ตอนที่5 หยอกเล่น

ตอนที่5 หยอกเล่น

บรรดาผู้ชายในหมู่บ้านส่วนมากจะออกไปทำงานข้างนอกกันเสียหมด จำนวนผู้หญิงในหมู่บ้านจึงมากกว่าผู้ชาย ในหมู่บ้านบรรดาเหล่าสะใภ้มักจะรวมตัวพูดคุยกัน

“ดูนั่นสิ นั่นไม่ใช่หลินหยางหรอกหรือ?” กลุ่มผู้หญิงที่กำลังนั่งล้อมวงพูดคุยกันอยู่ไกลๆ โดยมีหนึ่งในนั้นที่มองเห็นเขา

“จะไม่ใช่ได้อย่างไรกันล่ะ เด็กคนนี้ยิ่งโตยิ่งหล่อ”

“ก็ใช่น่ะสิ พวกเธอดูที่เป้ากางเกงของเขาสิ ดูเหมือนของเจ้าเด็กนั่นจะไม่ใช่เล็กๆนะ” หลี่ซูเฟินค่อนข้างจะใจกล้า มองไปยังหลินหยางที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล แล้วเอ่ยออกมาอย่างกำเริบเสิบสาน

“ฮ่าๆ เจ้าเด็กนี่ตอนกลางคืนก็อยู่คนเดียวด้วยสินะ หลี่ซูเฟินถ้าเธอทนไม่ไหว ตกดึกหน่อยก็ไปเคาะประตูบ้านเขาสิ” ได้ยินหลี่ซูเฟินว่าดังนั้น หนึ่งในสะใภ้ที่อยู่ด้วยกันจึงเอ่ยหยอกล้อกับเธอ

“บ้าสิ เขาเป็นถึงนักศึกษาในเมือง หากฉันไปเขาคงไม่เปิดประตูให้หรอก ฉันว่าให้พี่หลิวเซียงไปดีกว่า”

“.......”

พวกผู้หญิงในหมู่บ้านมักจะมารวมตัวกันเช่นนี้ ไม่มีอะไรทำก็พูดคุยกันเรื่องสัพเพเหระ เรื่องเล็กๆน้อยๆไม่เป็นเรื่อง หรือเรื่องน่าเบื่อ แต่เรื่องระหว่างหญิงชายดูพวกเธอจะมีความกระตือรือร้นมากเป็นพิเศษ

จากเมื่อคืนที่ความสามารถของเขาพัฒนาขึ้นเล็กน้อย การได้ยินของเขาราวกับว่าโสตประสาทของเขาจะได้ยินสิ่งที่ผู้หญิงกลุ่มนั้นคุยกันทั้งหมดอย่างชัดเจน

แม้ว่าหลินหยางจะไม่ใช่คนหน้าบาง แต่อยู่ต่อหน้าผู้หญิงมากเช่นนี้ เขาเองก็ทำตัวไม่ถูกเช่นกัน

“หลินหยาง ตอนกลางคืนถ้าหลี่ซูเฟินไปเคาะประตูบ้านเธอ เธอจะเปิดไหม” หลิวเซียงที่หยอกล้อเมธีนีเมื่อซักครู่เอ่ยถามเขา

“ฮ่าๆๆ...” ผู้หญิงคนอื่นๆก็หัวเราะตามๆกัน

“เปิดสิครับ พวกคุณไป ผมก็เปิดหมดล่ะครับ แต่ว่าต้องมาทีละคนนะ หากบังเอิญมาเจอกันคงไม่ดีแน่” หลินหยางจึงเอ่ยหยอกล้อกับพวกเธอไปเช่นกัน

“ฮ่าๆ ได้ยินแล้วใช่ไหม เจ้าเด็กคนนี้ยังจะเอาเปรียบพวกเราอีกเสียด้วย หลินหยาง เธอถอดกางเกงลงสิ ถ้านกของเธอใหญ่กว่าพวกผู้ใหญ่ล่ะก็ คืนนี้พวกเราจะไปหาเธอให้หมดนี่เลย” หลี่ซูเฟินเอ่ยบอกกับเขา

ปีนี้หลี่ซูเฟินอายุสามสิบหก หน้าตาก็ไม่ได้ขี้เหร่อะไร เพียงแต่จะอ้วยไปเสียหน่อย เมื่อก่อนได้ยินคนอื่นเคยพูดว่า ผู้หญิงคนนี้มีอารมณ์ทางเพศที่รุนแรงมาก ผู้ชายธรรมดาจะไม่สามารถทำให้เธออิ่มได้ สามีของเธอแต่งงานกับเธอมาสิบกว่าปี เขาอายุสี่สิบปีแล้วไม่เพียงแต่ไม่มีลงพุงเหมือนคนติดเบียร์ แต่ยังผอมมากและดูเหมือนจะอยู่ในภาวะเป็นโรคไตอีกด้วย

“ผมขอตัวไปซื้อน้ำหมึกก่อนนะครับ” หลินหยางประเมินค่าของผู้หญิงกลุ่มนี้ต่ำเกินไปเสียแล้ว เขาจึงทิ้งไว้เพียงประโยคนั้นแล้วเดินเลี่ยงออกมา ปล่อยให้ผู้หญิงกลุ่มนั้นนั่งหัวเราะกันต่อไป