ตอนที่ 129 พวกเธอได้ทำเรื่องนั้นไหม

“จินฟ่ง จินฟ่ง! ” หลินหยางเดินเข้าไปในประตู เห็นจ้าวจินฟ่งแอบร้องไห้อยู่บนพื้น

หลินหยางรีบเดินเข้าไป ประคองจ้าวจินฟ่งที่คุกเข่านั่งอยู่บนพื้น หลังจากเห็นหน้าชัดๆ หัวใจก็ดำดิ่งลงไปทันที

แก้มบวมแดงเห็นได้ชัดว่าถูกตี ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาแดงก่ำ และคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้ง เผยความไม่ยุติธรรมที่จ้าวจินฟ่งได้รับทั้งหมด

ความโกรธที่ไม่สามารถบรรยายได้แผดเผาอยู่ในอกของหลินหยาง หลินหยางรู้สึกว่าเลือดตัวเองเริ่มเดือด ความโกรธสะสมอยู่ตลอดเวลา อาจจะระเบิดขึ้นได้ทุกเมื่อ

“เกิดอะไรขึ้น?” ระงับความอยากฆ่าคนเอาไว้อย่างแรง หลินหยางพยายามอย่างมากในการทำให้เสียงตัวเองสงบ

“หลินหยาง ฮือๆ ……” จ้าวจินฟ่งที่ตอนแรกที่แอบร้องไห้ หลังจากเห็นหลินหยางมา ดวงตามึนงงก็เป็นประกาย ราวกับเห็นที่พึ่งสุดท้าย โผเข้าหาอ้อมกอดหลินหยางทันที แล้วร้องไห้เสียงดังขึ้น

หลินหยางไม่ได้ห้ามจ้าวจินฟ่งหยุดร้องไห้ แต่ลูบหลังจ้าวจินฟ่งเบาๆ เพื่อปลอบประโลมหัวใจที่แตกสลายของเธอ

“พี่จินฟ่ง เกิดอะไรขึ้น ของพวกนี้มันแตกหมดเลย! ” หลังจากหวังเถียนเถียนเข้ามา เห็นความโกลาหลในห้องก็ร้องทันที

ก่อนหน้านี้หลินหยางแค่เป็นห่วงจ้าวจินฟ่ง ตอนนี้ได้ยินคำพูดของหวังเถียนเถียน ก็เงยศีรษะขึ้นมอง เห็นแค่เครื่องซักแห้งและเครื่องซักผ้าถูกทุบจนเสียหายหมดเลย

“จินฟ่ง เกิดอะไรขึ้น เล่าให้ฉันฟังหน่อย” หลินหยางกอดจินฟ่ง ลูบหลังเธอเบาๆ แล้วถามขึ้น

ด้วยการปลอบประโลมของหลินหยาง อารมณ์จ้าวจินฟ่งก็ค่อยๆ มั่นคง ก็พูดทุกอย่างออกมาทั้งหมด

ตอนแรกจ้าวจินฟ่งกำลังซักผ้าอยู่ในร้าน มีชายหญิงคู่หนึ่งมา เป็นใครมาจากไหนก็ไม่แน่ใจ มาที่นี่เพราะอยากซื้อบ้านหลังนี้

บ้านหลังนี้หลินหยางซื้อไปแล้วเมื่อวันก่อน จ้าวจินฟ่งไม่ขายมันอยู่แล้ว ผู้หญิงที่มาก็ไม่ทน ต้องการซื้อให้ได้ เห็นพวกเขาค่อนข้างใหญ่โต จ้าวจินฟ่งกลัวว่าจะสร้างปัญหาให้หลินหยาง เลยถามว่าเท่าไร ไม่เปิดร้านซักรีดก็ไม่สำคัญ

เห็นเสื้อผ้าสองคนนี้หรูหรา ไม่เหมือนคนธรรมดา สุดท้ายก็เป็นคนชั่ว ในร้านแบบนี้อยากซื้อแค่ในราคาสามล้านเท่านั้น

จ้าวจินฟ่งไม่เห็นด้วยอยู่แล้ว แต่ชายหญิงที่มาก็ไม่หยุด บอกว่าถ้าไม่ขายจะทำลายร้าน

ตอนแรกคิดว่าสองคนนี้แค่พูดเล่น จ้าวจินฟ่งก็ไม่ได้สนใจ และเพิกเฉยพวกมัน ซักผ้าของตัวเอง

สุดท้ายสองคนนั้นมันก็โทรมาจริงๆ เรียกให้ผู้ชายตัวโตเจ็ดแปดคนเข้ามาพร้อมกับท่อนเหล็ก ทุบประตูใหญ่และของด้านในจนเสียหายหมดเลย

จ้าวจินฟ่งเข้าไปห้าม แต่โดนผู้หญิงคนนั้นตบหลายที จ้าวจินฟ่งอยากจะตบคืน แต่ก็ช่วยไม่ได้พวกมันมีคนเยอะมาก มีผู้ชายสองคนมากดตัวเองไว้ทันที ผู้หญิงคนนั้นก็เอามือตบจ้าวจินฟ่งอยู่ตลอด ตบในส่วนที่พอใจและเตะร่างกายจ้าวจินฟ่งอยู่หลายที

ได้ยินจ้าวจินฟ่งพูดจบ หลินหยางก็กำหมัดแน่น

“หลินหยาง นายไม่ต้องสนใจ พวกมันมีเยอะมาก เราทำอะไรไม่ได้หรอก อย่าสร้างปัญหาเลย โอเคไหม? ” เห็นสีหน้าหลินหยางไม่ดี มีสัญญาณของความโกรธเกรี้ยว จ้าวจินฟ่งรีบเขย่าแขนอ้อนวอนหลินหยาง

เนื่องจากจ้าวจินฟ่งดึงแขนหลินหยางค่อนข้างแรง เผยผิวภายใต้เสื้อเชิ้ตทันที มีรอยช้ำปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน

หลินหยางที่สายตาดีนั้นสังเกตเห็นทั้งหมดอยู่แล้ว มือรีบยกเสื้อเชิ้ตจ้าวจินฟ่งขึ้นทันที เห็นผิวที่เดิมทีเนียนเรียบ มีรอยช้ำฟกช้ำเป็นจ้ำๆ

ดวงตาหลินหยางแดงขึ้นมาทันที ไม่สนใจหวังเถียนเถียนที่อยู่ตรงนั้น อุ้มจ้าวจินฟ่งในท่าเจ้าสาวขึ้นไปห้องนอนชั้นสาม

หลังจากวางเธอลงบนเตียงแล้ว หลินหยางก็ถอดเสื้อผ้าจ้าวจินฟ่งออก หุ่นสวยวิจิตรก็ปรากฏขึ้นทันที แต่รอยช้ำเป็นจ้ำๆ นั้นทำให้คนมองสงสาร

“นาย……นายทำอะไร?” จู่ๆ จ้าวจินฟ่งก็ถูกถอดเสื้อผ้า รีบเอามือปิดของสงวนแล้วตะโกนขึ้น

“รักษาๆ ง เธอผ่อนคลายนะ” หลินหยางถอนหายใจเสียงทุ้ม มังกรและนกฟินิกซ์ในร่างกายไหลเวียน ลมปราณค่อยๆ หลั่งไหลเข้ามาที่รอยช้ำเหล่านั้น

หลังจากนวดบริเวณรอยช้ำเหล่านั้นหมดแล้ว หลินหยางก็หยิบเข็มเงินออกมาทิ่มลงไปบนบริเวณรอยช้ำทันที บริเวณที่เลือดคั่งอยู่แล้ว เลือดด้านในก็ไหลออกมาทันที

หลินหยางรีบหยิบครีมแผลลายออกมาทาที่แผล นวดเบาๆ ที่แก้มบวมแดงของจ้าวจินฟ่ง

จ้าวจินฟ่งเห็นเทคนิคการแพทย์ของหลินหยางมาตั้งนานแล้ว สบายใจกับทักษะการแพทย์ของเขาอย่างมาก

“ตำรวจยังไม่มาเหรอ? ฉันจำได้ว่าฉันแจ้งตำรวจ” จู่ๆ หลินหยางก็ถามขึ้น

“ตำรวจมาแล้ว แต่มาตอนที่พวกนั้นมันไปกันแล้ว ถามฉันไม่กี่คำถามก็จากไป เกรงว่าคนพวกนั้นจะเป็นคนใหญ่คนโต หลินหยางเธอไม่ต้องยุ่งแล้วนะ” จ้าวจินฟ่งดึงแขนหลินหยางพูดขึ้น

“ครั้งนี้ไม่ยุ่ง ครั้งหน้าถ้าพวกมันมาอีกจะทำไง? ก็ไม่ต้องเปิดร้านซักรีดเหรอ? ” หลินหยางถามกลับ

จ้าวจินฟ่งถูกหลินหยางถามทันที คนพวกนั้นมันเคยพูดจริงๆ ว่า อีกไม่กี่วันจะมาอีก

เห็นจ้าวจินฟ่งเงียบไม่พูดอะไร หลินหยางก็รู้ว่าคนพวกนั้นต้องข่มขู่อะไรบางอย่างกับจ้าวจินฟ่ง ถอนหายใจแล้วพูดขึ้น “คนบางคน ถ้าเธอไม่จัดการมันอย่างโหดเหี้ยม พวกมันก็ไม่เห็นเธออยู่ในสายตาหรอก และมันจะกระทืบและเหยียบย่ำเธอตลอดเวลา แค่ต่อยพวกมันให้เจ็บ พวกมันก็จะเชื่อฟังแล้ว”

“บอกฉันมา พวกมันเป็นใคร เธอไม่ต้องเป็นห่วง ฉันไม่ใช่คนบ้าระห่ำ” หลินหยางถามด้วยเสียงอ่อนโยน