ตอนที่ 117 เจอหัวหน้าห้องโดยบังเอิญ

ตอนที่ 117 เจอหัวหน้าห้องโดยบังเอิญ

“หลินหยาง คุณจะแต่งงานกับฉันไหม?”จางเยว่เงยหน้าขึ้น เผยใบหน้าที่สวยงามตรงหน้าหลินหยาง

“แต่ง แบบคุณ มากี่คนผมแต่งกี่คน “หลินหยางตบก้นเด้งๆของจางเยว่แล้วพูด

“หน้าไม่อาย!”จางเยว่พูดด้วยใบหน้าที่แดง

“ใช่แล้วเสี่ยวหยาง คุณไปเมื่อไหร่?”หยางเฟินถาม

“บ่ายโมงมั้ง พวกเราเก็บของก่อน ผมไปซื้อของที่ในเมืองก่อน”หลินหยางหัวเราะแล้วพูด

“อืม ไปในเมืองหาธนาคาร จ่ายเงินนวดที่เหลือให้คุณ”หยางเฟินพูด

หลินหยางได้ยินเช่นนี้แล้วพูด “เรื่องนี้ไม่รีบ ถึงเวลาค่อยว่ากัน พี่เยว่พี่ใส่เสื้อก่อน พวกเราขับรถกลับไป”

ถึงแม้จะขับรถไปสองชั่วโมงแล้ว แต่ความเร็วที่พวกเธอขับไม่ได้เร็วนัก ดังนั้นไม่ได้ไปไกล เส้นทางนี้ไม่มีคนเยอะ อย่างน้อยเมื่อมองออกไป ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาคน

หลินหยางมานั่งที่คนขับ เยียบคันแร่ง รถขับเคลื่อนไปอย่างราบรื่น เริ่มเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ

“เร็วจังเลย !”เหมือนรถบินเลย หยางเฟินพูดกับจางเยว่

“พวกคุณนั่งดีๆ ปลอดภัยอยู่”หลินหยางไม่สนเสียงกริ๊ดของผู้หญิงสองคน ขับรถไปต่อเนื่อง

“หลินหยาง คุณขับรถมากี่ปีแล้ว?”จางเยว่ถามด้วยความสงสัย

“หนึ่งเดือน “หลินหยางตอบด้วยความซื่อสัตย์

ผู้หญิงสองคนที่เดิมทียังเชื่อฝีมือการขับรถของหลินหยาง ได้ยินคำนี้แล้วเริ่มรู้สึกกังวล ยังดีที่หลินหยางขับรถถือว่ารายเรียบ

หลังจากส่งผู้หญิงสองคนนี้กลับบ้าน หลินหยางก็ได้ไปที่ตลาดในเมือง เดินเล่นในตลาดตั้งนาน เห็นร้านขายเครื่องประดับหนึ่งร้าน

เดินเข้าไปเลือกสร้อยคอไข่มุก คิดดูสักพัก เลือกข้อมือให้หลิวหลิงหลิงอีกคู่

มองดูบัญชีหายไปห้าแสนในพริบตา หลินหยางรู้สึกว่าร้านเครื่องประดับหาเงินง่ายจัง เก็บกล่องนั้นไว้ดีๆ จากนั้นโทรให้จางเยว่ รอเธอลงจากตึก ยื่นของขวัญให้เธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

รับกล่องมาด้วยความสงสัย แสงไข่มุกที่สะดุดตาส่องแสงออกมา ภายใต้การส่องของพระอาทิตย์ ดูหรูหรามาก

มองดูหลินหยางด้วยความรู้สึกอึ้ง จางเยว่พุ่งเข้าไปในอกของหลินหยาง ดวงตาแดงแล้วพูด”ไอ้คนเลว จะไปแล้วยังจะมาหลอกน้ำตาของเค้าอีก”

ในใจหลินหยางรู้สึกน้อยใจเหลือเกิน กูให้ของขวัญมึง ต้องมาบ่นใส่กูอีก ตกลงในใจผู้หญิงมันใส่อะไรไว้กันแน่

ง้อจางเยว่ดีๆ จางเยว่จึงค่อยเขย่งเท้าขึ้นไปจูบหลินหยาง “รอฉันอยู่ที่เมืองเจียงหลินนะ ถึงเวลานั้นฉันจะไปหาคุณเอง”

“อืม ผมเป็นตัวแทนประชาชนของเจียงหลิงต้อนรับผู้กองมา!”

“ขี้โม้!”

ทั้งสองคนพูดคุยกันสักพัก หลินหยางไปจากจางหยว่ ตนเองมาถึงบ้านของหลิวหลิงหลิง

“เดี๋ยวเย็นๆผมก็จะไปแล้ว “นั่งอยู่บนโซฟา หลินหยางพูดกับหลิวหลิงหลิง

หลิวหลิงหลิงมองดูหลินหยางด้วยดวงตาที่พร่ามัว เต็มไปด้วยความไม่อยากให้ไป ปากที่แดงชิดใกล้ปากของหลินหยาง สองคนเริ่มดูดกันและกัน

มือใหญ่ของหลินหยางยื่นเข้าไปบิบนมของเธอ ลูกบอลที่อวบอิ่ม เปลี่ยนรูปร่างอย่างยืดหยุ่นภายใต้การบีบจับของหลินหยาง

ภายใต้การรุกรามของหลินหยาง หลิวหลิงหลิงที่พึ่งเคยชิมรสชาติมาเริ่มหายใจหนักขึ้น มองดูหลินหยางด้วยใบหน้าที่แดง ในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่กระตุ้นใจคน

หลินหยางทนไม่ไหวอีกแล้ว ดึงเสื้อหลิวหลิงหลิงลงมาด้วยความรวดเร็ว ทำให้หลิวหลิง หลิงล้มลงบนโซฟา ร่างกายกดทับลงไป งูยาวพุ่งเข้าไปที่ผืนหญ้า

ความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความเต็มเปี่ยมส่งมา เปลี่ยนเป็นความสบาย หลิวหลิงหลิงอ้าปากเล็กๆ เสียวครางเสียวส่งออกมาจากลำคอไม่หยุด

สูงต่ำเหมือนยาที่ปลุกเซ็ก หลินหยางยิ่งเร่าร้อนกว่าเดิม ในเวลานั้น ทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงที่เย้ายวนใจ

หลังจากหนึ่งชั่วโมงผ่านไป หลินหยางเอาเซรั่มในร่างกาย เททั้งหมดไปที่ผืนหญ้าข้างในของเธอ หลิวหลิงหลิงพิงไว้บนไหล่ของหลินหยางแล้วหายใจอยู่ ดวงตายั่วยวน ดึงดูดใจคน

“อันนี้ให้คุณ “หลินหยางหยิบข้อมือจากระเป๋ากางเกง ส่งให้หลิวหลิงหลิง

รับข้อมือมาจากมือหลินหยาง หยกสีเขียวเข้มปนความเขียวแบบน้แข็งเล็กน้อย ไข่มุกด้านบนแวววาว ไข่มุกที่อยู่ตรงกลางจะมีขนาดใหญ่กว่า สวยและดึงดูดใจคน ทำให้หลิวหลิงหลิงหลงใหลมัน

สวมข้อมือเข้าไปด้วยความพึงพอใจ หลิวหลิงหลิงแนบอยู่ข้างหูหลินหยาง พูดเหมือนจางเยว่”รอฉันที่เมืองเจียงหลิงนะ ฉันจะไปหาคุณโดยเร็ว”

“ได้ ประชาชนเมืองเจียงหลินยินดีต้อนรับคนสวย”หลินหยางหัวเราะแล้วพูด

หลังล่ำลากับหลิวหลิงหลิงเสร็จ หลินหยางขับรถมาที่ใต้ตึกจ้าวจินฟ่ง

เห็นหลินหยางกลับมา จ้าวจินฟ่งมองบนใส่หลินหยางแล้วพูด “ไปเที่ยวเตร่ที่ไหนอีกละ?”

“ไม่ได้ไปไหนเลย ไปรักษาคนป่วยสองคน เรื่องทุกอย่างในเมืองจินหลิงผมจัดการเสร็จหมดแล้ว ถ้าคุณเตรียมตัวเสร็จแล้ว ตอนนี้พวกเรากลับเมืองเจียงหลิงกันเถอะ”หลินหยางยิ้มแล้วพูด

เหอเฉินออกมาในตอนนี้ เห็นลูกสาวจะไป ถอนหายใจยาวๆ ว่าก็ไม่ได้รั้งให้อยู่ เพื่อไม่ให้ทำลายอารมณ์การจากลาของลูกสาว

จ้าวจินฟ่งไม่ได้เอาของไปเยอะ แค่นำเสื้อผ้าไปบ้าง ของอย่างอื่นไปถึงที่นั่นค่อยซื้อละกัน

หลังจากเก็บของเสร็จ ภายใต้การโบกมืออำลาของเหอเฉินและดวงตาที่แดง หลินหยางพาจ้าวจินฟ่งจากบ้านไป

“ทำใจไม่ได้เหรอ?”หลินหยางยิ้มถาม