บทที่ 1,286 หมู่บ้านในมู่อวิ๋น

ทว่า การตีสุนัขยังต้องมองเจ้าของ

จางจิ่นเป็นผู้รักษาการอัครเสนาบดี เขาเป็นขุนนางที่มีชื่อเสียง ต่างจากตำแหน่งราชครูของเซียวเฉวียนซึ่งฟังดูดี แต่ในความเป็นจริง เขาสามารถใช้ตำแหน่งเพื่อปราบปรามผู้คนเท่านั้น ไม่มีอำนาจที่แท้จริง

เมื่อเทียบกับตำแหน่งของจางจิ่นในฐานะผู้รักษาการอัครเสนาบดี ตำแหน่งราชครูยังต่างมากเกินไป

ทว่าผู้อารักขารอบกายเซียวเฉวียนกลับดุองครักษ์คนนั้นอย่างหยิ่งผยอง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สนใจเขาเลย

ดูเผินๆ เป็นการดูหมิ่นองครักษ์ แต่ในความเป็นจริง ไป๋ฉี่ไม่ได้จริงจังกับจางจิ่นด้วยซ้ำ

มิฉะนั้น ไป๋ฉี่คงไม่พูดคำเหล่านั้น

นี่มันไร้เหตุผลจริงๆ เขาเป็นเพียงทาสคุนหลุนที่มีสถานะน่ารังเกียจ เขาจะกล้าดูถูกพวกจางจิ่นได้อย่างไร?

ตั้งแต่สมัยโบราณ สถานะทาสคุนหลุนอยู่ในระดับต่ำมาก ความอ่อนน้อมถ่อมตนของพวกเขาถูกจารึกไว้ในกระดูกและเลือด พวกเขาไม่มีความกล้าที่จะเงยหน้ามองเข้าไปในดวงตาของคนต้าเว่ยด้วยซ้ำ จะกล้าทำสิ่งที่เป็นกบฏเช่นนี้ได้อย่างไร?

ตามที่องครักษ์กล่าวไว้ มันคงเป็นความตั้งใจของเซียวเฉวียน

องครักษ์ผู้นั้นพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือทาสคุนหลุนอย่างไป๋ฉี่ เขาถูกต้านทานจนไม่สามารถตอบโต้ได้ โดยธรรมชาติแล้วเขาไม่มั่นใจมากนัก หลังจากที่เขากลอกตาไปรอบๆ เขาก็หันไปหาจางจิ่นแล้วกระซิบ “ใต้เท้า ท่านเห็นหรือไม่ว่าเซียวเฉวียนหยิ่งยโสเพียงใด แม้กระทั่งผู้อารักขาซึ่งเป็นคนต่ำต้อยเช่นนี้ ก็ยังให้ความสำคัญกับเราอย่างจริงจัง หากเราไม่สอนบทเรียนให้พวกเขา ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาก็ต้องไปสวรรค์”

“ใต้เท้าท่านดูเถิด ยามนี้พวกเซียวเฉวียนมีเพียงนายและคนรับใช้เพียงสองคนเท่านั้น ฝ่ายเรามีหลายคน เราไม่จำเป็นต้องกลัวว่าจะเอาชนะพวกเขาสองคนไม่ได้ ทำไมเราไม่ใช้โอกาสนี้สอนบทเรียนให้พวกเขา” ขณะพูด ดวงตาขององครักษ์ดูดุร้าย ดูเหมือนพวกเซียวเฉวียนทั้งสองจะพ่ายแพ้ พวกเขาจึงมุ่งมั่นที่ก้าวหาชัยชนะ

เมื่อจางจิ่นได้ยินเช่นนี้ เขาคิดเพียงว่าองครักษ์ผู้นี้ภักดีต่อตน ทำเพื่อประโยชน์ของตนโดยไม่สนสิ่งใด เขาจึงพูดอย่างใจเย็น “มันไม่สำคัญเลย ตั้งแต่โบราณผู้ที่ประสบความสำเร็จในสิ่งที่ยิ่งใหญ่ไม่เคยพึ่งพามันเลย เรื่องการต่อสู้ด้วยวาจานี้ ก็ปล่อยให้เขาบ้าไป”

คำพูดเหล่านี้ทำให้แสงในดวงตาขององครักษ์ดับลง เขาไม่เข้าใจ จางจิ่นและเซียวเฉวียนขัดแย้งกันตลอด หวังว่าจะสามารถฆ่าเซียวเฉวียนแล้วรีบไปซะ ตอนนี้โอกาสดีๆ อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว จางจิ่นกลับไม่ใช้มัน

จางจิ่นโง่หรือ?

องครักษ์ย่อมปฏิเสธที่จะยอมแพ้ “ใต้เท้า โอกาสนี้เราไม่ควรพลาด มันจะไม่มีวันกลับมาอีก นี่เป็นเวลาและสถานที่ที่เหมาะสมในการมอบบทเรียนให้กับเซียวเฉวียน”

หวังว่าจางจิ่นจะเปลี่ยนใจ

ทว่าจางจิ่นยังคงพูดอย่างใจเย็น “เอาล่ะ เรื่องของเซียวเฉวียน ข้าจะตัดสินใจเอง ไป เราเดินหน้าต่อเถอะ”

หลังจากนั้น ก่อนที่องครักษ์จะพูดอะไรอีก จางจิ่นก็เป็นเดินนำไปก่อน

ยามเดินผ่านเซียวเฉวียน จางจิ่นเหลือบมองเซียวเฉวียนอย่างมีความหมายเงียบๆ จากนั้นจึงเดินผ่านไปช้าๆ

เมื่อองครักษ์เดินผ่านเซียวเฉวียนและไป๋ฉี่ เขาก็พ่นลมออกมาอย่างเย็นชา

ไป๋ฉี่ไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น ไม่สนใจองครักษ์แม้เพียงนิด

ทาสคุนหลุนเพียงคนเดียวกลับหยิ่งผยองนัก!

สิ่งนี้อดไม่ได้ที่จะเติมเชื้อเพลิงลงในกองไฟขององครักษ์ เขาจับอาวุธไว้แน่นด้วยมือข้างเดียว จ้องมองด้วยความโกรธ ดูเหมือนพร้อมที่จะโจมตีเมื่อใดก็ได้ตราบเท่าที่จางจิ่นออกคำสั่ง

ทว่าจางจิ่นกลับไปข้างหน้าราวกับเขาถูกลืมเลือนโดยสิ้นเชิง เขาขี่ม้าไปข้างหน้า นอกจากนี้เขายังไม่หันกลับมามององครักษ์เพื่อดูว่าเขาตามตนเองมาหรือไม่อีกด้วย

เมื่อเห็นจางจิ่นห่างออกไปเรื่อยๆ องครักษ์ก็ปล่อยมือเขาอย่างไม่เต็มใจ หลังจากมองไป๋ฉี่อย่างจริงจัง เขาก็ขี่ม้าออกตามจางจิ่นไป

ใต้เท้าจางจิ่นไม่อนุญาตให้มีการต่อสู้ องครักษ์จึงไม่กล้าลงมือ

ในช่วงเวลานี้เหมิงเอ้าซึ่งยังคงสื่อสารกับเซียวเฉวียนที่อยู่ห่างออกไปหลายพันลี้ ยังคงไม่ได้รับคำตอบหลังจากเรียกเซียวเฉวียนหลายครั้ง

พวกเขาคุยกันอยู่ดีๆ กลับขาดการติดต่ออย่างกะทันหัน เหมิงเอ้าก็อดรู้สึกกังวลไม่ได้

เขาบอกโย่วควนเกี่ยวกับสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด และโย่วควนพูดอย่างใจเย็นว่า “วางใจได้ นายท่านสบายดี ท่านอาจไม่สะดวกตอบรับก็เป็นได้”

ด้วยความแข็งแกร่งของเซียวเฉวียนในยามนี้ โย่วควนจึงไม่กังวลเลย โย่วควนยังไม่เคยเห็นใครที่สามารถได้เปรียบเซียวเฉวียนแม้เพียงคนเดียว

“เจ้านี่นะ เพียงแค่อยู่ในจวนเซียวอย่างสบายใจ ทำตามที่นายท่านสั่งให้ทำ และอย่ารั้งนายท่านไว้” โย่วควนยิ้มอย่างสง่างามและปลอบโยนเหมิงเอ้า

“มันเป็นเรื่องปกติ เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดอย่างนั้น” ทันใดนั้น จู่ๆ เหมิงเอ้าก็นึกอะไรบางอย่างได้ เขามองโหย่วควนด้วยดวงตาเป็นประกาย แล้วพูดว่า “ใช่แล้ว เจ้าใช้รหัสคำอะไรกับนายท่าน?”

ทำไมจึงไม่วางใจที่จะไม่สอนข้าบ้างเล่า?