ตอนที่10 ฝึกฝนปรุงยา

ตอนที่10 ฝึกฝนปรุงยา

“ไปพวกเรา ไปหาหญ้ากัน ไม่ต้องอาบแล้ว!” เห็นได้ชัดว่าเอ้อหนิวเป็นหัวโจกของเด็กๆกลุ่มนี้ แค่โบกมือเด็กคนอื่นๆก็พากันขึ้นมาจากฝั่ง

“เป็นต้นหญ้าแบบนี้นะ ต้นเล็กๆ ใบก็เล็ก และยังมีใบเยอะๆด้วย สีเขียว ต้นมักจะขึ้นตามกอวัชพืช หาค่อนข้างยาก” หลินหยางยื่นต้นหญ้ากรดน้ำส่งให้เด็กๆ ให้พวกเขาดูให้ละเอียด

รอจนพวกเขาดูกันเสร็จแล้วนั้น หลินหยางจึงพาเด็กๆทั้งหกคนไปหาตรงบริเวณแม่น้ำ

“หาเจอแล้ว สามต้น!” คงจะเป็นเพราะเด็กน้อยสายตาดี หนึ่งในนั้นดึงกอหญ้าขึ้นมา แล้วเอ่ยขึ้นอยากตกใจ

หลินหยางจึงเดินเข้าไปหา และเมื่อเห็นว่าเป็นต้นหญ้ากรดน้ำสามต้น จึงนำจอบมาขุดต้นหญ้ากรดน้ำขึ้นมาแล้วนำใส่ลงไปในกระเป๋าหนังงูของตนเอง

“เราได้หกเหมาแล้วนะ จำไว้ล่ะ เดี๋ยวพวกเรากลับบ้านไปรับเงินกับพี่”

เมื่อได้ยินที่หลินหยางบอกดังนั้น พวกเด็กก็หัวเราะแล้วรีบพากันหากันยกใหญ่

“ตรงนี้ก็มีหนึ่งต้น!”

“นี่มีสอง”

“ตรงนี้ก็ยังมีอีก!”

พลังของคนกลุ่มหนึ่งนี่ไม่มีที่สิ้นสุดเสียจริงๆ เพียงแค่สามชั่วโมง ในมือของหลินหยางก็มีต้นหญ้านั้นถึงสองสามร้อยต้น

ดูแล้วต้นหญ้าแบบนี้คงมีไม่มากนัก เด็กๆหาเจอกันจำนวนเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ และบวกกับความเหนื่อยล้า ความสนใจที่มีจึงเริ่มลดลงด้วย

“เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน ไป กลับบ้านไปเอาเงินกันดีกว่า” หลินหยางโบกมือให้เด็กๆ แล้วเด็กๆเหล่านั้นจึงรีบวิ่งมาหาเขา

หญ้าที่เด็กๆเก็บกันนั้นมีพอสมควรแล้ว เยอะหน่อยก็ได้รับเงินไปถึงหกบาท น้อยหน่อยก็สี่บาท แต่ครั้งนี้คงนับว่าเป็นครั้งแรกที่พวกเขาหาเงินได้ด้วยตัวเองกันเช่นนี้ บนใบหน้าของเด็กๆนั้นปรากฏรอยยิ้มแห่งความดีใจ

“พี่หลินหยาง หญ้าแบบนี้พี่ยังอยากได้มันอีกหรือเปล่า? ถ้าจะเอาล่ะก็เดี๋ยวไว้พวกเราจะไปถอนมาให้” เอ้อหนิวเมื่อได้รับเงินหกบาทแล้วนั้นเอ่ยถามขึ้นด้วยความเบิกบานใจ

“ตอนนี้ยังก่อน ผ่านไปซักสองสามวัน ถ้าพี่จะเอา พี่จะไปบอกพวกเรานะ” หลินหยางลูบหัวเอ้อหนิวแล้วส่งรอยยิ้มให้

“ตามนั้นครับ ถ้าพี่จะเอาหญ้าพวกนี้ ก็มาหาพวกเรานะ พวกเราจะมาช่วยพี่หาเอง อย่าไปหาคนอื่นแล้วกัน” เอ้อหนิวเอามือมาวางแปะไว้ที่หน้าอกราวกับตกปากรับคำกับหลินหยาง

เอ้อหนิวคิดอะไรอยู่นั้นหลินหยางรู้ดี คงจะอยากได้เงินเยอะๆ ไม่อยากให้คนอื่นมาแย่งไปสินะ เขาจึงหัวเราะออกมา “ได้สิ ถ้าพี่ต้องการ พี่จะไปหาพวกเราหกคนนะ”