บทที่ 2,050 เพลิงไหม้ที่ก้นผา

เมื่อพิจารณาจากการแสดงออกของอี้กุย ฮ่องเต้รู้สึกว่าอี้กุยไม่ได้โกหก

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเซียวเฉวียนซ่อนตัวอยู่ในซินเจียง จึงพิสูจน์ได้ว่าเขายังคงปลอดภัย

ตราบใดที่เขาปลอดภัยก็ไม่เป็นไร

เซียวเฉวียนเป็นพรสวรรค์ที่หาได้ยากในรอบศตวรรษ การพัฒนาของต้าเว่ยขึ้นอยู่กับคำแนะนำของเซียวเฉวียน ฮ่องเต้ไม่ต้องการให้เกิดอะไรขึ้นกับเซียวเฉวียนทั้งนั้น

แต่อย่างที่คนส่วนใหญ่คิด ฮ่องเต้ก็มีความสงสัยในใจเช่นกัน

เซียวเฉวียนรักเงินมาก และเขายังให้ความสำคัญกับต้นไม้เงินสองต้นอย่างหอปี๋เซิ่งและบ่อนพนัน พวกเขาเปิดร้านแล้ว ทว่าเซียวเฉวียนในฐานะเจ้านายกลับไม่ปรากฏตัว?

นี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดา

ฮ่องเต้พูดอย่างใจเย็น “คุณชายอี้บอกความจริงมาเถอะ มีอะไรเกิดขึ้นกับราชครูหรือไม่?”

ตามความเข้าใจของฮ่องเต้เกี่ยวกับเซียวเฉวียน ถ้าเซียวเฉวียนสบายดี ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องหาเวลากลับมาเข้าร่วมพิธีเปิดร้าน

คำถามที่ตรงไปตรงมาของฮ่องเต้ทำให้อี้กุยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขากำลังคิดว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไร

พูดก็ไม่ได้ ไม่พูดก็ไม่ได้ ให้โกหกยิ่งทำไม่ได้

คนโบราณให้ความสำคัญกับมารยาทมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเผชิญหน้ากับฮ่องเต้ พวกเขาต้องอาศัยความเป็นจริงและพูดความคิดของตนเองเท่านั้น

ถ้าโกหกจะรู้สึกผิดทำให้การโกหก ซึ่งให้ความรู้สึกเหมือนกำลังฆาตกรรมและวางเพลิง

อี้กุยกำลังคิดที่จะพูดโกหก แต่ต่อหน้าฮ่องเต้เช่นนี้ ท้ายที่สุดเขาไม่สามารถทำได้ เขาจำต้องบอกตามความจริงว่า “ทูลฝ่าบาท ท่านปู่น้อยบอกว่าเขาได้รับบาดเจ็บจากย่าเหยียนและต้องการเวลาในการรักษาตัวพ่ะย่ะค่ะ”

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมเซียวเฉวียนจึงไปซ่อนตัวที่ซินเจียง

“ในส่วนของการเปิดธุรกิจ อี้กุยทำตามข้อตกลงของท่านปู่น้อยด้วย ท่านปู่บอกว่าการหาเงินไม่สามารถล่าช้าได้ ดังนั้นอี้กุยจึงเป็นผู้เลือกวันในการเปิดธุรกิจพ่ะย่ะค่ะ”

สำหรับข้อเท็จจริงที่ว่าเซียวเฉวียนกลับมาที่เมืองหลวงและอาศัยอยู่ในศาลาคุนหวู่นั้น องค์ฮ่องเต้ไม่ได้ถามให้แน่ชัด และอี้กุยไม่คิดจะกล่าวถึง

เมื่อได้ยินว่าเซียวเฉวียนได้รับบาดเจ็บ ดวงตาของฮ่องเต้ก็เริ่มมีแวววิตกกังวล “อาการบาดเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง ราชครูได้บอกบ้างไหม?”

ในใจของฮ่องเต้ เซียวเฉวียนคือสมบัติของชาติ หากเขาได้รับบาดเจ็บ ฮ่องเต้จึงกังวลมากขึ้นโดยธรรมชาติ

อี้กุยกล่าวว่า “ข้าได้ยินจากท่านปู่น้อยว่าอาการบาดเจ็บไม่ร้ายแรงแล้ว เขาจะหายเป็นปกติในอีกไม่กี่วันเมื่อได้รับการพักผ่อน ฝ่าบาทโปรดวางใจ”

เมื่อได้ยินว่าไม่ได้มีอะไรร้ายแรง ฮ่องเต้ก็เริ่มวางใจ ก่อนจะตรัสขึ้นเพียงว่า “เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้ว”

......

บริเวณด้านล่างหน้าผา

หลังจากที่เซียวเฉวียนเอาชนะย่าเหยียนได้ เขาก็คิดถึงเรื่องนี้ และในที่สุดก็ตัดสินใจมาที่ก้นหน้าผาเพื่อดูอีกครั้ง

ดูว่าชาวบ้านที่นี่ถอยทัพอย่างไร และดูว่าย่าเหยียนจะซ่อนอยู่ที่นี่หรือไม่

เซียวเฉวียนยืนอยู่ที่ด้านล่างของหน้าผาร้าง เขามองไปรอบๆ แล้วพูดเบาๆ ว่า “หมิงชิว ไปดูว่ามีใครอยู่ในบ้านเหล่านั้นหรือไม่?”

สิ่งสำคัญคือการดูว่าย่าเหยียนซ่อนอยู่ข้างในหรือไม่

เมื่อเซียวหมิงชิวได้ยินคำพูดนั้นก็ตอบทันที “ได้ ท่านพ่อ”

พูดแล้ว นางเคลื่อนตัวและหายไปจากสายตาของเซียวเฉวียน

กิเลนที่ยืนอยู่ข้างกายเซียวเฉวียนก็โค้งศีรษะไปทางเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนเหลือบมองมัน แล้วพูดว่า “อยากจะดูบริเวณโดยรอบหรือ?”

ความหมายของกิเลนนั้น เซียวเฉวียนจำเป็นต้องอาศัยการคาดเดาโดยสิ้นเชิง

แต่คราวนี้เขาเดาถูก และกิเลนก็พยักหน้า

เซียวเฉวียนกล่าวว่า “ได้ ระวังตัวด้วย”

กิเลนคำรามเพื่อตอบรับต่อเซียวเฉวียน ทันใดนั้นร่างของมันก็แวบวับ แล้วไปเข้าร่วมกับเซียวหมิงชิว

ดวงตาของเซียวเฉวียนจ้องมองไปยังป่าที่อยู่ไม่ไกล

ถ้าย่าเหยียนมาที่นี่ นางคงจะซ่อนตัวอยู่ในป่าเพื่อหลีกเลี่ยงการค้นหาของเซียวเฉวียน