ตอนที่ 126 หัวหน้าห้องสาวสวย

“ก็ไม่ยังไง ตอนนั้นฉันเพิ่งเข้าโรงเรียน เคยทำกับแฟนแล้ว จากนั้นตอนฉันไปที่ทีมข่าวของโรงเรียน คนที่รับผิดชอบทีมข่าวก็คือคณบดีของเรา คณบดีเห็นว่าฉันสวยก็เลยพัฒนาความสัมพันธ์กับฉัน จากนั้นฉันก็เลยมีอะไรกับเขา”

หวังเถียนเถียนยิ่งพูดยิ่งเบา สุดท้ายอาจจะรู้สึกอับอาย หน้าแดงแล้วก้มหน้าลง

“จากนั้นเธอก็ตอบตกลง?” หลินหยางถามอย่างประหลาดใจมาก หนึ่งในนักเรียนที่มีฐานเทียบเท่าเทพธิดาคนนี้ จะถูกย่ำยีแบบนี้อยู่ลับๆ

“ถ้าปกติก็นั่นแหละ ตอนนั้นฉันเคยทำกับแฟนสองสามครั้ง และถึงจุดสุดยอด ค่อยๆ ชอบความรู้สึกนั้น และตอนนั้นคณบดีบอกว่าจะใช้ปากช่วยเลียให้ฉัน ให้ฉันเข้าทีมสื่อของโรงเรียนได้ ถึงเวลาจะได้รับการฝึกฝนในฐานะหัวหน้าทีมสื่อ ฉันคิดแล้วก็ตอบตกลง”

“สรุปเขาก็ใช้ปากอยู่นานมาก ฉันก็ทนไม่ไหว แต่ฉันก็ไม่ได้พูดอะไร คณบดีบอกให้ฉันทำให้เขารู้สึกดีหน่อย เขาจะให้ฉันเป็นหัวหน้าห้อง ตอนนั้นฉันก็คิดว่ายังไงฉันก็ไม่ซิงแล้ว ทำกับคณบดีสักครั้งจะเป็นอะไรไป? ถ้าฉันไม่บอกคนอื่นก็ไม่รู้ ก็เลยเกิดเรื่องพวกนั้นขึ้น”

เหมือนเจอผู้ฟังที่ดีที่สุด หวังเถียนเถียนจึงบอกความลับทั้งหมดของตัวเองให้หลินหยางฟัง

หลินหยางฟังแล้วก็ตะลึงงัน นานมากไม่ได้พูดออกไป

“หลินหยาง นายคิดว่าฉันง่ายมากหรือเปล่า? ” หวังเถียนเถียนถามอย่างอ่อนแรง น้ำเสียงน่าสงสาร

ในใจหลินหยางแอบด่าว่ายั่วสวาท แต่ปากกลับพูดขึ้น “ใช่ที่ไหนล่ะ ทนไม่ไหวมันเป็นเรื่องปกติ อีกอย่างเธอถูกยั่วยุก็เลยให้คณบดี ผู้หญิงสมัยนี้นอกใจตั้งเยอะแยะ ถ้าเธอเรียกว่าง่าย พวกนั้นจะเรียกว่าอะไร? ”

“คิกๆ คุยกับนายก็น่าสนใจดีนะ เออจริงสิหลินหยาง เมื่อไรจะถึงบ้านนาย?” หวังเถียนเถียนถามขึ้น

“ใกล้แล้ว ประมาณยี่สิบนาที” มองทิวทัศน์ริมถนน ใกล้จะถึงตำบลป๋ายสารแล้ว

“หลินหยาง วันนี้นายรู้ความลับฉันแล้ว คืนนี้นายคงไม่ทำอะไรฉันหรอกนะ?” หวังเถียนเถียนแกล้งถามขึ้นอย่างหวาดกลัว

“ฉันเป็นคนจริงจังนะโอเคไหม จริงสิ ตอนนี้เธอยังมีอะไรกับคณบดีอยู่ไหม?” หลินหยางถามขึ้น

“อืม ตอนนี้ฉันเป็นหัวหน้าทีมสื่อ บางครั้งฉันก็ต้องไปรายงานกับเขาที่ห้องทำงานคณบดี บางครั้งเขาก็ชอบทำอะไรฉัน” หวังเถียนเถียนหัวเราะคิกคักพูดขึ้น

“เธอก็ตกลงเหรอ? เธอบอกว่าร่างกายเธอผ่านศึกมาเป็นร้อยไม่ใช่เหรอ? เขาอายุมากขนาดนั้นทำให้เธอพอใจได้เหรอ? ” หลินหยางถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“บางครั้งก็ได้ บางครั้งเขาก็กินยา บางครั้งเขาเสร็จแล้วก็ใช้ปากช่วยฉัน แต่ก็ทำให้ฉันถึงจุดสุดยอดได้ทุกครั้งนะ มันคือเหตุผลที่ฉันไม่ปฏิเสธเขา ถ้าทำได้ครึ่งๆ ทุกครั้งก็ไม่สนุกแล้ว ฉันคงต้องเมินเขา” หวังเถียนเถียนเบ้ปาก

“แฟนเธอไม่รู้เหรอ?”

“ไร้สาระ ให้เขารู้ได้เหรอ?” หวังเถียนเถียนอดไม่ได้ที่จะจ้องมองหลินหยาง

ทั้งสองคุยกันตลอดทาง หัวข้อเรื่องก็คือเรื่องละเอียดอ่อนเช่นนี้ เมื่อถึงหมู่บ้านบางเพท หวังเถียนเถียนก็ถูกหลินหยางถามจนหน้าแดงเล็กน้อย

“นี่บ้านนายเหรอ? บรรยากาศไม่เลวเลยนะ” มองสำรวจดอกไม้ใบหญ้าเต็มสวน หวังเถียนเถียนเอ่ยชม

“อืม ตอนนี้ฉันอยู่คนเดียว ตอนฉันไปก็ไม่มีคนดูแล จริงสิ ตรงนั้นเป็นที่อาบน้ำ ถ้าเธออยากไปพักผ่อนก็ไปอาบน้ำ”

“ง่วงนิดหน่อยพอดี ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”

หลินหยางได้ยินก็ไม่พูดอะไรมาก เดินเข้าไปในบ้านทันที มองข้างในกล่อง ด้านในเป็นหญ้าชุ่มชื้น หลินหยางยิ้มอย่างพึงพอใจ

เห็นสมุนไพรกองโตนี้ หลินหยางรู้ว่าเป็นของสาวน้อยลั่วหยิ่งคนนั้น ช่วงนี้คงจะยุ่งมาก

สาวน้อยต้องปฏิบัติตามคำแนะนำของหลินหยางในการดูแลหญ้าชุ่มชื้นแน่นอน ประสิทธิภาพของสมุนไพรแห้งเหล่านี้แทบจะเหมือนเดิม ไม่ได้รับความเสียหายเลย

“พรุ่งนี้ผสมสามสิบขวดแล้วกัน” หลินหยางคิดสักพัก สามสิบขวดก็เป็นสองแสนสี่หมื่น เป็นรายได้มหาศาล

“หลินหยาง คืนนี้ฉันนอนที่ไหน?” ขณะที่หลินหยางกำลังดูแลสมุนไพรในห้องนอน น้ำเสียงขี้เกียจก็ดังมาจากข้างนอก

“เธอนอนในห้องฉันแล้วกัน” หลินหยางตอบออกมาง่ายๆ

“ไม่ได้สิ? ประชดฉันเหรอ? ยังกล้าโอ้อวดอีกนะ” หวังเถียนเถียนเปิดประตูห้อง พูดขึ้นอย่างโอเวอร์

หลินหยางได้ยินแล้วหมดคำจะพูด กำลังจะโต้แย้งว่าตัวเองจะนอนในห้องฝั่งตะวันตก ก็เห็นสาวสวยตรงหน้า

หวังเถียนเถียนเป็นสาวสวยของห้อง ต้องมีของดีอย่างแน่นอน เนินอกแห่งความภาคภูมิใจนั้นตั้งตระหง่าน ทำให้ผ้าขนหนูบนร่างกายนูนเว้า อาจจะกระโดดออกมาได้ทุกเมื่อ เรียวขากลมสวย ผ้าขนหนูแทบจะคลุมได้แค่จุดซ่อนเร้น หลินหยางงุนงงในพริบตาเดียว

เห็นหลินหยางทำท่าทางทึ่มๆ หวังเถียนเถียนก็ภูมิใจ คาดว่ายืนตรงหน้าหลินหยาง ทำท่ากระตุ้นอารมณ์ ร่างกายที่สมบูรณ์ยิ่งสะดุดตา หลินหยางเริ่มหายใจถี่

“คิกๆ หลินหยาง นายมองอะไรอ่ะจ้องขนาดนั้น? ”

“หิวนิดหน่อย” หลินหยางตอบตามความจริง

“ไม่ใช่เพิ่งกินข้าวเหรอ? ”

“จู่ๆ ก็อยากกินซาลาเปาลูกโตสองลูก หิวขึ้นมาทันที”

ได้ยินคำพูดหลินหยาง หวังเถียนเถียนก็หน้าแดง อ้าปากพูดขึ้น “พูดอะไรน่ะ? นายอยากกินสักคำเหรอ?”

“เธอจะให้กินไหม?” หลินหยางเงยศีรษะขึ้นถาม

“อย่าคิดจะเอาเปรียบฉันง่ายๆ นะ พี่สาวจะนอนแล้ว” หวังเถียนเถียนพาเขาไปทางออก

“ก็ได้ เธอนอนไป ที่นี่มีพัดลง ฉันช่วยเธอจุดยากันยุงแล้ว” หลินหยางพูดจบ ก็ไปอาบน้ำกลับห้องทางฝั่งตะวันออก

อ่านหนังสือสองชั่วโมง นอกหน้าต่างมีลมพัดแรง สภาพอาการแย่อย่างกะทันหัน วันในเดือนสิงหาคม ค่ำคืนที่ร้อนระอุ สภาพอากาศก็เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว

หลินหยางเก็บหนังสือเรียบร้อยแล้ว นอนลงพักผ่อน

“โกรกกราก——”

“ครื้ด——”