ตอนที่ 103 การชิดเข้ามาใกล้ของจ้าวจินฟ่ง

ตอนที่ 103 การชิดเข้ามาใกล้ของจ้าวจินฟ่ง

“ฮาโหล เซียนเฉ่า ทำไมโทรมาให้ผมดึกดื่นแบบนี้ละ?”หลินหยางยิ้มแล้วรับโทรศัพท์

“นี่ก็มาบอกข่าวดีให้คุณละสิ?คุณรู้ไหม?ครีมแผลลายพวกนั้นฉันขายหมดแล้วนะ ถูกคนแย่งกันซื้อจนหมด เรียกได้ว่าไม่เพียงพอจริงๆ”เสียงอีกฝั่งของไป๋เซียนเฉ่ามีความกระตือรือร้น

หลินหยางได้ยินแบบนี้ยักคิ้ว ครีมแผลลายยี่สิบขวด ถูกผู้หญิงคนนี้ขายจนหมด?ถ้าเธอขายขวดละห้าแสนหยวน งั้นยี่สิบขวดก็สอบล้าน!

ตัวเลขใหญ่ขนาดนี้ หลินหยางเคยเห็นแค่ในทีวีและในนิยาย ตอนนี้ในมือไป๋เซียนเฉ่าได้เงินมาสิบล้าน ถึงแม้จะตัดต้นทุนออก ก็เป็นเก้าล้าน ผู้หญิงคนนี้ สมแล้วที่เป็นคนเก่งในด้านการค้า

“โห คุณเก่งจริงๆ ผมยินดีกับคุณด้วยนะ ใช่แล้ว ครีมแผลลายยังจะเอาอีกไหม?”หลิน หยางเอ่ยปากถาม

“เอา เอาแน่นอน คุณคงยังมีอยู่นะ?”ไป๋เซียนเฉ่ายิ้มแล้วถาม

“จากการตอบรับในตอนนี้ ตลาดของครีมแผลลายนี้ถือว่ากว้างอยู่ ฉันก็ไม่รู้ว่าครึ่งเดือนคุณจะทำออกมาได้กี่ขวด ฉันจองกับคุณไว้ยี่สิบขวดก่อนละกัน ยังมีคนบางส่วนต้องการซื้อ ฉันกลัวคุณทำออกมาไม่ได้ ก็เลยไม่ได้รับมา”ไป๋เซียนเฉ่าพูดด้วยความขี้เกียจ เหมือนเงินไม่สามารถทำให้เธอสนใจมากนักในสายตาของเธอ

แต่ว่าฟังจากน้ำเสียงของเธอ หลินหยางรู้ได้ว่ามีความตื่นเต้นและความหวังอยู่ในนั้นบ้าง

“ตอนนี้ผมยังอยู่เมืองจินหลิง เวลาครึ่งเดือน ถ้าไม่มีเหตุขัดข้อง สามารถทำออกมาประมาณห้าสิบขวด ถึงเวลาผมโทรให้คุณนะ”หลินหยางพูดแล้วยิ้ม

“ใช่แล้ว ยังมีครีมโต้วโค่วด้วย วันนี้ฉันเสนอออกมาด้วย ได้รับการชื่นชอบจากผู้หญิงมากมาย อันนี้ฉันไม่รู้ว่าภายในครึ่งเดือนคุณทำออกมาได้เท่าไหร่ ฉันขอจองไว้ยี่สิบขวดก่อน ถ้าคุณสามารถทำออกมาได้ ทำมาเผื่อฉันบ้างนะ”

“อืม ครึ่งเดือนนี้ผมจะทำออกมาห้าสิบขวด ถึงเวลานั้นแบ่งให้คุณบ้าง”หลินหยางคิดดูสักพัก “ใช่แล้ว ผมต้องการขวดเพิ่ม คุณทำขวดของครีมโต้วโค่วให้ผมหน่อย อีกหกวันผมจะกลับไปที่เมืองเจียงหลินหนึ่งครั้ง ถึงตอนนั้นผมเอาครีมโต้วโค่วให้คุณ”

ได้ยินการรับปากของหลินหยาง ไป๋เซียนเฉ่าดีใจมาก ยิ้มแล้วพูด”ได้ งั้นถึงตอนนั้นคุณโทรให้ฉันนะ ห้ามผิดนัดละ”

“วางใจได้เลย จะไปโกหกคุณทำไม”หลินหยางพูดด้วยความไม่รู้จะทำยังไง

“ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ดี ก็กลัวคุณจะผิดสัญญานิ ใช่แล้ว หลายวันแล้วนะ คิดถึงพี่บ้างไหม ทำไมไม่โทรให้ฉันเลย ยังต้องรอให้ฉันโทรหาคุณเหรอ”น้ำเสียงไป๋เซียนเฉ่าเปลี่ยน ถามด้วยความอ่อนโยนอย่างกะทันหัน

หลินหยางถูกคำถามของไป๋เซียนเฉ่าถามจะไม่รู้จะตอบยังไง จากนั้นยิ้มแล้วตอบ “แน่นอน แต่ว่าผมโทรให้คุณแบบนี้ ก็กลัวว่าจะไปทำลายความสงบคุณ ผมไม่กล้าไปโทรให้คุณหรอก”

“ไสหัวไปเลย ร่างกายของเค้าก็โดนคุณเห็นจนหมดเปลือกแล้ว ตอนนี้คุณทำกับฉันแบบนี้ คอยดูครั้งหน้าจะจัดการคุณยังไง!”ไป๋เซียนเฉ่าพูดด้วยความไม่พอใจ

หลินหยางได้ยินแบบนี้แล้วหัวเราะ พูดไม่ออกสักคำ

“ตอนนี้คุณยังอยู่หมู่บ้านบางเพทไหม?”ไป๋เวียนเฉ่าถาม

“ไม่อยู่ ผมอยู่ที่เมืองจินหลิง ส่งพี่เยว่กลับบ้าน สุดท้ายพบคนป่วย จึงอยู่รักษาให้คนอื่น

“.............”

ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน พูดตั้งนานจึงค่อยวางสายลง และจ้าวจินฟ่ง ก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ตอนที่หลินหยางวางสายลง

เมื่อหลินหยางเห็นจ้าวจินฟ่งที่เดินออกมาจากห้องน้ำ ดวงตาโต ผมที่เดิมทีมัดไว้ปล่อยไว้ในไหล่ ใบหน้ารูปไข่ สายตาที่ดื้อรั้นเผยความอ่อนโยนออกมา ผ้าขนหนูสีขาวห่อหุ้มไว้บนตัว ก้อนหิมะสองอันใหญ่โต ซ่อนอยู่หลังผ้าเช็ดตัว เผยความสวยงามออกมาเล็กน้อย

และขาเรียวคู่นั้น ขาวเหมือนหิมะ นุ่มลื่นไม่มีเนื้อส่วนเกิน มองแล้วเลือดแทบกระเด็นออกจากตา

หลินหยางมองดูคนตรงหน้า เอ่ยปากพูด “คุณสวยจริงๆ

ได้ยินหลินหยางเอ่ยชมตรงๆแบบนี้ ใบหน้าของจ้าวจินฟ่งแดง มองบนใส่หลินหยาง “ถือว่าคุณสายตาดี”

วางเสื้อผ้าของตนเองไว้บนเก้าอี้ หาเครื่องเป่าผมแล้วเป่าผมให้แห้ง เดินไปนั่งข้างเตียงภายใต้สายตาของหลินหยางที่มองอยู่

“มองอะไรของคุณ ยังไม่รีบไปอาบน้ำอีก “สัมผัสถึงสายตาอันเร่าร้อนของหลินหยาง จ้าวจินฟ่งหน้าแดง ดุเบาๆ

หลินหยางได้ยินแล้วหัวเราะอย่างร้ายๆ จากนั้นเริ่มถอดเสื้อผ้ากลางห้อง

“คุณบ้าเหรอ!ถอดเสื้อที่ไหน?”จ้าวจินฟ่งตะโกนด้วยความตกใจ

“ถอดเสื้ออาบน้ำ ทำไม คุณอาบน้ำใส่เสื้อเหรอ?”

“ใครให้คุณถอดที่นี่ละ?”

“เข้าไปแล้วเปียกทำไง อีกอย่างคุณไม่มองก็ได้แล้วนิ”หลินหยางพูดด้วยความไม่อาย จ้าวจินฟ่งโมโหจนหันหน้าไปอีกทางไม่ไปมองหลินหยาง

หลังจากเห็นจ้าวจินฟ่งใบหน้าแดง หลินหยางก็ไม่แกล้งเธอแล้ว ถอดเสร็จก็เดินไปในห้องน้ำ

ห้านาทีผ่านไป หลินหยางเดินออกมาจากห้องน้ำ มองดูจ้าวจินฟ่ง เธอห่มผ้านอนดูทีวี ฉวยโอกาสที่ตนเองไปห้องน้ำ ได้สวมเสื้อยืดเสร็จแล้ว

เสื้อยืดสีเหลืองอ่อนบางมาก ด้านบนสองก้อนเห็นได้ชัดมาก เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ใส่เสื้อใน มองดูก้อนเนื้อสองก้อนนั้นเหมือนจะทะลุออกมาจากเสื้อ หลินหยางอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

เหมือนรู้สึกสายตาอันเร่าร้อนของหลินหยาง จ้าวจินฟ่งดึงผ้าห่มมา ปิดภาพบนหน้าอกไว้

“ไอ้ทะลึ่ง ยังกล้ามาคิดไม่ดีกับพี่เหรอ?”จ้าวจินฟ่งทนไม่ได้แล้วพูด

“ตรงไหน ผมก็แค่ถูกดึงดูด ถ้ามองจากมุมปกติ ไม่ผมไม่มีความรู้สึกแม้แต่น้อย แสดงว่าไม่ตั้งแน่นอน”หลินหยางใช้คำพูดของจ้าวจินฟ่งสวนกลับไป

ได้ยินคำพูดของหลินหยาง จ้าวจินฟ่งมองบนใส่หลินหยางไม่ไปสนใจ จากนั้นตั้งใจดูทีวี