ตอนที่ 128 จ้าวจินฟ่งตกอยู่ในอันตราย

หลังจากหลินหยางจัดการหวังเถียนเถียนเรียบร้อยแล้ว หวังเถียนเถียนก็ตาเบลอนอนบนเตียง การออกกำลังกายอันหนักหน่วงทำให้เธอเหนื่อยมากเหลือเกิน หลินหยางแค่นวดง่ายๆ ไม่กี่ทีก็ทำให้หวังเถียนเถียนหลับปุ๋ยไปอย่างสบาย

หลังจากหวังเถียนเถียนหลับไปแล้ว หลินหยางก็เริ่มผสมครีมแผลลาย

ตอนแรกหลินหยางวางแผนว่าจะทำสามสิบขวด แต่คิดว่ากำลังจะไปเมืองเจียงหลิง ก็ผสมมันให้มากหน่อยดีกว่า

โยนสมุนไพรลงไปในหม้อขนาดเล็กทีละชิ้น หลินหยางนั่งอยู่หน้าหม้อเล็ก กำลังรอครีมแผลลายผสมเสร็จ

เวลาผ่านไปหนึ่งนาทีหนึ่งวินาที ครั้งนี้หลินหยางใช้เวลาผสมค่อนข้างนาน เมื่อถึงบ่ายสาม ครีมแผลลายหนึ่งหม้อถึงจะผสมสำเร็จ

หลังจากผสมสำเร็จแล้ว หลินหยางก็ไม่เพิกเฉย ก่อนตักออกมาก็เอาขวดที่ไป๋เซียนเฉ่าให้ตนมา แล้วบรรจุลงทีละขวด

ครั้งนี้หลินหยางผสมหนึ่งหม้อเต็มๆ หลินหยางนับอย่างละเอียด หนึ่งครั้งผสมได้หนึ่งร้อยสามขวดจริงๆ ด้วย ถ้าขวดละแปดหมื่น สมุนไพรเหล่านี้มีมูลค่าแปดล้าน!

คิดถึงจำนวนเงินมหาศาล หลินหยางก็ใจเต้นระรัว แต่ก็ไม่ได้ลืมตัวเองมากนัก อย่างไรแล้วเงินของตัวเองในตอนนี้ แค่เงินที่ถูกแก๊งฉงปังขโมยไปที่เมืองจินหลิง ก็หลายสิบล้านแล้ว

หลังจากเก็บของแล้ว หวังเถียนเถียนก็ถูกปลุกด้วยกลิ่นหอมของครีมแผลลาย

“กลิ่นอะไร หอมมากเลยอ่ะ กลิ่นไม่เลี่ยนเลย หลินหยาง นายกำลังทำอะไร?” หวังเถียนเถียนออกมาพร้อมรองเท้าสลิปเปอร์ เสื้อเชิ้ตบนร่างกายไม่เรียบร้อย ไม่ได้ติดกระดุมสองเม็ดตรงหน้าอก หน้าอกหน้าในถูกคลุมครึ่งหนึ่ง ทำให้คนฝันกลางวัน

สายตาหลินหยางละออกไปจากยอดเขาอย่างยากลำบาก หัวเราะเบาๆ และพูดขึ้น “ก็ไม่มีอะไร ผสมครีมนิดหน่อย ถ้าชอบเธอก็เอาไปขวดหนึ่ง”

หลินหยางโยนครีมแผลลายให้กับหวังเถียนเถียนอย่างสุ่มๆ หวังเถียนเถียนรับมา เห็นขวดสวยก็ชอบมาก เปิดแล้วเอามาดมที่ปลายจมูก พูดขึ้น “มันคืออะไร? ”

“ครีมแผลลาย ทาบนหน้ามีประโยชน์ต่อผิว ทำให้ขาวใสป้องกันความแก่”

หลินหยางแค่พูดคร่าวๆ นิดหน่อย หวังเถียนเถียนดวงตาเป็นประกายทันที ผู้หญิงชอบของเหล่านี้อย่างต้านทานไม่ได้ตลอดเวลา

“นายพูดจริงๆ ใช่ไหม?”

“แน่นอนสิ ขวดหนึ่งขายได้หลายหมื่น” หลินหยางตอบลวกๆ “ถ้าโกหกใครจะซื้อล่ะ”

“หลายหมื่น?” สีหน้าเรียบๆ ของหลินหยางดูไม่เสแสร้ง หวังเถียนเถียนส่งขวดกลับไปอย่างไม่เต็มใจนัก พูดขึ้น “งั้นคืนนายดีกว่า มันแพงเกินไป”

“อะไรเนี่ย ให้เธอไปแล้วฉันยังเอาคืนได้อีกเหรอ อีกอย่างก่อนหน้านี้เธอเดิมพันแพ้ฉัน ต่อไปเธอต้องออกกำลังกายบนเตียงกับฉันบ่อยๆ ช่วงนี้ก็ยังดี ถ้าสิบปีแปดปีเธอน่าเกลียดแล้ว ฉันจะไปมีอารมณ์นัดเธอออกมาไหม”

เห็นท่าทางหยอกล้อของหลินหยาง หวังเถียนเถียนเกือบโยนขวดใส่หน้าหลินหยาง แต่คิดถึงมูลค่าของครีมแผลลายนี้ ก็เสียดายเอาใส่เข้ากระเป๋าตัวเอง หันศีรษะกลับไปไม่ลืมที่จะจ้องเขม็งหลินหยาง

“เมื่อกี้นายหมายความว่าไง นายอยากเล่นกับฉันสิบปีแปดปีหรือนานกว่านั้นเหรอ?”

“เฮ้……เปล่าๆ ก็แค่ช่วงนี้ เธอแต่งงานไปแล้วฉันก็ไม่ไปยุ่งกับชีวิตปกติสามีภรรยาของเธอหรอก” หลินหยางรีบแก้ตัว

“เฮอะ ฉันขอท้า” หวังเถียนเถียนกระดกปากขึ้น ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้ จู่ๆ หน้าก็แดง มองหลินหยางแล้วพูดขึ้น “แต่ถ้าในอนาคตแต่งงานไปแล้วฉันอยากมาหานาย นายห้ามปฏิเสธนะ”

หลินหยางฟังแล้วก็หัวใจแกว่ง พยักหน้าตอบรับ “ไม่มีปัญหา ไม้กระบองสีทองรอคอยจุดหมายปลายทางของมันอยู่ตลอด”

“พูดให้มันน้อยๆ หน่อย เมื่อไหร่จะพาฉันออกไปเดินเล่น? พรุ่งนี้ต้องกลับแล้ว” หวังเถียนเถียนมองหลินหยางก่อนถามขึ้น

“ฉันจะทำอาหารให้เธอกิน กินแล้วค่อยออกไปเดินเล่น”

หลังจากทั้งคู่กินข้าวแล้ว ตามหลินหยางเดินในหมู่บ้าน หวังเถียนเถียนไม่ค่อยมาชนบท มองดูวิวทิวทัศน์รอบข้างเหมือนเด็กที่อยากรู้อยากเห็น

ชนบทธรรมดา ถ้าไม่มีภูเชาสูงและต้นไม้ลำธาร ก็ยากมากที่จะมีสถานที่แหล่งท่องเที่ยว หวังเถียนเถียนแค่มองอย่างไม่สนใจ ตอนหกโมงก็ร้องอยากกลับแล้ว

“พี่หลินหยาง! ” ขณะที่ทั้งคู่กำลังกลับไป ก็มีสองเสียงเรียกอย่างประหลาดใจดังขึ้น

หลินหยางหันศีรษะกลับไปมอง ก็คือลั่วหยิ่งและหู่จื่อที่ช่วยตนขุดหญ้าชุ่มชื้น

“ลั่วหยิ่ง หู่จื่อ ช่วงนี้สบายดีไหม? ” หลินหยางยิ้มทักทาย

“ดีมากเลย พี่หลินหยางไม่กลับมาตั้งนาน ไม่รู้ว่าดูแลหญ้าชุ่มชื้นนั่นผิดวิธีหรือเปล่า ร้อนรนใจจะตายอยู่แล้ว พี่รีบไปที่บ้านฉันดูหน่อยว่าสมุนไพรใช้ได้ไหม ถ้าใช้ไม่ได้ก็จะเสียเวลาไปเปล่าๆ” ลั่วหยิ่งหุนหันพลันแล่นดึงมือหลินหยางพูดขึ้น

“ใช้ได้ ฉันว่าคุณภาพมันยังใช้ได้ เธอทำได้ดี จริงสิ เธอสองคนขุดหญ้าชุ่มชื้นนี้เท่าไรแล้ว? ” หลินหยางยิ้มถาม

“พ่อแม่ช่วยฉันเมื่อไม่กี่วันก่อน วันก่อนนับพอแล้ว กลัวว่าจะดูแลหญ้านี้ล้มเหลว เลยขุดกับหู่จื่อไม่กี่วัน” ลั่วหยิ่งยิ้มพูด

หลินหยางได้ยินแล้วก็ดวงตาร้อนผ่าว ความเรียบง่ายของคนในชนบทค่อยๆ สะท้อนให้เห็นทีละนิด

“ต่อไปไม่ต้องขุดแล้ว ฉันใช้มันไม่มากนัก” หลินหยางนึกถึงหญ้าชุ่มชื้นกองนั้นที่บ้าน เพียงพอสำหรับการใช้ของตัวเอง

“ไม่เก็บอีกเหรอ? ถ้าขุดแม่น้ำ ก็จะหาหญ้านั้นไม่เจอแล้วนะ” ลั่วหยิ่งเตือน

หลินหยางได้ยินแล้วก็ตกใจ ตัวเองเพิกเฉยกับปัญหานี้จริงๆ ด้วย ตัวเองก็ได้ยินมาตั้งนานแล้วว่าแม่น้ำทางนั้นอาจจะขุดขึ้นมาใหม่ บางทีอาจจะเป็นปีหน้า ถ้าตัวเองไม่ได้จัดการให้เร็วขึ้น ต่อไปอยากจะหาหญ้าชุ่มชื้นก็ไม่ง่ายขนาดนั้นแล้ว

ช่วงเวลาหนึ่ง มีแผนการสร้างฐานการเพาะปลูกหญ้าชุ่มชื้น และดำเนินการที่ใจกลางเมืองหลินหยาง

“อย่าเพิ่งรีบขุด รอสักสองสามวันฉันจะดูว่าสร้างอะไรเฉพาะขึ้นมาเพาะเลี้ยงหญ้าชุ่มชื้นนี้ได้ไหม ถึงตอนนั้นก็ไม่ต้องกังวล” หลินหยางยิ้มพูด

“งั้นก็ได้ พี่หลินหยาง ต่อไปมีอะไรให้ช่วยก็เรียกฉันได้ทันทีนะ” ลั่วหยิ่งตบหน้าอกอย่างมั่นใจ

มองทรวงอกที่เป็นรูปร่างแล้ว มันสั่นสะเทือนตอนที่เธอตบมัน ดวงตาหลินหยางจ้องมอง

“จริงสิ นี่หวังเถียนเถียน พวกเธอเรียกเธอว่าพี่เถียนเถียนก็ได้” หลังจากหลินหยางแนะนำทั้งสามให้รู้จักกันแล้ว ก็เดินไปในบ้าน