ตอนที่ 124 กระฉับกระเฉงทรงพลัง

“ขึ้นเตียงพี่?” หลินหยางไม่ได้ตอบสนองชั่วขณะหนึ่ง

“ใช่ ทำไม ไม่พอใจเหรอ? คนอื่นอยากขึ้นเตียงฉันยังไม่ให้เลยนะ” ไป๋เซียนเฉ่าจ้องหลินหยางหนึ่งครั้ง

“ขึ้นไปแล้วจะนวดยังไง? นั่งบนตัวพี่ไม่ได้เหรอ?” หลินหยางพูดขณะที่ถอดรองเท้าเรียบร้อยแล้ว

“ก้นมีเนื้อเยอะ ขึ้นมานั่งก็ได้” ไป๋เซียนเฉ่าพูดด้วยใบหน้าแดง “แต่ห้ามคิดอย่างอื่นนะ ตั้งใจนวดก็พอ”

หลินหยางได้ยินแล้วก็ไม่พูดอะไร มองบั้นท้ายเซ็กซี่นั้น หัวใจหลินหยางแกว่งไปมา สองขาแยกออก จากนั้นก็นั่งลงไปบนบั้นท้ายไป๋เซียนเฉ่า

ถึงแม้ร่างกายไป๋เซียนเฉ่าไม่ได้มีเนื้อเยอะมาก แต่ไม่ครอบคลุมเนื้อที่บั้นท้ายนี้จริงๆ นั่งลงไปแล้วนิ่มสุดๆ และมีความยืดหยุ่นอันน่าทึ่ง

มือใหญ่คู่หนึ่งคลำหาแล้วบีบร่างกายไป๋เซียนเฉ่า ภายใต้การนวดของหลินหยาง ไม่นานไป๋เซียนเฉ่าก็หรี่ตาลงอย่างสบาย

แต่หลินหยางที่นั่งบนบั้นท้ายไป๋เซียนเฉ่า แค่รู้สึกว่าตัวเองขยับนิดหน่อย ด้านล่างก็เกิดแรงกระตุ้นมหาศาล บั้นท้ายแสนนุ่มนั้นมาพร้อมกับเวทมนตร์อันไม่มีสิ้นสุด หลังจากถูไปไม่กี่ที หลินหยางก็ตกอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียด

รู้สึกถึงบริเวณคับแคบ หลินหยางยิ้มขมขื่นในใจ ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจจริงๆ

“อะไรมันดันฉันแล้ว” ไป๋เซียนเฉ่าที่กำลังเพลิดเพลินกับการนวด จู่ๆ ก็อ้าปากพูดขึ้น

หลินหยางได้ยินก็อึ้ง ตัวเองนั่งบนบั้นท้ายไป๋เซียนเฉ่า เมื่อบีบไหล่ให้เธอ ร่างกายจะโน้มไปข้างหน้า บางส่วนก็จะสัมผัสบั้นท้ายไป๋เซียนเฉ่าด้วย

“ม-ไม่มีอะไร” หลินหยางรีบพูด ร่างกายนั่งตัวตรงนิดหน่อย

หันศีรษะไปมองความลำบากใจของหลินหยาง ไป๋เซียนเฉ่าดวงตาเปลี่ยนไปและเข้าใจทันที แก้มขึ้นสีทันที

“เจ้าหนุ่ม หัวสมองนายคิดอะไรอยู่เนี่ย?” ไป๋เซียนเฉ่าอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น

“คิดอะไรที่ไหนล่ะ แค่บั้นท้ายพี่มันยั่วยวนเกินไป ของฉันยังกระฉับกระเฉงอยู่ ถ้าไม่ตอบสนองสิแปลก ตอนนี้ยังอยากนวดอยู่ไหม? ” หลินหยางหยุดมือแล้วถามขึ้น

“อืม ต่อเลย ก็แค่เล็กๆ เองไม่ใช่เหรอ มีอะไรน่ากลัว” ไป๋เซียนเฉ่าหลับตาพูดขึ้น

หลินหยางได้ยินแล้วก็ไม่หยุดมือ นวดหลังไป๋เซียนเฉ่า แต่ดูเหมือนพระเจ้าจงใจล้อเล่นกับหลินหยาง เดิมทีกางเกงที่หลินหยางสวมใส่นั้นบางอยู่แล้ว ร่างกายโน้มตัวไปข้างหน้าครั้งหนึ่ง ขณะที่นวดไหล่ให้ไป๋เซียนเฉ่า งูยาวมันก็ไถตามร่องเข้าไปเล็กน้อย

“โอ๊ย ไอ้หนุ่มนี่ จะบ้าตาย!” ไป๋เซียนเฉ่าร้องออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ

“อะแฮ่ม อันนี้ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ฉันก็ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้” หลินหยางแก้ตัว มือก็หยุดลงอย่างไม่รู้ตัว

“ยังดีที่ฉันหันหลังให้นาย ถ้าฉันหันหน้าให้นายนะ นายจะแทงเข้าไปด้านในไหม?” ดวงตากลมโตของไป๋เซียนเฉ่าจ้องมองหลินหยาง

หลินหยางขนลุกที่ถูกไป๋เซียนเฉ่ามองความในใจออก พูดขึ้นอย่างหมดหนทาง “อันนี้ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ พี่จะให้ฉันตัดมันแล้วค่อยนวดให้พี่ไม่ได้นะ”

เหมือนขำกับคำพูดหลินหยาง ไป๋เซียนเฉ่าโบกมือแล้วพูดขึ้น “ช่างเถอะๆ นายลุกขึ้นเถอะ ไม่ให้นายนวด งั้นฉันก็ไม่ให้เงินนายแล้วนะ”

“ได้ไงอ่ะ นี่เพิ่งนวดไปยี่สิบเอ็ดนาที อุบัติเหตุเพิ่งเกิดขึ้นภายในหนึ่งนาที ยี่สิบนาทีก่อนต้องจ่ายมาหนึ่งร้อยหยวน พี่ตั้งใจจะเบี้ยวเงินใช่ไหม” หลินหยางพูดเกินจริง

“ล้อเล่นน่ะ ใครจะอยากได้เงินนิดหน่อยของนายล่ะ เดี๋ยวฉันให้” ไป๋เซียนเฉ่ามองหลินหยางก่อนจะพลิกตัวไป

ดูเหมือนจะถูกหลินหยางกดนานเกินไป ไป๋เซียนเฉ่าถอนหายใจยาวเหยียด วิวบริเวณหน้าอกก็เผยออกมาเช่นกัน หลินหยางดวงตาเบิกกว้างทันที มองหน้าอกหยกที่อยู่ด้านใน ทันใดนั้นหัวใจก็เต้นระรัว

“เจ้าบ้า ตามองไปที่ไหนน่ะ?” ไป๋เซียนเฉ่ารู้สึกถึงแววตาของหลินหยาง ใบหน้าแดงอีกครั้ง แต่ไม่ได้ซ่อนแสงฤดูใบไม้ผลิอันไม่มีสิ้นสุด แค่พูดประโยคขุ่นเคืองเท่านั้น

“แค่มองเฉยๆ” หลินหยางมองไป๋เซียนเฉ่าที่ไม่ได้ปกปิด ไม่เอาเปรียบคือหลักการของคนชั่วร้าย และจ้องมองด้านในอีกครั้ง

“ของฉันสวยไหม? ” จู่ๆ ไป๋เซียนเฉ่าก็ถามขึ้น

“อะไรของพี่สวย? ” หลินหยางถามกลับโง่ๆ

“นายพูดอะไรน่ะ เมื่อกี้นายมองตรงไหนลืมแล้วเหรอ? ” ไป๋เซียนเฉ่าเบิกตากว้างอีกครั้ง

“สวยๆ สวยมาก” หลินหยางเครียดในใจ ตอบตามความจริงทันที

“อยู่เป็นนะเนี่ย นายจะมาหมู่บ้านเมื่อไร? ” ไป๋เซียนเฉ่าถามขึ้น

ได้ยินคำพูดของไป๋เซียนเฉ่า หลินหยางก็รู้ว่าเธออยากถามว่าครีมแผลลายจะผสมเสร็จเมื่อไร ก้มศีรษะคิดแล้วพูดขึ้น “ฉันจะกลับไปคืนนี้ วันมะรืนจะกลับไปในเมือง ถึงตอนนั้นฉันจะส่งมาให้พี่”

“งั้นรบกวนด้วยนะ รอนายมาก่อน ฉันจะพานายไปกินที่ร้านเทียนซ่างหรืนเจียน” ไป๋เซียนเฉ่าตบบ่าหลินหยางอย่างใจกว้าง

ร้านเทียนซ่างหรืนเจียนคือร้านอาหารที่มีชื่อเสียงมากในเมืองเจียงหลิง การตกแต่งภายในนั้นงามอร่ามเหมือนวังแห่งสวรรค์ ค่าใช้จ่ายก็สูงมาก ไม่ใช่สถานที่ที่คนธรรมดาจะบริโภคได้ หลินหยางโตขนาดนี้แล้วก็ยังไม่เคยเข้าไป

“งั้นขอเกาะพี่เข้าไปเปิดหูเปิดตาหน่อยนะ” หลินหยางยิ้ม พูดคุยกับไป๋เซียนเฉ่าเล็กน้อย

ถึงแม้หลินหยางจะไม่เคยออกไปไหนไกล แต่ก็อ่านหนังสือมาไม่น้อย มีทัศนคติของตัวเองต่อบุคลากร ไป๋เซียนเฉ่าคุยกับเขาเพื่อเป็นการเก็งกำไร ประมาณหนึ่งชั่วโมง หลินหยางก็ไม่รบกวนอีกและส่งคำอำลา

“เอ๋ วันนี้ไม่ใช่วันสุดสัปดาห์เหรอ? ป้าฟางทำไมยังไม่กลับอีก?” หลังจากหลินหยางออกมาแล้ว ไป๋เซียนเฉ่าเห็นจางฟางที่ยังนั่งในห้องรับแขกก็พูดขึ้นอย่างประหลาดใจ

ทุกบ่ายวันพุธและวันอาทิตย์ ถ้าไม่มีสถานการณ์พิเศษ จางฟางจะกลับบ้าน

ได้ยินคุณผู้หญิงถามขึ้น จางฟางก็รีบตอบ “ห้องรับแขกสกปรกไปหน่อย เลยทำความสะอาด กลับตอนนี้ก็ไม่ดึกค่ะ”