บทที่ 1,042 แจ้งเตือนการถือกำเนิด

ไม่ว่ามู่เวยจะโง่เพียงใด ก็ยังรู้ว่าเซียวเฉวียนผู้นี้ไม่ธรรมดา

ท้องฟ้าแจ่มใส พระอาทิตย์ส่องแสงจ้า กลับมีสายฟ้านับพันพุ่งออกมาจากภาพวาด ภาพนี้สำหรับมู่เวยมันไม่ต่างไปจากยามมนุษย์ยุคใหม่พบเอเลี่ยน

“นะ นะ นี่ นี่...”

มู่เวยขยี้ตา “ศะ ศิษย์พี่ ท่านเห็นภาพเมื่อครู่หรือไม่?”

มู่จิ่นพยักหน้าอย่างโง่เขลา

สำหรับมู่จิ่น เขาราวกับเห็นเอเลี่ยนจริงๆ

ในซินเจียง มู่จิ่นเป็นคนสมัยใหม่โดยสมบูรณ์ แต่ละวันเพียงฝึกวิชาแพทย์ กิน ดื่ม อึและนอนหลับทุกวัน ไม่เข้าไปวุ่นวายกับต้าเว่ยเหมือนเซียวเฉวียน ไม่ใช้ชีวิตอย่างมหัศจรรย์เหมือนเซียวเฉวียน ดังนั้นมู่จิ่นจึงไม่รู้อะไรมากมายเกี่ยวกับต้าเว่ย

ยิ่งไปกว่านั้นซินเจียงและต้าเว่ยไม่มีการสื่อสารใดๆ ต่อกัน คนที่รู้จักต้าเว่ยดีที่สุดคือคาราวานที่เดินทางไปเหนือจรดใต้ในซินเจียง คนอย่างมู่จิ่นและมู่เวยที่เติบโตในซินเจียงและอุทิศตนให้กับการฝึกวิชาแพทย์ อาจกล่าวได้ว่าไม่มีความเข้าใจเกี่ยวกับต้าเว่ยเลย

คราวแรกที่เห็นเซียวเฉวียนทำเช่นนี้ มู่จิ่นแทบคุกเข่าลงแล้วเรียกหาบิดา!

“ศะ ศิษย์น้อง” มู่จิ่นพูดตะกุกตะกัก เพื่อไม่ให้ตนดูโง่เขลาต่อหน้าศิษย์น้อง เขาจึงทำเรื่องไร้สาระ “นี่ นี่เรียกว่าสายฟ้าคำรามห้าสาย มันเป็นทักษะของเซียวเฉวียน”

ตอนนี้ทักษะของเซียวเฉวียนมีชื่อแล้ว เซียวเฉวียนไม่ได้หักหน้ามู่จิ่น เขาพยักหน้าให้มู่เวย “ศิษย์พี่ของเจ้าพูดถูกแล้ว นี่เรียกว่าสายฟ้าคำรามห้าสาย”

มู่เวยมองมันกระแทกพื้นทราย และคนที่กำลังกลายเป็นขี้เถ้า นี่ นี่ นี่...สายฟ้าคำรามห้าสายฟาดแรงเกินไปแล้ว

แต่เซียวเฉวียนกลับเก็บภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิแห่งเขาคุนหลุนราวกับนี่เป็นเพียงภาพลมพัดเมฆขาวลอยล่องบนฟ้ากว้าง แล้วกล่าวว่า “ไปต่อกันเถอะ”

หลังจากนั้นเซียวเฉวียนก็ขี่อูฐ เดินหน้าต่อไปอย่างสบายๆ

โย่วควนอดไม่ได้ที่จะยิ้มเมื่อเห็นว่าพี่น้องต่างตกตะลึงและติดตามเซียวเฉวียนไปอย่างเหม่อลอย

ชาวยุทธ์แท้ไม่พ่ายแพ้ง่ายๆ เช่นนั้น ใครใช้ให้พวกเขาถือกระบี่ชีวันเล่า ทักษะปล่อยสายฟ้าของเซียวเฉวียนนั้นได้รับการทดลองและทดสอบแล้ว

หลังจากมู่จิ่นได้เปิดตา เขาก็ไม่ยอมปล่อยเซียวเฉวียน เขากลายเป็นคนช่างพูด ถามเซียวเฉวียนเกี่ยวกับเวลาและสถานที่นี้

ดังนั้นมู่จิ่นจึงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งหลังจากฟังเรื่องของรากจิตอักษร กวีสมุทรคุนหลุน พลังแห่งวาจาและอักษร พู่กันเฉียนคุน ภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิ ปีศาจและยุคเทพเจ้า

มู่จิ่นได้ยิน มู่เวยก็ย่อมได้ยินด้วยตามธรรมชาติ เซียวเฉวียนไม่เลี่ยงคำต้องห้ามต่อผู้นำในวันหน้าของสำนักหมิงเซียน

“ท่านบอกว่าในสำนักหมิงเซียนของเรามีปีศาจหรือ?”

นี่เป็นครั้งแรกที่มู่เวยได้ยินเรื่องนี้ เมื่อได้ยินว่ามีเรื่องเช่นนี้ประตูภูเขาในสำนักของตน มู่เวยรู้สึกหวาดกลัว ในความคิดของตนสำนักนี้เป็นสถานที่ช่วยชีวิตและรักษาผู้บาดเจ็บ นอกจากป้องกันเมล็ดพันธุ์แห่งเพลิงแล้วก็ไม่มีสิ่งอื่นใดอีก

มู่เวยรู้จักชายผิวดำร่างใหญ่สองคนที่เฝ้าประตูเมล็ดพันธุ์แห่งเพลิง แต่มู่เวยไม่เคยเห็นพวกเขาเคลื่อนไหว จึงคิดว่าพวกเขาเป็นเพียงก้อนหินสองก้อนที่น่าเกลียด

คาดไม่ถึงว่าที่แท้จะเป็นปีศาจ

จู่ๆ มู่เวยก็หน้าซีด นางเคยปีนภูเขาเพื่อเติมเชื้อเพลิง อีกทั้งในยามที่นางอารมณ์ไม่ดี ก็ชอบเตะหินสองก้อนนั่นด้วย

“แม่นางมู่เวย เจ้าเป็นอะไรไป?”

เซียวเฉวียนสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติกับนางจึงส่งยิ้มให้

เหตุที่เซียวเฉวียนไม่หลีกเลี่ยงมู่เวยก็เพราะเขาคิดว่ามู่เวยไร้เดียงสา และเพื่อทดสอบว่ามู่เวยรู้เรื่องสำนักหมิงเซียนมากเพียงใด

ด้วยเหตุนี้ เซียวเฉวียนจึงพบ นอกจากมู่เวยจะฉลาดแล้ว นางก็ไม่ได้เจ้าเล่ห์มากนัก

ในความเป็นจริงไม่ใช่ปราชญ์ที่เลือกมู่เวยผู้ไร้หัวใจเป็นผู้นำในอนาคตทำตัวโง่เขลา เป็นเพราะมู่เวยฉลาดมากตั้งแต่ยังเด็ก ทั้งยังเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของสำนักหมิงเซียน ไม่มีใครสามารถเทียบเคียงพรสวรรค์ของมู่เวยได้

สวรรค์ทรงยุติธรรม มอบทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมให้กับมู่เวยแต่ยังทำให้นางกังวลใจอีกด้วย

ความรับผิดชอบของนิกายที่นักปราชญ์และย่าเหยียนกล่าวถึง ในใจมู่เวยสิ่งที่ผู้นำควรทำนั้นไม่สำคัญเท่ากับการติดตามศิษย์พี่ของนาง

ในความคิดของมู่เวย ย่าเหยียนสามารถจัดการทุกอย่างในสำนักหมิงเซียนได้ นางมีหน้าที่รับผิดชอบในการแสดงสิ่งตระการตาและรักษาโรคต่างๆ ที่เหลือล้วนไม่ใช่เรื่องของนาง

ดังนั้นเมื่อมู่เวยผู้ไร้หัวใจรู้ว่าสำนักหมิงเซียนกำลังทำอะไรอยู่ อาจกล่าวได้ว่านางตกใจมาก

อย่างไรก็ตามนางยังคงสงสัย