บทที่ 1,212 รู้ความจริง

อันที่จริง เซียวเฉวียนได้สำรวจความคิดของไทเฮาแล้ว และยืนยันได้ว่าไทเฮาสมรู้ร่วมคิดกับหมิงเจ๋อจริงๆ อีกทั้งเว่ยเป่าก็คือผู้ที่ถูกไทเฮายุยงจนสังหารจวนเซียว

กล่าวอย่างตรงไปตรงมา ไทเฮาฉวยโอกาสที่เว่ยเป่ายังเล็กและอยู่ใกล้จวนเซียว ประกอบกับผู้คนในจวนเซียวไม่ได้เตรียมรับมือเว่ยเป่าที่จะทำสิ่งชั่วร้าย

เซียวเฉวียนเพียงต้องการรอให้ไทเฮายอมรับด้วยตนเอง แล้วให้ภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิบันทึกหลักฐานนี้ไว้เพื่อต้องใช้ในกรณีที่จำเป็น

หลังจากได้รับการเตือนจากเซียวเฉวียน ไทเฮาซึ่งกำลังจะปฏิเสธต่อไปก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นางไม่แน่ใจว่าควรกล่าวความจริงหรือโกหก

หากโกหกและเซียวเฉวียนตรวจพบ ชีวิตนางอาจตกอยู่ในอันตราย

หากนางกล่าวความจริงและยอมรับว่านางยุยงเว่ยเป่าให้สังหารหมู่จวนเซียว ชีวิตของนางคงตกอยู่ในความเสี่ยง ไม่แน่ความลับที่เซียวเฉวียนพูดอาจเป็นเพียงเหยื่อล่อ

ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด ผลลัพธ์ล้วนคือความตาย เป็นการดีกว่าที่จะไม่พูดอะไร และปล่อยให้เซียวเฉวียนสับสนต่อไป

ทว่าความอยากรู้อยากเห็นของไทเฮายังไม่ดับลง นางสวมบทไทเฮา แล้วกล่าวอย่างเย็นชา “ราชครูช่างล้ำเลิศ ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าความลับที่ราชครูกล่าวถึงเป็นจริงหรือเท็จ”

หากความลับที่เซียวเฉวียนพูดนั้นไม่มีอะไรเลย ไทเฮาจะไม่ประสบความสูญเสียครั้งใหญ่หรือ?

เซียวเฉวียนย่อมได้ยินคำนี้ ไทเฮากล่าวว่าเซียวเฉวียนฉลาด แต่นางกลัวที่จะทำให้เซียวเฉวียนขุ่นเคืองจึงพูดในทางที่ดี ความตั้งใจเดิมของนางคือการบอกว่าเซียวเฉวียนเจ้าเล่ห์

“ไทเฮาไม่เชื่อ เช่นนั้นก็ไม่มีอะไรที่คนแซ่เซียวทำได้แล้ว” เซียวเฉวียนกล่าวอย่างใจเย็น พร้อมหันหลังกลับและจากไป

เนื่องจากเซียวเฉวียนรู้คำตอบที่เขาต้องการแล้ว และเนื่องจากไทเฮาไม่ยอมกล่าวออกมาเอง เซียวเฉวียนจะไม่บังคับ เขาไม่อยากมาเสียเวลาอยู่ที่นี่

ส่วนนางก็แช่บ่อต่อไปเถิด

เมื่อเห็นว่าเซียวเฉวียนกำลังจะหายไปจากสายตา ในที่สุดไทเฮาก็ตระหนักว่าได้ นางเริ่มตื่นตระหนก สุดท้ายนางจึงเรียกคนไว้ นางไม่สามารถปล่อยให้เขาจากไปเช่นนี้ได้

“ราชครู เจ้ากลับมานะ ข้ายอมบอกแล้ว” ไทเฮาตะโกนด้วยเสียงแหบแห้ง

น่าเสียดายที่เซียวเฉวียนไม่มองย้อนกลับมา ตอนนี้เซียวเฉวียนเปลี่ยนใจ เขาไม่ต้องการบันทึกของไทเฮาแล้ว

แทนที่จะประกาศความชั่วร้ายของไทเฮาให้ใต้หล้าได้รับรู้แล้วประหารไทเฮา แค่ปล่อยให้นางแช่บ่อน้ำอยู่ที่นี่ยังดีเสียกว่า

ไม่มีอะไรทรมานไทเฮาได้มากไปกว่านี้แล้ว

เพื่อให้ไทเฮามีสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบ ก่อนเซียวเฉวียนจะจากไป เขาสร้างม่านพลังกั้นไว้ข้างบ่อน้ำ เพื่อกันเสียงไทเฮากระจายออกไป และเพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้ามาช่วยเหลือไทเฮา

สำหรับความลับของเว่ยเชียนชิวนั้น เซียวเฉวียนบอกกับไทเฮาที่ด้านหน้าม่านกั้น เขากล่าวว่าเว่ยเชียนชิวอาศัยอยู่ในตำหนักของไทเฮามาหลายวันแล้ว

เมื่อได้ยินเช่นนี้ไทเฮาก็ตกใจอย่างเห็นได้ชัด นางพึมพำกับตนเอง “เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทาง เขาไม่รู้ว่าตระกูลอ้ายอยู่ที่นี่จึงไม่มาพบตระกูลอ้าย”

บ่อน้ำนี้อยู่ไม่ไกลจากตำหนักไทเฮา ไทเฮาคอยร้องขอความช่วยเหลือตลอดทั้งวัน เป็นไปไม่ได้ที่เว่ยเชียนชิวจะไม่ได้ยินเสียงนาง

เว่ยเชียนชิวแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน

ไทเฮายอมทำร้ายแม้กระทั่งลูกของนางและฮ่องเต้เพื่อเว่ยเชียนชิว เว่ยเชียนชิวจะใจร้ายและเนรคุณถึงเพียงนี้ได้อย่างไร!

ฮือ ฮือ ฮือ!

“เว่ยเชียนชิว!” ไทเฮาคำราม

จากนั้นก็น้ำตาแตก

........

........

วังหลวง

ห้องหนังสือโอรสสวรรค์

หลังจากเซียวเฉวียนออกจากตำหนักไทเฮา เขาก็มาถึงห้องหนังสือโอรสสวรรค์

ฮ่องเต้ประหลาดใจมากกับการมาถึงของเซียวเฉวียน

ฮ่องเต้ต้องการพบเซียวเฉวียน แต่เซียวเฉวียนไม่ชอบเข้าไปวัง พระองค์รู้ดี ดังนั้นฮ่องเต้จะไม่เรียกเซียวเฉวียนเข้ามาในวังหลวง เว้นแต่มีเหตุฉุกเฉิน

วันนี้ลมแบบไหนที่พาเซียวเฉวียนมาที่นี่?

“ราชครู เชิญนั่ง” ฮ่องเต้ทรงเบิกบานใจเมื่อเห็นเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนนั่งลงบนเก้าอี้ แล้วพูดเข้าประเด็น “ฝ่าบาททรงทราบเกี่ยวกับการหายตัวไปของเว่ยเชียนชิวหรือไม่?”

ฮ่องเต้พยักหน้าและกล่าวว่า “ข้ารู้ ทุกวันนี้ข้าได้ส่งคนไปทุกที่เพื่อตามหาเขา แต่ก็ยังหาไม่พบ”