บทที่ 1,956 ชิงหลงขอความช่วยเหลือ

แน่นอนว่าน้ำเสียงของผนึกจูเสินดีขึ้นมาก “ข้าว่าเจ้าก็เป็นเด็กฉลาดนะ”

ตนเองไม่เก่งเรื่องเรียน กลับตำหนิอาจารย์ที่สอนไม่ดี เรื่องนี้สมเหตุสมผลหรือ?

เซียวเฉวียนกล่าวว่า “ใช่ บรรพชนของข้า ผู้อาวุโสเช่นท่านมีมากมาย ดังนั้นท่านจึงไม่สนใจคนรุ่นเยาว์”

เอาอีกแล้ว และนี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับผนึกจูเสิน

เสียงและการแสดงออกของผนึกจูเสินเหมือนเช่นเคย “เจ้าเด็กเหลือขอ”

ไม่สามารถทำอะไรกับเซียวเฉวียนได้จริงๆ ชายคนนี้ผิวหนามาก ไม่มีประโยชน์ที่จะดุด่าเลย

ผนึกจูเสินกล่าวว่า “ถ้าเจ้าอยากจัดการย่าเหยียน เจ้าต้องฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บก่อนแล้วจึงปรับปรุงความสามารถ”

อย่างไรก็ตาม พลังจิตนี้ไม่จำเป็นต้องให้เซียวเฉวียนเปิดใช้งานพลังงานภายใน และเขาไม่จำเป็นต้องใช้ทักษะ แค่ต้องใช้สมอง ก็สามารถเริ่มฝึกซ้อมได้แล้ว

ดังนั้นผนึกจูเสินจึงกล่าวว่า “ในขณะที่ฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ เจ้ายังสามารถเพิ่มพลังจิตได้”

เมื่อพลังจิตดีขึ้นแล้ว เซียวเฉวียนจะไม่เพียงแต่จะสามารถควบคุมพลังแห่งถ้อยคำได้ดีขึ้นเท่านั้น แต่ยังปรับปรุงประสิทธิผลของพลังแห่งถ้อยคำของตนได้อีกด้วย

พลังแห่งถ้อยคำได้รับการเปลี่ยนแปลงด้วยพลังของบทกวี และบทกวีก็เป็นผลมาจากความคิด ซึ่งแสดงออกมาผ่านมันสมอง

เซียวเฉวียนเข้าใจความหมายของผนึกจูเสิน

สำหรับคนสมัยใหม่ ความเข้มแข็งของพลังจิตนี้เชื่อมโยงโดยตรงกับการทำงานของสมอง ยิ่งสมองดีมากเท่าไร พลังจิตก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น

กล่าวอีกนัยหนึ่งแม้ว่าเซียวเฉวียนจะมีความสามารถมากและได้สัมผัสกับกวีสมุทรคุนหลุน แต่ผนึกจูเสินก็รู้ว่าเซียวเฉวียนมาจากประเทศจีน และความรู้ทั้งหมดของเขามาจากวัฒนธรรมจีนที่มีอยู่ ทุกบทกวีที่ออกจากปากของเขาไม่ใช่สิ่งที่เซียวเฉวียนคิดด้วยตนเอง

กล่าวอีกนัยหนึ่ง บทกวีเหล่านั้นไม่ได้เป็นผลมาจากพลังสมองของเซียวเฉวียน และไม่สามารถถือเป็นผลผลิตของพลังจิตได้ โดยธรรมชาติแล้วพลังจิตของเซียวเฉวียนจึงไม่ได้ลึกซึ้งมากนัก

เซียวเฉวียนรู้เรื่องนี้ดี

พูดง่ายๆ ก็คือ สมองของเซียวเฉวียนไม่เฉียบคมมากพอ นั่นคือสิ่งที่ผนึกจูเสินต้องการสื่อ

อันที่จริง ในยุคปัจจุบัน หลังจากที่เซียวเฉวียนสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัย เขาทำงานในพิพิธภัณฑ์และใช้ชีวิตเก้าหรือห้าปีอย่างสะดวกสบาย

ไม่มีความตึงเครียดเหมือนดังสมัยเรียนที่วันนี้มีสอบ พรุ่งนี้จดจำ เมื่อไร ต้องรู้สึกกังวลกับความตึงเครียดของการสอบครั้งใหญ่ว่าจะมาถึงเมื่อใด เมื่อชีวิตเช่นนี้สิ้นสุดลง สมองก็จะเข้าสู่สภาวะ ความเกียจคร้าน

ยิ่งกว่านั้น ในยุคปัจจุบัน แนวคิดเรื่องพลังจิตยังมีอยู่หรือ?

เซียวเฉวียนอาศัยการอัดแน่นและความจำเพื่อรับมือกับการสอบ

เขาไม่มีการฝึกสมองเกี่ยวกับพลังสมองโดยเจตนา ปกติแค่ด้นสดทันที

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมผนึกจูเสินบอกว่าพลังจิตของเซียวเฉวียนนั้นไม่ดีพอ

เซียวเฉวียนยอมรับหนทางที่ถูกต้องแล้วพูดว่า “ได้!”

เป็นความจริงที่ว่าเมื่อต้องการทำงานหนัก จะมีคนมาปรากฏตัวในเวลาที่เหมาะสมและขัดขวางเสมอ

อย่างเช่นในตอนนี้ที่ชิงหลงร้องเรียกมาจากที่ห่างไกล “ใต้เท้าเซียว! ใต้เท้าเซียว!”

เซียวเฉวียนไม่เข้าใจ ชิงหลงผู้ซื่อตรงมาโดยตลอด ทว่ายามนี้คำพูดคำจากลับดูคล้ายเหมิงเอ้า ถ้ามีอะไรจะพูดก็กรุณาพูดให้ถูกต้องด้วย แล้วทำไมถึงต้องตะโกนดังเช่นนี้? เซียวเฉวียนไม่ได้หูหนวกเสียหน่อย

เหตุผลที่องค์ชายแห่งคุนหลุนผู้สง่างามไม่สามารถสงบสติอารมณ์ลงได้ ต้องเป็นเพราะมีบางอย่างเกิดขึ้น ซึ่งทำให้ชิงหลงประหลาดใจเช่นกัน องค์ชายรายงานต่อเซียวเฉวียนร้อนร้อนรน

เซียวเฉวียนพูดอย่างใจเย็น “มีเรื่องอะไรหรือใต้เท้าชิงหลง?”

มิตรภาพระหว่างเขากับชิงหลงไม่ต้องการความสุภาพอีกต่อไป และเขาสามารถพูดได้ตามตรงในยามที่มีสิ่งที่ต้องการจะบอก

ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าจะไม่มีมิตรภาพ แต่เซียวเฉวียนก็พูดอย่างตรงไปตรงมาอยู่ดี

ชิงหลงกล่าวว่า “ใต้เท้าเซียว มีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นในคุนหลุน ท่านช่วยคิดวิธีที่จะช่วยข้าออกไปได้ไหม?”