ตอนที่ 107 เขาเป็นคนต่อยผม

ตอนที่ 107 เขาเป็นคนต่อยผม

“อาหลง ลูกชายของเราถูกใครตีจนเป็นแบบนี้?คุณอย่าปล่อยไอ้เหี้ยนั้นไปนะ “ผู้หญิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในที่สุดก็ทนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว พูดด้วยความกระอักกระอ่วน

ฉางหลงที่ร่างกายสูงใหญ่ได้ยินแล้วสตั้น พูดด้วยความไม่พอใจ “เรื่องนี้คุณไม่เป็นห่วง ส่งคนไปสืบแล้ว วันนี้ก็สามารถเช็ดทุกอย่างของคนๆนั้นมาให้หมด!”

“ฮือๆ สงสารลูกจริงๆ “ผู้หญิงปัดน้ำตาไม่หยุด สายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“ติ้งต่อง.....”ประตูห้องไอซียูถูกเปิดออก ฉางเซียวที่สีหน้าขาวซีดถูกส่งออกมาจากห้อง

“คุณหมอ เป็นยังไงบ้าง?”ฉางหลงรีบเดินเข้าไป ดึงเสื้อคุณหมอไว้แล้วถาม

ถ้าเป็นคนทั่วไปมาถามตนเองแบบนี้ เขาคงให้คนถามไสหัวไปด้วยอารมณ์ที่ไม่ดี แต่ว่าผู้ชายตรงหน้าคนนี้ ไม่ใช่คนที่จะตนเองจะผิดใจด้วยได้ รีบตอบทันทีว่า”ทางเราพยายามสุดแล้ว โรคของคุณชายฉางไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ แค่แผลข้างนอกรักษาง่าย แต่แค่.....”

“แค่อะไร รีบพูดมา!”ฉางหลงตะคอกด้วยความโมโห

“แค่ชีวิตนี้เป็นผู้ชายไม่ได้อีกต่อไป ระดับการแพทย์ในประเทศ คาดว่าคงไม่มีโรงพยาบาลไหนรักษาได้แล้ว “หมอท่านนี้พูดด้วยความเร็ว ณ ตอนนี้คอถูกฉางหลงบีบไว้ สีหน้าเริ่มแดง

“ผัวะ!”เสียงฝ่ามือดังก้อง หมอท่านนี้หมุนอยู่ที่เดิมไปสองรอบ จับหน้าไว้มองดูฉางหลงด้วยความหวาดกลัว

“รักษาให้หาย ถ้ารักษาไม่หาย พวกคุณก็ไม่ควรมีชีวิตอยู่อีกต่อไป!”ฉางหลงจ้องมอง มีความเลือดเย็นเผยออกมาจากสายตา

“พี่หลง โรคของคุณชายรักษายาก พวกเส้นต่างๆขาดหมด ถ้าจะรักษาทางแพทย์ตะวันตก ในประเทศคงไม่มีใครรักษาได้ แม้แต่ต่างประเทศ เกรงว่าอาจไม่มีเทคนิคด้านนี้”ประธานโรงพยาบาลรีบวิ่งมาทางนี้แล้วพูด เห็นหมอที่ล้มลงอยู่บนพื้น เดาได้ว่าเป็นเพราะความโมโหของฉางหลง

“ความหมายของคุณคือ โรคของลูกชายผมรักษาให้หายไม่ได้แล้ว?”ฉางหลงถามประธานด้วยความเย็นชา

“ก็ไม่ได้ถึงขั้นว่าเป็นไปไม่ได้ อาการของคุณชายฉางผมก็เคยเช็ดดูแล้ว เส้นต่างๆของด้านล่างขาดหมด ถ้าอยากจะต่อเข้าด้วยกัน ต้องหาหมอแพทย์แผนจีน ไม่แน่อาจมีความหวังบ้าง พอดีเมืองเจียงหลิงของพวกเรา ยังมีอาจารย์หยางวั่นเฉียนอยู่ คุณฉางสามารถไปลองดูได้”ประธานโรงพยาบาลยิ้มแล้วพูด

ชื่อเสียงของหยางวั่นเฉียน ฉางหลงก็เคยได้ยินมาบ้าง ในเมืองเจียงหลิงถือว่าเป็นหมอที่เก่งมาก

“ได้ งั้นผมไปลองดู ถ้าทำได้ดีผมฉางหลงขอบคุณคุณดีๆ ถ้าไปแล้วไม่ได้อะไรกลับมา คุณก็รอไว้ละกัน!”ฉางหลงทำเสียงหื้ม โบกมือแล้วพูด “ขับรถ พาฉางเซียวไปหาหยางวั่นเฉียน!”

เดิมทีสี่คนที่ยืนนิ่งอยู่ ได้ยินคำสั่งแล้วรีบดำเนินการทันที ดันแคร่หามคนแล้วเดินไปด้านนอก

หลินหยางขับรถไว้ กำลังคิดอยู่ว่าจะเอาอะไรไปไหม ไปตัวเปล่าอาจดูไม่ค่อยดี เมื่อคิดดูแล้วเขาก็จอดรถ ไปร้านค้าซื้อผลไม้มาสองสามถุง คิดว่าตนเองเอาของขวัญที่ใหญ่แล้วขับไปที่

เหยียนฮวนเยี่ยน

“อาจารย์หยาง ท่านรีบมาดูอาการของลูกชายผมหน่อย”ในห้องรับแขกบ้านโบราณ ฉางหลงพูดกับคนชราท่านหนึ่งด้วยความเร่งรีบ

ข้างกายคนชรามีหญิงสาวอ่อนเยาว์คนหนึ่งยืนอยู่ ผู้หญิงคนนี้หุ่นเพรียวสวย เร่าร้อนมาก ใบหน้าเย้ายวน เมื่อคนดูแล้วก็รู้สึกคอแห้ง

หยางวั่นเฉียนรู้ว่าคนที่มาเป็นใคร ตอนนั้นพูดอย่างมีมารยาทว่า”คุณฉางอย่ารีบ เดี๋ยวผมช่วยดูชีพจรของคุณชายก่อน”

เอามือไปจับชีพจรของฉางเซียวด้วยสีหน้าที่เคร่งครัด หยางวั่นเฉียนรู้ว่าในเมื่อมาหาถึงที่ของตนเอง ก่อนหน้านี้คงได้ไปโรงพยาบาลที่ดีที่สุดของเมืองจินหลิงแล้ว โรคที่พวกเขาจัดการไม่ได้ คาดว่าก็คงไม่ใช่โรคเล็กๆน้อยๆ

ตรวจไปสักพัก คิ้วของหยางวั่นเฉียนเริ่มขมวด

“วันนี้คุณฉาง ไปมีเรื่องอะไรกับคนที่ไม่ธรรมดาหรือเปล่า?”หยางวั่นเฉียนถาม

“อันนี้......”ฉางหลงกับภรรยาตนเองมองตากัน พูดด้วยความไม่แน่ใจ “มีเรื่องกับคนไม่ธรรมดาไหมไม่แน่ใจ แต่หลังจากที่ลูกชายโดนต่อยกลับมาก็เป็นสภาพนี้ ไม่ทราบว่าท่านอาจารย์ หยางหมายความว่ายังไง?”

หยางวั่นเฉียนได้ยินเช่นนี้ก็ถอนหายใจ พูดช้าๆ”ท้องน้อยของคุณชายฉาง ผมตรวจเช็ดไปหนึ่งรอบกลับขาดไปหมด เส้นลมปราณชายขาด ไม่สามารถมีลูกได้ ก็จะไม่มีคนสืบทอด คุณชายฉางไปมีเรื่องกับใครกัน จึงลงมือแรงขนาดนี้”

“ผมเป็นผู้ชายไม่ได้แล้ว?”โรงพยาบาลก่อนหน้าที่ถูกฉีดยาชา ถึงตอนนี้ฉางเซียวจึงค่อยตื่น ความเจ็บปวดที่ส่งมาจากด้านล่าง รวมไปถึงความทรงจำเล็กๆน้อยๆในวันนี้ ฉางเซียวเริ่มร้องขึ้นมาทันที

เห็นท่าทางที่โวยวายของฉางเซียว ในใจฉางหลงปวด เกลียดที่ตนเองไม่ได้ปกป้องลูกชายดีๆ กดอารมณ์โมโหไว้แล้วพูด”ใครบอกว่าลูกเป็นผู้ชายไม่ได้ละ นี่ยังมีอาจาย์หยางอยู่ไม่ใช่เหรอ?เงียบๆหน่อย วันนี้เกิดอะไรขึ้น พูดออกมาให้หมด!”

“วันนี้?”เห็นสีหน้าของพ่อ ฉางเซียวก็รู้ตัว พ่อของตนเองมีสีหน้ามืดขรึมแบบนี้ ในใจคงเต็มไปด้วยอารมณ์ที่โมโห เขาไม่ลังเลอีก พูดทุกอย่างออกมาให้หมด

แต่เหตุผลข้างหน้าถูกเขาตัดไป แค่บอกว่าเห็นสาวสวยคนหนึ่ง ขึ้นไปแซวไม่กี่คำก็โดนกระทืบแล้ว

ได้ยินคำพูดของฉางเซียว มือของฉางหลงกำเป็นหมัด แน่นจนมีเสียงออกมา พูดด้วยสีหน้าที่เย็นชาว่า”ไอ้เหี้ย เอ็งไปแซวผู้หญิงเล่นทำไม?แต่ว่าคนๆนั้นลงมือก็แรงเกินไป ถ้าไม่สั่งสอนมันหน่อย เขาคงไม่รู้สัจธรรมของการเป็นคน”

“อาจารย์หยาง คุณดูโรคของลูกชายผม ควรรักษายังไงดี?”ฉางหลงหายใจเข้าลึกๆ พยายามให้ตนเองใจเย็นลง

หยางวั่นเฉียนได้ยินเช่นนี้ถอนหายใจ สายตาซับซ้อนมองดูฉางหลง”คุณฉาง อย่าโกรธที่ผมพูดตรงๆนะ สามารถกระทืบคุณชายให้เป็นสภาพนี้ได้ ก็คงเป็นคนไม่ธรรมดา และคนยอดฝีมือแบบนี้ คงเกิดในครอบครัวที่สูงส่ง มีอำนาจ ลึกลับจนเดาทางไม่ได้ และคนที่สามารถรักษาคุณชายให้หายได้ นอกจากคนที่ลงมือต่อยคุณชายแล้ว ยังจะมีใครอีกละ ตอนนี้ผมยังคิดไม่ออก”