ตอนที่87 จางเยว่กลับบ้าน

ตอนที่87 จางเยว่กลับบ้าน

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินหยางค่อยๆลืมตาขึ้นมา และหลังจากที่ตื่นขึ้นมาแล้วนั้น หลินหยางมองจางเยว่ที่นอนพันอยู่เหมือนกับปลาหมึก มุมปากจึงปรากฏรอยยิ้มออกมา

ที่อยู่ด้วยกันมาช่วงเวลานี้ ความต้องการของจางเยว่ หลินหยางก็นอนด้วยกันกับจางเยว่ทุกวัน และโชคดีที่หลินหยางเรียนรู้การใช้ท่าทางฝึกวิชามาตั้งแต่แรกแล้ว ในช่วงสองสามวันนี้แรงภายในของเขาไม่ได้ลดลงเลย

หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะบทหลงเฟิ่งเจว๋ที่วนอยู่ในร่างกายของเขาในช่วงกลางคืน ถึงทำให้จางเยว่ถูกเขาดึงดูดเข้ามาพัวพันอยู่กับตัวเขา มองจางเยว่ในเวลานี้ ใบหน้าของเธอยังคงมีรอยยิ้มของคนเมาที่กำลังรู้สึกพอใจ ราวกับกำลังดื่มด่ำกับความสุขอย่างบ้าคลั่งของเมื่อคืนนี้อยู่อย่างไรอย่างนั้น

เดิมทีความปรารถนาของคนที่เพิ่งตื่นขึ้นมานั้นจะมีมากในช่วงเช้า สาวสวยที่กำลังกอดเขาอยู่ ทันใดนั้นเองที่หลินหยางรู้สึกถึงร่างกายที่ร้อนระอุ มือคู่ใหญ่นั้นกดไปตรงหน้าอกของจางเยว่อย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกอ่อนนุ่มแพร่เข้ามาสู่มือของเขา

เขาเล่นกับสิ่งที่อยู่ในมือสองสามนาที จางเยว่ที่ยังคงหลับไม่ตื่นนั้นกลับมีลมหายใจที่หอบถี่ขึ้นมาก หลินหยางหัวเราะออกมาพลางงับองุ่นเม็ดนั้นเข้าไปในปาก

หลังจากที่หลินหยางที่ทำเช่นนี้ไปไม่กี่นาทีนั้น จางเยว่ที่กำลังหลับฝันอยู่ก็ส่งเสียงร้องออกมา หลินหยางได้ยินแล้วนั้นไฟชั่วร้ายที่อยู่ในตัวของเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น จึงจับตัวจางเยว่กดให้มาอยู่ภายใต้ร่างของเขาในทันที

“เสี่ยวหยาง ยังเช้าอยู่เลยเธอ.....” จางเยว่ที่ตื่นขึ้นมากำลังจะอุทานขึ้นมา แต่เป็นเวลาอันรวดเร็วกับความสุขที่ส่งมานั้นทำให้สิ่งที่เธอจะพูดออกมากลายเป็นเสียงร้องเรียกที่น่าดึงดูดนั่นแทน

เป็นเวลาชั่วโมงกว่า จางเยว่นอนหอบอยู่บนเตียง สีหน้าราวกับดอกไม้ มีเสน่ห์และสวยงาม

“เสี่ยวหยาง หลังจากที่เธอส่งฉันกลับบ้านแล้ว จะกลับมาเลยหรือเปล่า?” จางเยว่ที่อยู่ในอ้อมกอดของหลินหยางเอ่ยถามขึ้น

“ทำไมหรือครับ พ่อแม่ของคุณจะให้ผมอยู่ที่นั่นก่อนหรือ? ผมที่เป็นผู้ชายแปลกหน้าไปที่บ้านคุณแบบนั้น คงจะไม่สะดวกหรอกครับ” หลินหยางเอ่ยตอบพลางหัวเราะออกมา

“มีอะไรที่ไม่สะดวกกัน แล้วอีกอย่างสองสามวันนี้ฉันก็รู้สึก.....รู้สึกว่าไม่อยากจากเธอไปแล้วสิ” จางเยว่เอ่ยขึ้นเสียงเบาๆเหมือนกับเสียงของยุงอย่างไรอย่างนั้น ว่าแล้วก็ซุกใบหน้าของเธอลงกับหน้าอกของหลินหยาง ใบหน้าร้อนวูบวาบไปหมด

หลินหยางได้ยินความในใจที่เปิดเผยออกมานั้น ในใจของเขาเองก็สั่นไหวเล็กน้อยเช่นกัน จึงเอ่ยออกมาอย่างอ่อนโยน : “รีบร้อนทำไมล่ะครับ วันข้างหน้าก็ยังมีอีกโอกาส ต่อไปเมื่อไรก็เจอกันได้แล้ว จะว่าไปแล้วพี่เยว่ก็สวยขนาดนี้ ต่อไปจะหาผู้ชายซักคนก็คงจะเป็นเรื่องง่ายๆ ถึงตอนนั้นคุณมีสามีแล้ว บางทีอาจจะไม่คิดถึงผมแล้วก็ได้”

จางเยว่ได้ยินแล้วในใจก็รู้สึกเศร้าลงไปบ้าง หลินหยางพูดออกมาอย่างมีเหตุผล ตัวเธอเองเป็นคนสวย หลายปีมานี้คนที่ตามจีบเธอก็มีไม่น้อย ตัวเธอเองก็มีสิทธิที่จะเลือกผู้ชายได้ก็จริงอยู่ แต่หลินหยางเองก็เป็นคนเก่งขนาดนี้ ต่อไปผู้หญิงข้างๆกายเขาจะลดน้อยลงได้อย่างไรกัน?

การได้อยู่ร่วมกันในช่วงสองสามวันนี้ แม้แต่จางเยว่เองก็ไม่รู้เลยว่า หลินหยางได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเธอไปแล้ว

ถึงอย่างไรเสียเธอเองก็อายุสามสิบแล้ว เข้าใจเรื่องราวของคนเราดี และรู้ว่าความรู้สึกไม่สามารถบีบบังคับกันได้ จึงทำได้เพียงถอนหายใจออกมา ริมฝีปากแดงนั้นประทับลงบนปากของหลินหยางแทน

ทั้งสองคนเกาะกุมกันอยู่บนเตียงเช่นนั้นเป็นระยะเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงนั้นในที่สุดก็แยกกันได้เสียที หลังจากที่ตื่นขึ้นมาแล้วเขาก็ฝึกฝนบทหลงเฟิ่งเจว๋อยู่ตรงลานบ้าน อาบน้ำเสร็จเขาก็มาทำอาหารเช้าให้กับจางเยว่ และเนื่องจากจะต้องไปส่งจางเยว่กลับเมืองจินหลิง ดังนั้นหลินหยางจึงไม่ฝึกฝนการเขียนตัวอักษร

หลังจากที่ทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น เห็นว่าจางเยว่จะออกไปจากที่นี่แล้วนั้น ในใจของหลินหยางก็มีความรู้สึกทำใจไม่ได้นี้แวบขึ้นมา และก็ไม่รู้ว่ามีความรู้สึกอะไรกับจางเยว่หรือว่ารู้สึกเสียดายที่ขาดคนร่วมเตียงไปเท่านั้น

จางเยว่ไม่มีของอะไรให้ต้องเก็บแล้ว นอกจากเสื้อผ้าทั้งสามชุดนั้น ก็ไม่มีอย่างอื่นอีก

“ไปแล้วนะคะ” มองไปยังหลินหยางที่กำลังมองตัวเองอย่างเหม่อลอย จางเยว่จึงเอ่ยขึ้น

“พี่เยว่ รอก่อนนะครับ” หลินหยางว่า แล้วก็หากล่องใบหนึ่งออกมา ด้านในนั้นมีครีมแผลลายอยู่หนึ่งขวดและครีมโต้วโค่วอยู่สองสามขวด

หลินหยางเอาครีมแผลลายและครีมโต้วโค่วออกมาอย่างละหนึ่งขวดส่งให้กับจางเยว่ แล้วเอ่ยขึ้น : “สองอันนี้ผมให้ครับ”

“ฉัน......ฉันไม่เอา” ถึงแม้ว่าแววตาจะปรากฏแสงแห่งความปรารถนานี้ แต่จางเยว่ก็ยังคงส่ายหน้า ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าครีมโต้วโค่วราคาเท่าไหร่ แต่ครั้งที่แล้วที่หลินหยางขายครีมแผลลายไปขวดละห้าแสน เธอเองก็พอจะเดาได้ว่าราคาของครีมโต้วโค่วจะไม่ถูกไปกว่านี้อย่างแน่นอน

“ครั้งหนึ่งผมให้คุณครับ ถือซะว่าเป็นของขวัญที่เราต้องแยกกันแล้วกันนะครับ แล้วอีกอย่างผมเองก็เคยนอนกับคุณ คุณก็เป็นผู้หญิงของผมแล้วด้วย” หลินหยางหัวเราะออกมา แล้วเอาขวดครีมทั้งสองขวดยัดลงในกระเป๋าเดินทางของจางเยว่

เดิมทีเธอต้องการจะปฏิเสธ แต่ได้ยินหลินหยางที่บอกว่าคนที่เคยนอนกับเขาก็เป็นผู้หญิงของเขา คำพูดที่ดูเอาแต่ใจนี้ไม่คิดว่าจะทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นเช่นนี้ แต่ด้วยนิสัยเย่อหยิ่งของเธอ จึงแสร้งทำเป็นไม่สนใจ : “เฮ้ย ใครเป็นผู้หญิงของเธอกัน ครีมสองขวดนี้ฉันไม่ให้เธอแล้วนะ และฉันเองก็ไม่มีเงินให้เธอด้วยเหมือนกัน”

มองดูท่าทางที่เอาแต่ใจของจางเยว่แล้ว หลินหยางจึงหัวเราะ พลางมองไปว่ายังมีของที่เธอมีของที่ยังไม่เก็บอีกหรือเปล่า เมื่อเก็บของเสร็จแล้วนั้น ก็พาจางเยว่มายังรถ

หลังจากที่คาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้วนั้น ในใจของหลินหยางก็รู้สึกตื่นเต้น หลายปีมานี้ นอกจากขับรถที่ผุพังของโรงเรียนคันนั้น เขาก็แทบจะไม่เคยได้ขับรถคันไหนอีกเลย ในที่สุดตอนนี้ก็สามารถขับรถตัวเองโชว์ได้แล้ว

สตาร์ทรถอย่างชำนาญ หลังจากที่เลื่อนเกียร์แล้วนั้นเขาก็พาจางเยว่ขับออกไปบนถนนเล็กๆนั่น

“รถหรูนี่มันดีแบบนี้สินะ สบายจริงๆ” จางเยว่ที่นั่งอยู่บนรถอุทานขึ้นมา

หลินหยางยิ้มพลางพยักหน้า เมื่อเทียบกับรถของโรงเรียนสอนขับนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับดินเลยเสียอย่างนั้น

“อา หลินหยาง นี่รถใครน่ะ?” เมื่อตอนที่หลินหยางขับรถออกไปถึงหน้าหมู่บ้านแล้ว จางห้วยชู่ที่สังเกตเห็นรถคนนี้ตั้งแต่แรกนั้น หลังจากที่เห็นว่าคนขับรถเป็นหลินหยางนั้น จึงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจในทันที

“รถผมเองครับ” หลินหยางจอดรถแล้วเอ่ยตอบกลับไป : “รักษาคนป่วย แล้วคนนั้นเขามีเงินน่ะครับ ให้เงินผมไม่มากหรอก แล้วก็ให้รถคันนี้ผมมานี่แหล่ะ ผมต้องขับรถไปส่งพี่เยว่กลับบ้านก่อนนะครับ”

“อะไรนะ? เธอรักษาให้คนอื่น เขาก็เลยให้รถคันเล็กนี่เธอมาอย่างนั้นหรือ?” ถึงแม้ว่าจางห้วยชู่จะเป็นคนที่แต่งตัวค่อนข้างทันสมัยแต่ก็รู้จักว่าอะไรคือรถเบนซ์ ในความคิดเธอนั้นคนที่ขับรถคันเล็กๆแบบนี้ ใครจะไม่ใช่พวกคนร่ำรวยบ้างกัน?

“ใช่ครับ ถ้าไม่อย่างนั้นผมจะไปเอาเงินที่ไหนมาซื้อรถได้กัน” หลินหยางว่าพลางหัวเราะออกมา

“เธอนี่สามารถจริงๆเลยนะ เอาล่ะ ตอนนี้ก็นับว่ามีทั้งรถทั้งบ้านแล้ว ต่อไปจะมีภรรยาก็คงจะสะดวกแล้วสินะ” จางห้วยชู่หัวเราะออกมา

“สามารถอะไรกันล่ะครับ ต่อไปถ้าหาภรรยาอย่างคุณอาจางได้แบบนี้ ผมก็พอใจแล้ว” หลินหยางว่า

ได้ยินคำพูดนี้ของหลินหยางแล้ว ถึงแม้จะไม่ได้เป็นการเอ่ยชมมากมายขนาดนั้น แต่ฟังแล้วก็รู้สึกสบายเป็นอย่างมาก ในใจของจางห้วยชู่รู้สึกชอบใจ ส่งสายตาให้กับหลินหยางเพื่อต้องการจะบอกว่าเขาตาถึง : “ดีเลย ถ้าอย่างนั้นเธอไปส่งพี่เยว่กลับบ้านก่อนเถอะ รอเธอกลับมาแล้วค่อยขับรถพาฉันไปเที่ยวเล่นบ้างนะ”

“เรื่องเล็กมากครับ รอผมกลับมาก่อน อาอยากจะไปไหนผมจะขับรถพาไปเอง” หลินหยางและจางห้วยชู่ทักทายกันอยู่ซักพักหนึ่ง เขาถึงได้ขับรถมุ่งตรงไปยังในเมือง