยากทำอะไร แต่จ้าวจินฟ่งก็เอาความคิดของตนพูดออกไปหมด”ฉันรู้สึกว่าถนนที่สร้างใหม่ในเมืองไม่เลว ที่นั่นคนเยอะ ถนนสายไข่มุกฝั่งตะวันออกก็ไม่เลว ที่นั่นมีชุมชนเยอะ คนก็เยอะด้วย ใช่แล้ว รอบๆศูนย์แพทย์เมืองเจียงหลินของพวกเราก็ไม่เลว อีกอย่างที่นั่นไม่มีคนเปิดร้านซักผ้าด้วย ถ้าตอนนั้นฉันมีเงิน ที่นั่นก็ยังไม่มีคนเปิดร้าน ฉันก็คงจะไป”

ฟังจ้าวจินฟ่งพูด หลินหยางเงียบสักพัก “เอาแบบนี้ละกัน ผมมาเปิดร้าน คุณไปจัดการให้ผม ถึงตอนนั้นเรามาแบ่งกำไรกัน ผมเอาสี่ส่วน คุณเอาหกส่วน เวลาปกติผมจะไม่ไปยุ่ง ทุกอย่างคุณเป็นคนดูแลจัดการเอง”

จ้าวจินฟ่งรู้สึกอยากจะทำ เพราะว่าเธอไม่ได้เก่งเรื่องแพทย์แผนจีนมากเท่าไหร่ หลายอย่างยังไม่ได้เรียนรู้ ถึงแม้จะเปิดคลินิกนี้ไว้ แต่ก็รักษาคนไข้ไม่หายเยอะมาก ชอบมีคนมาหาเรื่องบ่อยเหมือนกัน ทำให้เธอรู้สึกยุงมากจนไม่มีเวลาพัก

“คุณมีเงินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?”จ้าวจินฟ่งถามเบาๆ

“อืม เรื่องเงินคุณไม่ต้องเป็นห่วง ขอแค่คุณรู้สึกว่าสามารถหาเงินได้ งั้นผมก็จะลงทุนเปิดร้านซักผ้าหนึ่งร้าน”หลินหยางพยักหน้าด้วยความตั้งใจ

มองดูสีหน้าความเอาจริงเอาจังของหลินหยาง จ้าวจินฟ่งมีความเชื่อใจที่พูดไม่ถูก กัดริมฝีปาก จ้าวจินฟ่งจึงพูดว่า”ตามที่ฉันสังเกตมา ร้านซักผ้าถือว่าได้กำไรอยู่ ถึงแม้อาจไม่ทำให้เรารวย แต่รายได้ไม่เลว คาดว่าสองปีก็สามารถเอาต้นทุนกลับมาได้แล้ว”

หลินหยางฟังแล้วพยักหน้า ถ้าลงทุนไปหลายแสน สองปีก็สามารถเอาต้นทุนกลับมาได้ ถือว่างานสายนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน

“ได้ งั้นก็เอาตามที่คุณว่าละกัน รอผมยุ่งกับงานในเมืองจินหลิงให้เสร็จ พวกเราค่อยไปที่เจียงหลิง ดูว่ามีสถานที่ที่ไหนดีๆบ้าง”หลินหยางยิ้มแล้วพูด

“คุณจะเปิดร้านซักผ้าจริงๆ?”ในสายตาของจ้าวจินฟ่งก็ยังคงไม่ค่อยกล้าเชื่อ