ตอนที่88 หยางเฟินที่เก้อเขินทำตัวไม่ถูก

ตอนที่88 หยางเฟินที่เก้อเขินทำตัวไม่ถูก

เข้ามาด้านในบ้านของจางเยว่ หลินหยางก็มองพิจารณาการจัดวางสิ่งของบริเวณรอบๆ บ้านของจางเยว่นั้นใหญ่มาก อย่างน้อยๆก็ประมาณสองร้อยตารางเมตร สถานที่ที่มีราคาที่ดินสูงอย่างในเมืองเจียงหลิงนี้ สามารถมีบ้านแบบนี้ได้ ดูแล้วฐานะทางบ้านของจางเยว่ก็มีเงินมากพอสมควรเลย

การตกแต่งของที่นี่ไม่ได้หรูหรา ให้ความรู้สึกที่กลมกลืนดูเป็นธรรมชาติ เฟอร์นิเจอร์เป็นไม้แท้เสียส่วนมาก มองดูภายในบ้านนั้นมีห้องหนังสือ ห้องสามห้อง หนึ่งห้องครัว และหนึ่งห้องน้ำ

เซี่ยหยวนหยวนเรียกให้หลินหยางนั่งลง หางตาก็ยังคงมองพิจารณาหลินหยางอยู่ เดิมทีมองดูการแต่งกายของหลินหยางแล้ว ในใจของเธอนั้นยังคงรู้สึกดูถูกอยู่บ้าง เสื้อผ้าที่เขาใส่นั้นไม่มีแม้กระทั่งยี่ห้อเลยเสียด้วยซ้ำ ดูแล้วทั้งตัวของเขาราคาคงจะไม่เกินสองร้อยอย่างแน่นอน

แต่เมื่อมองหลินหยางอย่างละเอียดแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะแต่งตัวได้ดูธรรมดามาก แต่แววตาของเขานั้นใสสะอาดมาก ราวกับว่ามีความสงบนิ่งไม่สะทกสะท้านอะไรทั้งนั้น มาที่บ้านของตัวเอง แต่กลับไม่ระมัดระวัง ทั้งทำใจกว้างอย่างเห็นได้ชัดอีกด้วย

รินน้ำชาให้หลินหยาง เซี่ยหยวนหยวนยิ้มพลางเอ่ยพูดขึ้น : “ครั้งนี้ต้องขอบคุณเสี่ยวหยางมากๆเลยนะ เธอเป็นผู้มีบุญคุณกับครอบครัวของเรา”

“รักษาและช่วยคนป่วยเป็นหลักการที่ถูกต้องของคนเป็นหมออย่างผมอยู่แล้วครับ จะพยายามทำหน้าที่หมอของตัวเองให้มากที่สุด น้าหยวนหยวนไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ” หลินหยางกล่าว

“ฉันมีลูกสาวเพียงแค่คนเดียว สำหรับเธอแล้วอาจจะดูไม่มีอะไร แต่ถ้าหากฉันสูญเสียเขาไป คงจะต้องเสียใจมาก” มองจางเยว่ด้วยแววตาที่ทั้งรักและสงสาร เซี่ยหยวนหยวนเอ่ยออกมาเบาๆ

“แม่ หนูไม่ไปจากแม่หรอกค่ะ แม่อย่ากังวลไปเลยนะ” จางเยว่เองก็พูดออกไปเสียงเบาๆด้วยเช่นกัน

“โอเค ไม่ไปไหนก็ไม่ไปไหนนะ เพียงแต่ว่าลูกโตขนาดนี้แล้ว ควรจะต้องหาคนมาแต่งงานด้วยได้แล้วล่ะ” เธอมองจางเยว่อย่างไม่พอใจ ราวกับว่ากำลังรู้สึกปวดหัวกับเรื่องใหญ่ทั้งชีวิตนี้ของจางเยว่อยู่อย่างไรอย่างนั้น

“เสี่ยวหยาง ตอนนี้เธอทำอะไรอยู่ เป็นหมออยู่ในหมู่บ้านแค่นั้นหรือ?” เซี่ยหยวนหยวนเอ่ยถามอย่างสงสัย ดูแล้วเขาเป็นเด็กหนุ่มอายุยังน้อยอยู่เลย ไม่คิดว่าจะสามารถช่วยชีวิตลูกสาวตัวเองได้ คิดแล้วลูกสาวของตัวเองนั้นเพียงแค่สลบไม่ได้สติไป แล้วบังเอิญเป็นเด็กคนนี้ช่วยเอาไว้มากกว่า

“ตอนนี้ผมปิดเทอมปีสามอยู่ครับ เปิดเทอมไปก็ขึ้นปีสี่แล้วครับ” หลินหยางบอก

“ตอนนี้เธอยังเรียนอยู่อย่างนั้นหรือ? ปีนี้เธออายุเท่าไหร่แล้วน่ะ?” ได้ยินดังนั้นเซี่ยหยวนหยวนก็รู้สึกตกใจจึงเอ่ยถามขึ้น เดิมทีคิดว่าเป็นเพียงแค่หมอบ้านๆคนหนึ่ง ไม่คิดว่าจะยังเป็นนักเรียนอยู่เลย

“ปีนี้ 21 ครับ” หลินหยางตอบ

“อายุน้อยขนาดนี้มีทักษะทางการแพทย์ยอดเยี่ยมขนาดนี้แล้วหรือ อนาคตอีกยาวไกลจริงๆสินะ” เซี่ยหยวนหยวนออกปากชม

“ใช่ไหมล่ะคะแม่ เขายังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัยเลย ฝีมืออย่างเขาไม่กี่วันก็หาเงินได้หลายล้านแล้ว ดีกว่าหนูที่ทำงานเป็นตำรวจด้วยความยากลำบากแบบนั้นอีก เอามาเปรียบเทียบกันแบบนี้ช่างน่าโมโหเสียจริงๆ” เมื่อนึกถึงหลินหยางที่สามารถหาเงินได้ด้วยท่าทางสบายๆเช่นนั้นแล้ว จางเยว่ก็เดินไปนั่งตรงโซฟา แล้วถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกโชคชะตานี้ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

“หลายล้าน? จริงหรือ?” เซี่ยหยวนหยวนเบิกตาโตขึ้นมาแล้วเอ่ยถามด้วยความตกใจแล้ว

“จะโกหกทำไมล่ะคะ หนูเห็นมากับตา ใช่ไหมหลินหยาง?” จางเยว่กระทุ้งแขนของหลินหยางแล้วเอ่ยถามเขา

หลินหยางหัวเราะออกมาอย่างฝืนๆ พยักหน้าตอบรับ : “โชคดีเท่านั้นเองครับ บังเอิญได้เจอเข้ากับคนร่ำรวยมีเงินทองเข้าน่ะครับ”

หลังจากอาการตกใจนี้แล้ว ในใจของเซี่ยหยวนหยวนก็เข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้ว มิน่าล่ะดูจิตใจที่กล้าหาญของหลินหยางแล้ว ดูสงบและมั่นคงมากกว่าวัยรุ่นทั่วๆไปเสียอีก แท้ที่จริงแล้วเขาเป็นคนร่ำรวยมีเงินที่ไม่แสดงตัวเปิดเผยออกมานี่เอง อายุยังน้อยแบบนี้ก็เลยเรียบง่ายแบบนี้สินะ ทั้งยังมีเงินทองมาก ผู้ชายแบบนี้นับว่าเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดคนหนึ่งเลยทีเดียว

คิดแล้วนั้น ในใจของเซี่ยหยวนหยวนก็รู้สึกเสียดายขึ้นมา ถ้าหากหลินหยางอายุมากกว่านี้อีกซักหน่อย หรือลูกสาวของเธออายุน้อยกว่านี้อีกนิด บางทีทั้งสองคนอาจจะไปด้วยกันได้ก็ได้

ทั้งสามคนอยู่ในบ้านพูดคุยกันไปอย่างต่อเนื่อง ถึงแม้ว่าหลินหยางจะอายุยังน้อย แต่เขาอ่านหนังสือมาก ตอนที่เขายังเด็กคุณปู่ของเขาก็เคยเล่าเรื่องราวความรู้หลากหลายให้กับเขาฟัง ถึงแม้ว่าสถานะทางครอบครัวของเซี่ยหยวนหยวนนั้นไม่เลว และมีความรู้ แต่หลินหยางเองก็มีไหวพริบในการพูดคุย ทำให้เซี่ยหยวนหยวนมองในแง่มุมที่ต่างออกไปจากเดิม

“พอแล้วล่ะแม่ แม่ก็อย่าถามหลินหยางเหมือนกำลังซักถามลูกเขยได้ไหม วันนี้ตอนกลางวันกินอะไรคะ? ลูกสาวแม่หิวจะตายอยู่แล้ว” จางเยว่มองเวลาตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงยี่สิบแล้ว รู้สึกหิวอยู่บ้างจริงๆ

“จริงสิ แม่ยังไม่ได้ทำกับข้าวเลย คุยกันไปก่อนนะ เดี๋ยวแม่ไปทำอาหารในครัวก่อน” จะเป็นการเสียมารยาท หากมีแขกมาที่บ้านแล้วกลับไม่มีการต้อนรับด้วยอาหารเช่นนี้ เซี่ยหยวนหยวนจึงรีบเข้าครัวเพื่อไปทำอาหารทันที

“เสี่ยวหยาง มาดูห้องฉันสิ” จางเยว่ดึงมือหลินหยาง มายังห้องนอนของเธอ

ผลักประตูห้องนอนเข้าไปแล้ว หลินหยางมองไปรอบๆ ห้องของจางเยว่นั้นกำลังดี เตียง โต๊ะ เก้าอี้ ตู้เสื้อผ้า ล้วนแต่เป็นเฟอร์นิเจอร์ที่ทำมาจากไม้แท้ สีเป็นสีโทนอบอุ่น เห็นได้ชัดว่าจางเยว่นั้นก็มีมุมที่อ่อนโยนด้วยเช่นกัน

เมื่อล็อคประตูห้องแล้วนั้น จางเยว่จึงผลักหลินหยางให้ล้มลงไปบนเตียง เพื่อให้เขานั่งลงบนเตียงใหญ่ของเธอเอง นุ่มมากเหลือเกิน หลินหยางอดที่จะอุทานไม่ได้ว่าเตียงนี้สบายกว่าเตียงของเขามาก

“เป็นอย่างไรบ้าง? ห้องของฉันไม่เลวเลยใช่ไหม?” จางเยว่เอ่ยถามหลินหยางขึ้น

“ไม่เลว ดีมากเลยครับ บ้านของคุณใหญ่จริงๆ คุณเป็นทายาทรุ่นสองที่ร่ำรวยมากจริงๆ” หลินหยางเอ่ยพลางหัวเราะออกมา

“บ้าสิ บ้านฉันไม่ได้ร่ำรวยอะไรหรอก” จางเยว่กรอกตาใส่หลินหยาง ทันใดนั้นเองมุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย เธอยืนขึ้น แล้วเริ่มถอดเสื้อผ้าออก

หลินหยางจ้องมองจางเยว่ที่กำลังถอดชุดกระโปรงของตัวเองออก เรือนร่างที่ประณีตเซ็กซี่ปรากฏออกมาอยู่ตรงหน้าเขา

หลินหยางมองร่างบางตรงหน้าพลางเอ่ยขึ้น : “อะไรกันครับ ยั่วผมหรือ?”

จางเยว่กลับไม่ได้พูดอะไรออกมา แล้วหาเสื้อผ้าจากตู้เสื้อผ้าของตัวเองออกมาสวมแทน และไม่นานชุดตำรวจก็ถูกจางเยว่สวมทับลงบนร่างกายของเธอ ดวงตาของหลินหยางเบิกกว้างขึ้นมา

ถึงแม้ว่าจะรู้ว่าจางเยว่เป็นตำรวจ แต่เมื่อจางเยว่สวมชุดตำรวจอยู่ในเครื่องแบบแล้ว ไม่คิดว่าจะมีออร่าเช่นนี้ เดิมทีรูปหน้าที่ดูเรียบๆของจางเยว่ หลังจากที่สวมใส่ชุดตำรวจแล้วนั้นเธอดูมีความกล้าหาญสง่างาม และมีประสบการณ์ความชำนาญยิ่งนัก

ดึงจางเยว่เข้ามาหา มือใหญ่ของหลินหยางก็ลูบคลำอยู่บนเรือนร่างของจางเยว่ จากประสบการณ์ที่ผ่านมองสองสามวันนี้ หลินหยางเองก็ไม่ใช่เด็กน้อยบริสุทธิ์ที่จะปลดตะขอเสื้อชั้นในไม่เป็น เขาปลดตะขอเสื้อชั้นในออกด้วยความชำนาญ ลูกคลื่นที่อวบอิ่มทั้งสองลูกนั้น หลินหยางก็ได้บีบคลึงไว้ในมือแล้ว

การยั่วยวนนี้เป็นการท้าทายระบบประสาทของหลินหยาง และในขณะที่หลินหยางกำลังใช้มือคลำไปมาอยู่นั้น สีหน้าของจางเยว่ก็ค่อยๆแดงขึ้น แดงราวกับดอกกุหลาบ ช่างสวยงามน่ามองยิ่งนัก

เธอยื่นมือออกไปสัมผัสตรงหว่างขาของหลินหยาง แล้วค่อยๆดึงกางเกงของหลินหยางลงมา และดาบเล่มนั้นของหลินหยางก็ปรากฏออกมาตรงหน้าของเธอ

“ที่บ้านของคุณได้หรือครับ?” หลินหยางกระซิบลงตรงข้างๆหูของจางเยว่