ตอนที่ 125 ประสบการณ์ทำให้โชกโชน

“เฮ้อ อย่าพูดแบบนี้เลย ใช้ครีมกระวานที่นายผสม ผลลัพธ์มันดีมากจริงๆ ” จางฟางเอ่ยชม “นายรู้ไหม? เมื่อก่อนผัวฉันรังเกียจที่ฉันหัวนมดำ ตรงนั้นก็ดำ ตอนนี้เห็นฉันกลายเป็นสีชมพู แถมยังใช้ปาก……”

พูดไป จางฟางก็หัวเราะออกมา “ก็ต้องขอบคุณครีมกระวานของนาย ช่วยให้ผู้หญิงหลายคนรอด ทำให้นายมีสมญานามว่าเป็นมิตรกับผู้หญิง”

หลินหยางได้ยินแล้วก็เหงื่อแตกพลั่ก

ด้วยการควบคุมของหลินหยางจางฟางรอไม่ไหวแล้ว หลังจากเถาหยวนเปิดออกแล้ว ก็กลืนกินมันเข้าไปทันที รู้สึกถึงความสมหวังที่หายไปนาน จางฟางอดไม่ได้ที่จะครางออกมา

แอบกินกับหลินหยางอยู่หลายครั้ง จางฟางยังคงปรับตัวไม่ได้ จนกระทั่งรู้สึกได้แล้ว จึงเริ่มบิดเอวอย่างบ้าคลั่ง

“ต้องเป็นความรู้สึกแบบนี้สิ หลินหยาง แรงอีก!” จางฟางตะโกนอย่างเป็นสุข โชคดีที่หน้าต่างรถเก็บเสียงได้ดี ทำให้ไม่รบกวนคนภายนอก

เสียงสูงต่ำขึ้นลงไม่มีสิ้นสุด อย่างไรแล้วก็เป็นสาวใหญ่ รสชาติที่เป็นผู้ใหญ่และประสบการณ์ในการออกรบมานานของจางฟาง ปรนนิบัติจางฟางได้สบายอย่างมาก

หนึ่งชั่วโมงกว่า หลินหยางกอดร่างกายที่ไร้กำลังของจางฟางแน่น แล้วทิ้งสิ่งสำคัญไว้ในร่างกายเธอ

การสู้รบระหว่างกองทัพทั้งสองก็หยุดลง จางฟางไร้เรี่ยวแรงในอ้อมแขนหลินหยาง เผยอริมฝีปากเล็กน้อย หอบหายใจเหงื่อออก ดวงตามองไปที่หลินหยางแล้วพูดขึ้น “หลินหยาง ให้ป้าฟางตายในอ้อมแขนนายนะ”

“ได้ยังไงกัน ฉันอยากสบายกับป้าฟางตลอดชีวิตนะ” หลินหยางพูดคำหวานข้างหูจางฟาง

ชายหญิงคู่นี้กอดจูบกันในรถอีกครึ่งชั่วโมง สุดท้ายก็แยกจากกันอย่างไม่เต็มใจ

แต่งตัวหนาๆ กันเสร็จแล้ว ทั้งคู่ก็ขับรถออกจากที่นี่ เมื่อถึงทางแยกถนน ทั้งสองก็แยกทางกัน

หลังจากหลินหยางกลับไปที่ร้านซักรีด เห็นสองสาวกำลังคุยอะไรกันอยู่ หลินหยางยิ้มแล้วถามขึ้น “พวกเธอสองคนทำอะไรกัน ทำไมดีใจขนาดนี้?”

“ทำเงินได้ ไม่ดีใจได้เหรอ?” หวังเถียนเถียนยิ้มคิกคักพูดขึ้น

“ทำเงินได้แล้วเหรอ? ทำเงินอะไร?” หลินหยางสงสัยนิดหน่อย “เพิ่งเปิดร้านก็มีคนมาซักผ้าแล้วเหรอ? ”

“ไม่ใช่ ทำเลนี้ยังไม่ค่อยดีนัก ทางนั้นยังมีชุมชนเล็กๆ ที่หนึ่งที่มีผู้คนอาศัยอยู่เยอะมาก เสื้อผ้าดีๆ บางอย่างพวกเขาไม่ได้ใช้มือซัก แค่ส่งมันไปซักแห้งโดยตรง แล้วก็มีพวกผ้าปูเตียงและอื่นๆ บ่ายวันนี้เลยได้เงินมาร้อยกว่า รอนักเรียนเปิดเทอม น่าจะได้เยอะขึ้น”

จ้าวจินฟ่งบอกผลลัพธ์กับหลินหยางด้วยความดีใจ ถึงแม้ครั้งแรกจะไม่ได้มากนัก แต่ก็เป็นการเริ่มต้นที่ดี ทำเงินง่ายกว่าตอนที่เปิดโรงพยาบาลของตัวเองอีก

บริเวณนี้หลินหยางใช้เงินหกล้านกว่าซื้อมา ร้อยกว่าหยวนกับหกล้านหยวนมันเทียบกันไม่ติดเลย

แต่หลินหยางก็ไม่คิดจะโจมตีจ้าวจินฟ่ง ปากก็พูดแสดงความยินดี จากนั้นก็พาสองสาวไปทานอาหารด้วยกัน

“คืนนี้พวกเธออยู่ที่นี่ไหม? ฉันอยากกลับไป” หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ หลินหยางก็พูดกับสองสาว

“กลับไป? ไปไหน?” จ้าวจินฟ่งค่อนข้างลุกลี้ลุกลน ช่วงนี้คบค้าสมาคมกับหลินหยาง หลินหยางก็กลายเป็นกระดูกสันหลังตัวเองไปโดยไม่รู้ตัว

“กลับบ้านเกิด ถ้าขับรถต้องใช้เวลาสองสามชั่วโมง” หลินหยางคิดสักพักแล้วพูดขึ้น

“บ้านเกิดนายอยู่ที่ไหน? ทำไมไกลขนาดนี้” หวังเถียนเถียนถามขึ้น

“หมู่บ้านบางเพทอ่ะ ตำบลป๋ายสาร อยู่ขอบๆ เมืองจินหลิง แน่นอนว่าไกล” หลินหยางยิ้มอธิบาย

“บ้านนายมีคนไหม? ดึกแล้วยังต้องกลับไปอีก กลับพรุ่งนี้ไม่ได้เหรอ?” หวังเถียนเถียนเบ้ปาก

“ไม่มีคน ทั้งบ้านมีแค่ฉันคนเดียว ฉันมีธุระนิดหน่อยต้องกลับไป มะรืนจะกลับมา”

“กลับมะรืน? กลับมาที่นี่เหรอ? ไม่งั้น……” หวังเถียนเถียนหมุนดวงตา เธอเป็นหัวหน้าห้องของหลินหยาง ค่อนข้างรู้จักบางคนในชั้นเรียน รู้ว่าหลินหยางเป็นเด็กกำพร้า ได้ยินว่าที่บ้านไม่มีคน สนใจอยากมีประสบการณ์ชีวิตในชนบท ยิ้มแล้วพูดขึ้น “ไม่งั้นนายพาฉันไปดูหน่อยสิ? ”

“ชนบทมีอะไรน่าดู ชนบทที่น่าเที่ยวก็พัฒนาโดยนักพัฒนาทั้งหมด” หลินหยางเบ้ปาก อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านบางเพทตลอดปี ถึงหมู่บ้านนี้จะเป็นสถานที่ที่ตัวเองอาศัยอยู่ แต่คิดไม่ออกจริงๆ ว่ามันมีอะไรน่าเที่ยว

“ไม่หรอกน่า ฉันไม่เคยอยู่ชนบทมาก่อนเลย นายพาฉันไปดูหน่อยสิ” หวังเถียนเถียนกอดแขนหลินหยางแล้วเขย่า ในขณะนี้หลินหยางถึงได้รู้สึกว่าหน้าอกของหวังเถียนเถียนนั้นขนาดไม่เล็กเลย เนื้อนุ่มสองลูกแนบกับแขนตน ตัวเองรู้สึกถึงแรงกระเพื่อมที่ผ่านเข้ามา

“เธออยู่นี่เป็นเพื่อนจินฟ่งเถอะ ตอนนี้ที่ชนบทร้อนมาก ฉันกลัวว่าเธอจะทนไม่ไหว” หลินหยางส่ายศีรษะ

“ฉันทนได้หมดแหละ ทำไมฉันจะทนไม่ได้? หลินหยางฉันจะบอกนายให้นะ นายห้ามดูถูกความแข็งแกร่งของหัวหน้าห้องอย่างฉัน เมื่อก่อนตอนค่ายฤดูร้อน เงื่อนไขยากลำบากฉันก็ทนได้หมด ไปอยู่บ้านนายแค่สองวันมันจะเป็นอะไรไป นายทารุณฉันได้เหรอ? ” หวังเถียนเถียนจ้องมองหลินหยาง

“หลินหยาง นายพาเถียนเถียนไปดูเถอะ แล้วก็อยู่สักสองวัน นายยังจะกล้าทารุณเธอไหม?” จ้าวจินฟ่งอยู่ข้างๆ ช่วยหวังเถียนเถียนพูด

“เธอเป็นผู้หญิงอยู่ที่นี่คนเดียวมันอันตราย” หลินหยางขมวดคิ้วเป็นห่วงนิดหน่อย

“อันตรายอะไรกัน นายอย่าลืมนะว่าฉันเรียนที่นี่มาสี่ปีแล้ว คุ้นเคยกับที่นี่มากๆ” จ้าวจินฟ่งยิ้มกว้างพูด

“งั้นก็ได้ ฉันจะพาเถียนเถียนไป เธอมีอะไรก็โทรหาฉันทันทีนะ” หลินหยางพยักหน้าตอบตกลง

หลังจากเจรจากันแล้ว หลินหยางก็ขับรถพาหวังเถียนเถียนไปยังหมู่บ้านบางเพท

“หลินหยาง นายปิดบังเก่งมากจริงๆ ถ้าฉันไม่ได้พบเจอนาย ทั้งห้องคงไม่มีใครรู้ว่านายเป็นเจ้าถิ่น” หวังเถียนเถียนพูดโอเวอร์ภายในรถ

“เจ้าถิ่นอะไรกัน ใช่ที่ไหนล่ะ เออจริงสิเถียนเถียน เรื่องของฉันอย่าบอกเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นนะ คุยโวเกินไปมันจะไม่ดี” หลินหยางเอ่ยเตือน

“นายไม่ต้องเป็นห่วง แฟนฉันฉันก็ไม่บอก เฮ้อ มันคงจะดีถ้าแฟนฉันเก่งได้ครึ่งของนาย” หวังเถียนเถียนถอนหายใจอยู่ตรงนั้น

“ผู้ชายยากจนแค่ชั่วหนึ่ง เธอต้องมั่นใจในตัวเขานะ” หลินหยางพูดอย่างปลอบใจ

“ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนี้ จริงสิหลินหยาง นายอยากมีแฟนไหม พี่สาวช่วยนายแนะนำได้นะ” หวังเถียนเถียนยิ้มพูด

“ซิงหมดไหม?” ถึงในใจจะไม่ได้คิดอะไร แต่หลินหยางก็แกล้งพูดแบบนั้น