บทที่ 1,146 พบเซียวจิง

เซียวเฉวียนกล่าวอย่างใจเย็น “เช่นนี้ก็ดี”

คราวนี้เมื่อเซียวเฉวียนมาถึงรัฐไป๋ลู่ มีคนอยู่รอบตัวเขามากเกินไป ดังนั้นจึงไม่เหมาะที่จะไปพบเซียวจิง

อย่างไรก็ตามเซียวเฉวียนไม่ได้พบเซียวจิงมาเป็นเวลานานแล้ว และเขาอยากทราบว่านางคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่หรือไม่

หากเขาต้องการพบเซียวจิง เซียวเฉวียนทำได้แค่รอจนกว่าจะถึงค่ำ

ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงตัดสินใจพักที่รัฐไป๋ลู่อีกหนึ่งคืนแล้วค่อยออกเดินทางกลับเมืองหลวงตอนรุ่งสางในวันพรุ่งนี้

ดังนั้นพวกเซียวเฉวียนจึงตกลงปักหลักภายใต้การจัดเตรียมของอาสือ

โชคดีที่อาสือมีวิสัยทัศน์กว้างไกล เมื่อไม่มีไรทำก็จะคิดขยายเรือน

ไม่ มันมีประโยชน์อย่างไม่คาดคิด

มิฉะนั้น เซียวเฉวียนคงพาผู้คนมากมายมาที่นี่โดยไม่แม้แต่มีการต้อนรับ และไม่มีพื้นที่เพียงพอที่จะวางของด้วยซ้ำ

ตอนนี้แม้จะแออัดแต่ก็ยังสามารถรองรับได้

หลังจากจัดเตรียมที่พักแล้ว เซียวเฉวียนก็ถามอย่างใจเย็น “อาสือ ตอนนี้มีอะไรที่เจ้าต้องการความช่วยเหลือหรือไม่?”

ท้ายที่สุดแล้วอาสืออยู่กับเซียวเฉวียนมานาน เขารู้จักเซียวเฉวียนดี รู้ว่าเซียวเฉวียนกำลังมุ่งเป้าไปที่เหล่าชาวยุทธ์แท้และความคิดเห็นของจิ้นซื่อ เซียวเฉวียนต้องการใช้กำลังแรงงานอย่างเต็มกำลัง

“มี แน่นอนว่าต้องมี” อาสือกล่าวโดยไม่ลังเล “เรียนนายท่าน พริกบางส่วนที่ปลูกพร้อมเก็บเกี่ยวแล้ว ยังมีจุดที่ต้องกำจัดวัชพืช ต้องการการรดน้ำ ท่านต้องการช่วยหรือไม่?”

นี่เป็นเรื่องตลก เมื่อมองแวบแรกเซียวเฉวียนที่อุ้มเด็กเล็กไว้ในอ้อมแขนนั้นดูจะไม่ใช่คนประเภทที่จะช่วยเรื่องเช่นนี้

คำพูดมาถึงจุดนี้แล้ว บรรดาจิ้นซื่อที่อ่านหนังสือแห่งปราชญ์ต่างมีฆ้องและกลองเต้นอยู่ในใจ พวกเขากำลังคิดว่าเซียวเฉวียนต้องการขอให้พวกเขาทำงานเกษตรเหล่านี้หรือไม่?

เฮ่อ งานในเกษตรสกปรกยิ่งนัก พวกเขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร

พวกเขาเป็นคนที่อยากเป็นขุนนาง จะกล้าทำสิ่งที่ต่ำต้อยขนาดนี้ได้อย่างไร

จิ้นซื่ออธิษฐานในใจ เซียวเฉวียนคงไม่ขอให้พวกเขาทำงานในสวน ไม่ว่าอย่างไรก็อย่ากล่าวออกมาเลย

เพราะเมื่อเซียวเฉวียนเปิดปาก แม้ในใจของจิ้นซื่อจะมีความไม่เต็มใจ ทว่าพวกเขาก็ไม่กล้าปฏิเสธ ยังต้องทำอย่างเชื่อฟัง

ใครใช้ให้เซียวเฉวียนเป็นประมุขแห่งชิงหยวน ทั้งยังเป็นราชครูกันเล่า?

พวกเขาไม่กล้าหยุด

แต่ก็ยังกลัวจริงๆ กับสิ่งที่จะเกิดขึ้น

สุดท้ายคำอธิษฐานของพวกเขาก็ไร้ผล

เซียวเฉวียนกล่าวอย่างใจเย็น “เช่นนั้นพวกเจ้าก็ไปช่วยอาสือเพื่อทำงานเหล่านี้”

ฮือ ฮือ

จิ้นซื่ออยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

พวกเขามองเซียวเฉวียนด้วยสีหน้าวิงวอน เซียวเฉวียนแสร้งทำเป็นไม่เห็น แล้วหันไปกล่าวกับมู่จิ่น “มู่จิ่นกับโย่วควนคอยทำอาหารอยู่เบื้องหลัง ส่วนคนอื่นๆ ไปด้วยกันให้หมด”

ฮือ ฮือ

จิ้นซื่อมองเซียวเฉวียนอย่างเศร้าใจ หวังว่าเซียวเฉวียนจะสงสารพวกเขาและคืนชีวิตของพวกเขากลับมา

แต่เซียวเฉวียนยังคงเพิกเฉย ทั้งกล่าวด้วยรอยยิ้มจางๆ “ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของเจ้าทุกคน เพื่อตอบแทนเจ้า มู่จิ่นและโย่วควนจะเตรียมอาหารแสนอร่อยไว้รอให้พวกเจ้ากลับมา ไปกันเลย!”

ทำงานเกษตร เหล่าชาวยุทธ์แท้ไม่มีข้อโต้แย้ง หลังจากได้ยินสิ่งที่เซียวเฉวียนกล่าวแล้ว ชาวยุทธ์แท้ก็ขึ้นมาเป็นผู้นำโดยไม่พูดอะไรสักคำ

สิ่งสำคัญคือการได้ทานอาหารอร่อยหลังจากทำงานเกษตร

อ่า!

สำหรับมื้ออาหารที่น่าดึงดูดนี้ ชาวยุทธ์แท้จะต้องทำให้ดีที่สุด

ทว่า จิ้นซื่อเหล่านั้นดูเหมือนจะไม่ถูกล่อลวง ถึงยังคงเอาแต่บ่นและไม่ยอมขยับตัว ทั้งยังมองเซียวเฉวียนอย่างน่าสงสาร

เซียวเฉวียนแอบหัวเราะในใจ เขาไอและกลั้นรอยยิ้มจนแทบจะกลั้นไม่ไหว ก่อนจะถามโดยแสร้งทำเป็นสับสน “อะไร พวกเจ้ามีสิ่งใดอย่างกล่าวหรือ?”

จิ้นซื่อไม่กล้าประท้วง

ดังนั้นคำกล่าวของเซียวเฉวียนจึงเทียบเท่ากับบอกจิ้นซื่อว่าพวกเขาต้องไป

จิ้นซื่อพ่ายแพ้ พวกเขาเหี่ยวแห้งราวกับมะเขือยาวต้องน้ำค้าง ก่อนจะเดินตามอาสือออกไปนอกประตูอย่างอ่อนแรง