บทที่ 1,352 จิ้นซื่อกลับเมืองหลวง

เว่ยเป้ยพยักหน้าและกล่าวว่า “ข้ารู้ แต่ข้ายังคงอยากจะขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของเจ้าในคราวนี้”

เขารู้เจตนาของเซียวเฉวียน พูดง่ายๆ ก็คือการพึ่งพาตัวเองดีกว่าการพึ่งพาผู้อื่น

การมีความแข็งแกร่งของตัวเอง ย่อมดีกว่าการมีผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่ง

มีเพียงเมื่อเจ้าแข็งแกร่งเท่านั้น เจ้าถึงจะเป็นนายของตัวเองได้

เซียวเฉวียนต้องการให้เว่ยเป้ยเป็นอิสระ และเขาก็ทำเพื่อประโยชน์ของเว่ยเป้ยเช่นกัน

เว่ยเป้ยก็เข้าใจเช่นกัน

เซียวเฉวียนพูดอย่างใจเย็น “คำพูดเหล่านี้ชัดเจน”

พวกเขาทั้งสี่กำลังคุยกัน ไม่ทันรู้ตัวนอบข้างก็มืดเสียแล้ว

จวนเซียวสว่างไสวและกลมกลืน

ไม่ว่าเว่ยเป้ยจะรู้สึกลังเลที่จะไปจากจวนเซียวมากเพียงใด ทว่าสุดท้ายเขาก็พาเสวียนอวี๋กลับไปที่จวนเจียนกั๋ว

ด้วยความช่วยเหลือของเฮยหลัง ทำให้เว่ยเป้ยยุ่งอยู่กับการทำความคุ้นเคยกับกิจการของจวนเจียนกั๋ว

แม้ว่าทั้งฮ่องเต้และเซียวเฉวียนตั้งใจที่จะปิดกั้นข่าวการเสียชีวิตของเว่ยเชียนชิว แต่ข่าวก็แพร่สะพัดราวกับไฟป่าและแพร่กระจายไปตามถนนตรอกซอกซอยของเมืองหลวง

เมื่อได้ยินข่าวว่าเว่ยเชียนชิวเสียชีวิต ผู้คนในเมืองหลวงก็ปรบมือ หลายคนถึงกับจุดประทัด

บุคคลสามารถถูกเกลียดชังได้ในระดับนี้ด้วยความสามารถของเขาเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ผู้คนรู้เพียงว่าเว่ยเชียนชิวเสียชีวิต พวกเขาไม่ทราบสาเหตุการเสียชีวิตของเว่ยเชียนชิว แม้ว่าพวกเขาจะสอบถามอย่างไรพวกเขาก็ไม่สามารถหาข้อมูลใดๆ ได้

ในเวลานี้ พวกเขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยในความถูกต้องของข่าว

ท้ายที่สุดเว่ยเชียนชิวยังเป็นเจียนกั๋วแห่งต้าเว่ย หนึ่งในราชวงศ์ของต้าเว่ยเสียชีวิต เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ค้นหาสาเหตุการตาย

ผู้คนต่างสงสัยในเรื่องนี้ แต่ในขณะเดียวกันพวกเขาก็เชื่อในเรื่องนี้ ท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีควันใดที่ปราศจากเปลวไฟ

นอกจากนี้เว่ยเชียนชิวยังโหดร้ายและโหดเหี้ยมมาก ใครจะกล้าปล่อยข่าวลือเรื่องของเขาได้เล่า?

เว้นแต่เจ้าจะกังวลว่าตนอยู่นานเกินไปแล้ว!

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ผู้คนต่างก็คิดถึงเซียวเฉวียน

ทำไมพวกเขาถึงลืมเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนกล้าหาญ เขาเป็นคนเดียวที่ไม่เพียงแต่กล้าแตะก้นเสืออย่างเว่ยเชียนชิว แต่ยังถูมันด้วย

บางทีการตายของเว่ยเชียนชิวอาจเกี่ยวข้องกับเขา

“ใช่! ใช่! เราอยากรู้ หากเราไปถามที่จวนเซียว เราจะรู้ทุกอย่างไหม?” สามัญชนคนหนึ่งพูดด้วยดวงตาเป็นประกาย

“เจ้าพูดถูก ไปกันเถอะ! ไปจวนเซียวกัน!” สามัญชนอีกคนตอบกลับ

“ไป!”

“ไป!”

“ไปกันเลย!” คนอื่นๆ เห็นด้วย

ท้ายที่สุดแล้ว ก็มีคนเป็นผู้นำไปยังทิศทางของจวนเซียว

ดังนั้น กลุ่มคนในความมืดจึงมุ่งหน้าไปยังจวนเซียวอย่างตื่นเต้น พร้อมกับซุบซิบในใจ

ทว่ายามที่พวกเขาต้องการเคาะประตูจวนเซียว กลับถูกกั้นด้วยม่านพลัง พวกเขาไม่สามารถแตะประตูได้

ถึงกระนั้น ก็ไม่ได้ทำให้ความปรารถนาของประชาชนที่จะค้นหาความจริงลดลงแต่อย่างใด

ผู้คนยืนอยู่หน้าจวนเซียวพร้อมเพรียงกัน แล้วตะโกนพร้อมกันว่า “ท่านราชครู! ท่านราชครู!”

เสียงที่เรียกหาเซียวเฉวียนนี้ช่างน่าตกตะลึง

เซียวเฉวียนที่กำลังทบทวนบทกวีอยู่ข้างใน อดไม่ได้ที่จะตกใจกับเสียงของผู้คน “เหมิงเอ้า ด้านนอกเกิดอะไรขึ้น?”

ทำไมคนจำนวนมากถึงมาหาเซียวเฉวียน?

เหมิงเอ้าเข้ามาหลังจากได้ยินเสียงแล้วตอบว่า “เรียนนายท่าน ที่พวกเขามาหาท่าน ดูเหมือนว่าจะเกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตของของเว่ยเชียนชิว”

การเสียชีวิตของเว่ยเชียนชิวไม่ได้ถูกประกาศสู่โลกภายนอก ผู้คนรู้ได้อย่างไร?

อ๊ะ!

ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะไม่สามารถซ่อนได้อีกต่อไป

เซียวเฉวียนสั่ง “เหมิงเอ้าออกไปบอกพวกเขา แค่บอกว่าข้าไม่ได้อยู่ในจวนเซียว หากพวกเขาถามเจ้าเกี่ยวกับเว่ยเชียนชิวก็บอกว่าเจ้าไม่รู้ จำไว้ว่าเรื่องนี้จะต้องไม่หลุดปากออกไป”

ไม่สามารถเปิดเผยคำพูดได้จนกว่าข่าวอย่างเป็นทางการจะถูกประกาศออกมา