ตอนที่ 106 ฉงปัง

ตอนที่ 106 ฉงปัง

หลินหยางไม่เคยมีเรื่องกับพวกเด็กอันธพาล แต่ว่ามองดูเด็กวัยรุ่นพวกนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นคนประเภทนี้

ก่อนที่วิชามังกรและหงส์ของหลินหยางยังไม่สำเร็จ หลินหยางจะยุ่งเรื่องนี้ไหมยังสามารถเลือกได้ แต่ถ้าฝึกวิชามังกรและหงส์เสร็จ ในการแพทย์ของหลินหยางก็จะสูงขึ้นอีกระดับ ในใจก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

คนเป็นหมอ เมตตาธรรม

เมื่อเห็นมีคนถูกรังแก ถ้าไม่มีจิตใจสงสาร อายที่เป็นหมอ

หลินหยางหมุนพวงมาลัยรถ รถถูกขับไปที่คนเหล่านั้น

“ไอ้หนู วันนี้พวกพี่ชอบน้อง เป็นการทำบุญมาหลายชาติของน้อง เห็นโรงแรมนั้นหรือยัง?ตึกตี้หยวน อันดับที่สามของเมืองจินหลิง พักหนึ่งคืนเท่าไหร่รู้ไหม?”ผู้ชายที่รูปร่างผอมบางพูด

“ไสหัวไป ถ้าไม่ไปอีกฉันจะโทรแจ้งตำรวจแล้วนะ!”หญิงตั้งท้องคนนั้นมองดูพวกเขาด้วยสายตาที่โมโห ถึงแม้จะทำเป็นใจเย็น แต่สายตาที่ดูกังวลไม่อาจปิดไว้ได้

“แจ้งตำรวจ?ห้าๆๆ คุณแจ้งตำรวจจะมีประโยชน์อะไร?ครั้งนี้ต้องบริการพวกพี่ดีๆนะ พวกเราสนุกพอแล้วก็จะให้คุณหนึ่งแสน เป็นยังไง?”ก็ยังคงเป็นวัยรุ่นคนนั้นเอ่ยปากพูด

“ไอ้ชาติชั่ว รีบหลีกไปนะ!”ผู้หญิงเอ่ยปากด่าทอ อุ้มท้องโตๆไว้จะเดินไปอีกทาง

“น้องสาว คุณจะไปไหน?”วัยรุ่นผมแดงรีบขวางทางของหญิงตั้งท้องไว้

“คุณหนีไม่รอดหรอก วันนี้มีความสุขกับพวกพี่ดีๆ เด็กในท้องคุณก็ไม่ต้องเอาแล้ว!”วัยรุ่นผมสีแดงพูด

เมื่อได้ยินคำพูดของวัยรุ่นผมทอง สายตาของหญิงตั้งท้องมีความหมดหวังวาบผ่าน มองดูผู้ชายสี่คนที่ล้อมตนเองไว้ เธออยากแจ้งตำรวจ แต่แค่หยิบโทรศัพท์ออกมาก็ถูกพวกเขาแย่งไป

“ไปๆ เข้าไปแล้วพวกพี่จะให้น้องมีความสุขแน่นอน คนตั้งท้องมีรสชาติสุดแล้ว ห้าๆๆ”วัยรุ่นที่ตัวสูงผลักหญิงท้องเดินไปที่โรงแรม

“หลีกไป ไสหัวไป!ช่วยด้วย!”ภายใต้ความหวาดกลัว หญิงตั้งท้องคนนั้นตะโกนเรียก

“ไอ้แรดตะโกนทำไม!”วัยรุ่นที่ตัวสูงด่าไปหนึ่งคำ ยกมือตบไปที่หน้าของหญิงท้อง

เห็นมือกำลังจะตบลงมา ในดวงตาของหญิงตั้งท้องเผยความหวาดกลัวและความหมดหวังออกมา

“ผัวะ!”เสียงดังขึ้นมา หญิงตั้งท้องขมวดคิ้ว ตั้งนานไม่รู้สึกถึงความรู้สึกเจ็บ จึงค่อยๆลืมตาขึ้นด้วยความสงสัย

ทำไมตรงหน้าตนเองถึงมีชายหนุ่มโผล่มาเพิ่ม และคนเมื่อกี้ที่ตีตนเอง ตอนนี้กำลังจับหน้าของตนเองไว้

“แม่ง หาที่ตายเหรอ!”ถูกหลินหยางตบไปหนึ่งที ผู้ชายผอมสูงคนนั้นจึงค่อยดึงสติกลับมา ตอนนี้ลุกขึ้นมา กำปั้นชกไปที่หลินหยาง

“สู้ด้วยกัน!”เวลาปกติสี่คนนี้ชอบรังแกคนอื่น เมื่อเห็นมีคนมาก็วิ่งเข้าไปที่หลินหยาง

หลินหยางหัวเราะด้วยความเย็นชา ไอ้สี่ตัวนี้ปกติทำให้คนอื่นหวาดกลัวยังพอได้ แต่ไม่พอสำหรับตนเองแน่นอน ไม่ต้องใช้วิชามังกรและหงส์หรอก ชกไปตรงหน้าผู้ชายร่างสูงใหญ่คนนั้น

“กรึบ!”เสียงกระดูกหักดังขึ้นมา ทันใดนั้นใบหน้าของชายคนนั้นแตกสลาย

หนึ่งหมัดก็จัดการคนผอมสูงคนนั้นสำเร็จ หลินหยางไม่รอช้า ยกขาขึ้นถีบคนข้างๆกระเด็นออกไป จากนั้นอีกหนึ่งหมัดชกไปที่วัยรุ่นชายผมแดงคนนั้น ในที่สุดก็เหลือวัยรุ่นที่ผอมวิ่งขึ้นมา

หลินหยางดูออกว่าสามคนนี้เชื่อฟังไอ้หนุ่มคนนี้ ในใจมีความรู้สึกโกรธวาบผ่าน

สีหน้าวัยรุ่นผอมคนนี้ขาวซีด ดำคล้ำหน่อยๆ หายใจไม่เป็นจังหวะ เห็นได้ชัดว่าเวลาปกติดื่มเหล้าเยอะไปและเที่ยวผู้หญิง

“ไอ้หนุ่ม รู้ว่าผมเป็นใครไหม?”เห็นหลินหยางเดิมมาที่ตนเองทีละก้าว ในสายตาชายหนุ่มมีความวุ่นวายวาบผ่าน

“คุณเป็นใคร?”หลินหยางถามด้วยความสงสัย

“คุณเคยได้ยินฉงปังไหม?”วัยรุ่นผอมแห้งคนนั้นมองดูด้วยความดุร้าย ในแววตาเผยความได้ใจออกมา

“ฉงปัง?”ดวงตาของหลินหยางมีความสงสัยวาบผ่าน ชื่อนี้หลินหยางไม่เคยได้ยินมาก่อน หรือว่ามันเป็นแก๊งคนชั่ว?

“ไม่เคย”หลินหยางพูด

คราวนี้ถึงตาชายหนุ่มตกใจแล้ว จากนั้นพูดด้วยความโมโห “แม้แต่ชื่อฉงปังยังไม่เคยได้ยิน ยังกล้ามาหาเรื่องในพื้นที่นี้?แม้แต่นายกเทศมนตรีเห็นพ่อผมยังต้องเรียกพี่หลง อย่างเอ็งเป็นอะไร?ครั้งนี้เอ็งรีบหนีไปซะ กูไม่เอาเรื่องเอ็ง ถ้าคราวหน้ากล้ามาโผล่หน้าให้กูเห็นอีก กูจัดการเอ็งแน่”

มองดูวัยรุ่นผอมแห้งที่กล้าดีแบบนี้ ในสายตาของหลินหยางมีความเกลียดชังวาบผ่าน “จะฉงปังหรือฟู่ปัง เกี่ยวอะไรกับผมด้วย?เห็นคุณผอมเหมือนลิง มิน่าละถึงชื่อว่าฉงปัง”(คำว่าฉงในที่นี้พ้องเสียงคำว่า”จน”ในภาษาจีน)

พูดจบหลินหยางไม่ลีลาอีก กำปั้นในมือชกไปที่หน้าของชายหนุ่มคนนั้นอย่างรุนแรง

“โอ๊ย ช่วยด้วย ฆ่าคนแล้ว!”ชายหนุ่มที่ผอมแห้งตะโกนร้องโหยหวน

ที่นี่ถึงแม้ว่าไม่ใช่สถานที่คึกคัก แต่ก็มีคนไม่น้อย เมื่อมีคนได้ยินว่าเป็นฉงปัง สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย แก๊งมาเฟียที่ใหญ่ที่สุดในเมืองจินหลิง.....ฉงปัง เรียกได้ว่าไปทั้งสองทางทั้งทางมืดและสว่าง ชื่อเสียงโด่งดัง ไม่มีใครไม่กลัว

แต่น่าเสียดาย หลินหยางไม่ใช่คนจินหลิง เรื่องราวของผืนดินนี้ หลินหยางไม่รู้อะไร เขาในตอนนี้ก็แค่อยากชกต่อยเขาหนักๆ ระบายความโมโหในใจออกมา

“เขาเป็นคนท้องนะ ไม่นานก็จะคลอดแล้ว คุณมาทำเรื่องชั่วๆในที่นี้ คุณมันไร้มนุษยธรรม ก็อย่าโทษผมที่ปฏิบัติต่อคุณ!”หลินหยางชกต่อยด้วยความโมโห กำปั้นทักทายไม่หยุด ใบหน้าของชายหนุ่มผอมแห้งคนนั้นบวมช้ำเขียวเต็มหน้า

ชกไปห้าหกนาทีเต็มๆ ที่ไกลๆมีคนมากมายวิ่งมาดู หลินหยางสายตาดีมาก อีกอย่างไม่อยากให้เรื่องมีบานปลาย ยกเท้าขึ้นมา ถีบลงไปที่เป้าของชายคนนั้น

“อ๊าก!”เสียงร้องโหยหวนดังก้องขึ้นไปบนฟ้า คนรอบๆได้ยินตัวชาไปหมด