ตอนที่9 หาหญ้า

ตอนที่9 หาหญ้า

“เจ้าลามก เธอใจกล้าเสียจริงๆ” เธอเอ่ยขึ้น

“หลินหยาง เธออุ้มฉันเข้าไปในห้องที” หลี่หลันเอ่ยออกมาอย่างทนไม่ไหวอีกต่อไป

หลินหยางหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดหยาดน้ำตามเรือนร่างของเธอให้แห้ง แล้วอุ้มเธอขึ้นมา

กล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างกายที่เป็นเพราะใช้แรงแล้วยื่นออกมาให้เห็น เรือนร่างที่สง่างาม ความปรารถนาปรากฏในสายตาของหลี่หลัน

หลินหยางนำร่างของหลี่หลันวางลงบนเตียง และไม่รีรอ ปีนขึ้นไปบนเตียงเพื่อหาทางเข้า

หลี่หลันหลับตารับสัมผัสที่เธอห่างหายไปนาน จนในที่สุดก็ทนไม่ไหวจึงร้องเสียงดังออกมา...

การพัฒนาทักษาบทหลงเฟิ่งเจว๋ ทำให้หลินหยางรู้สึกว่าความสามารถในการต่อสู้บนเตียงของเขาก็พัฒนาขึ้นเช่นกัน

ชั่วโมงกว่าๆนี้ ไม่รู้ว่ากี่ครั้งกันที่ทำให้แม่หม้ายคนนี้ถึงจุดที่ตัวเองพอใจ

“หลินหยาง ตอนเธอออกไประวังคนจะเห็นนะ” หลี่หลันเอ่ยกระซิบข้างๆหูของเขา

มองเห็นหน้าอกที่ขึ้นลงตามจังหวะหายใจของหลี่หลันแล้ว หลินหยางจึงพยักหน้าแล้วเอ่ยถามเธอ “ครั้งต่อไปคุณจะยังต้องการอยู่อีกไหม?”

“ถ้าเธอว่าง ก็มาหาฉันนะ ฉันให้เธอได้อยู่แล้ว” ภายใต้การจู่โจมของแท่งอันแข็งแกร่งของหลินหยางนั้น ทำเอาหลี่หลันถึงกับเอ่ยออมาอย่างไม่มีเรี่ยวแรง

“ถ้าอย่างนั้นถ้าผมว่างผมจะมาหานะ ผมไปก่อน” สองคนนัวเนียกันอยู่ซักพัก ปภานสวมใส่เสร็จผ้าเสร็จแล้ว จึงออกจากบ้านของเธอไป

เมื่อกลับมาถึงบ้าน จึงทำอาหารค่ำง่ายๆทาน แล้วเขาก็มานั่งบนเตียงเพื่อฝึกฝนบทหลงเฟิ่งเจว๋ต่อ

เมื่อซักครู่ที่ไปสานสัมพันธ์กับหลี่หลัน ดูเหมือนจะมีส่วนช่วยในการฝึกฝนของเขา

รับรู้ได้ถึงความแข็งแรงภายในร่างกายของตัวเอง เหมือนมีการเพิ่มสัจปราณขึ้นมา ทำให้เขารู้สึกดีใจยิ่งนัก

หากเขารู้สึกไม่ผิดไปจากนี้ล่ะก็ คืนนี้เขาคงจะเข้าสู่การฝึกฝน บทหลงเฟิ่งเจว๋ ระดับแรกอย่างแน่นอน

เวลาค่อยๆผ่านไป จนกระทั่งแสงพระอาทิตย์เคลื่อนเข้ามาแทรกท้องฟ้ามืดครึ้ม หลินหยางค่อยๆลืมตาขึ้นรับแสงพระอาทิตย์

การฝึกฝนมาทั้งคืนของเขา ไม่ได้ทำให้เขาผิดหวังเลย ในที่สุดเขาก็เข้าสู่ระดับที่หนึ่งแล้ว