บทที่ 1,353 มันเทศพาดหัวข่าว

ทันทีที่องครักษ์ออกคำสั่ง ยามคนอื่นๆ ก็ชักอาวุธออกมาทันที พร้อมทั้งก้าวไปข้างหน้า และล้อมรอบเหล่าจิ้นซื่อเอาไว้

พวกเขาทั้งหมดกลับมาถึงประตูแล้ว กลับเกิดการปิดล้อมครั้งใหญ่ จิ้นซื่ออดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนกและพูดว่า “พี่ชาย มีเรื่องเข้าใจผิดหรือเปล่า?”

องครักษ์ตะคอกอย่างเย็นชาและพูดว่า “ไม่ว่าจะมีความเข้าใจผิดหรือไม่ เราจะทราบภายหลังการพิจารณาคดี”

องครักษ์คนนี้มาจากค่ายของเว่ยเชียนชิว

เขาไม่เชื่อสิ่งที่ประกาศในข่าวอย่างเป็นทางการนั้นเลย

ผู้อื่นไม่รู้ว่าเขาอยู่กับเว่ยเชียนชิวมาหลายปีแล้ว เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเว่ยเชียนชิวเป็นคนเช่นไร?

เว่ยเชียนชิวจะเปลี่ยนชีวิตของเขา เว้นแต่ดวงอาทิตย์จะขึ้นจากทิศตะวันตก

ดังนั้น เขาจึงสงสัยว่าการตายของเว่ยเชียนชิวต้องเกี่ยวข้องกับเซียวเฉวียน

อย่างไรก็ตาม คนอื่นๆ ล้วนพูดจานุ่มนวลและขาดความสามารถ ดังนั้นจึงไม่สามารถทำอะไรกับเซียวเฉวียนได้

ทว่าก็ยังเป็นเรื่องปกติที่จะทำให้คนของเขาอับอาย

ใช่แล้ว เขากำหนดเป้าหมายไปที่จิ้นซื่อเหล่านี้ แต่เขาทนไม่ได้ที่ได้ยินพวกเขาพูดถึงการเป็นราชครู และยกย่องเซียวเฉวียน

ขณะที่องครักษ์กำลังจะพาจิ้นซื่อออกไป ทันใดนั้นร่างของเซียวเซียนชิวก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขา และตะโกนอย่างดุเดือด “เจ้ากล้าดีอย่างไร! เจ้ากล้าดีอย่างไรมาทำเรื่องประมาทเลินเล่อที่นี่!”

ใครในเมืองหลวงไม่รู้จักเซียวเซียนชิวบ้าง?

ทันทีที่เหล่าทหารยามเห็นหญิงผู้นี้ปรากฏตัว ก็ตกใจมากจนตัวแข็งทื่อ สายตาเหลือบมองกันและกันไปมา และหยุดสิ่งที่เขากำลังทำอยู่อย่างลังเล

มีเพียงองครักษ์เท่านั้นที่สงบลงอย่างรวดเร็วและพูดด้วยสีหน้าประจบประแจง “ที่แท้ก็เป็นแม่นางเซียนชิว ไม่ทราบว่าเหตุใดแม่นางเซียนชิวถึงโกรธเช่นนี้?”

องครักษ์คิดกับตัวเองว่า ข้าเพียงแกล้งถามทั้งที่รุ้ดีอยู่แก่ แล้วเจ้าจะทำอะไรข้าได้? เจ้าเป็นคนของเซียวเฉวียนแล้วอย่างไร? ข้ายังไม่เชื่อว่าเจ้าจะกล้าทำอะไรข้าในที่สาธารณะ

หากเซียวเซียนชิวกล้าทำสิ่งอุกอาจต่อองครักษ์ เขาจะใช้โอกาสนี้ตราหน้าเซียวเฉวียนว่าเป็นคนที่อนุญาตให้คนในจวนทำสิ่งที่ต้องการโดยใช้โทษฐานที่เกินความจริง มาดูกันว่าเซียวเฉวียนจะจบลงอย่างไร!

สูด!

เซียวเซียนชิวไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น และสั่งโดยตรง “ปล่อยพวกเขาเดี๋ยวนี้!”

ไม่ว่าเจ้าจะเป็นแมวหรือสุนัข คนเหล่านี้ล้วนอยู่ภายใต้การคุ้มครองของจวนเซียว หากพวกเขาต้องการทำร้าย ย่อมไม่มีทางทำได้!

ยามยิ้มแห้งๆ และพูดว่า “แม่นางเซียนชิวโปรดอย่าทำให้เรื่องยาก คนเหล่านี้อ้างว่าเป็นจิ้นซื่อ แต่ท่านดูพวกเขาสิ พวกเขาเป็นดำยิ่งนัก พวกเขาจะมีความสง่างามที่นักวิชาการควรมีได้อย่างไร พูดไปแล้วพวกเขาดูไม่ต่างจากชาวนาในทุ่งนาเลย”

เมื่อเห็นท่าทางที่ไม่สะทกสะท้านของเซียวเซียนชิว ยามก็พูดต่อ “แม่นางเซียนชิว ข้าทำหน้าที่ตามคำสั่งเพื่อปกป้องความเงียบสงบของเมืองหลวง คนเหล่านี้ที่ไม่ทราบที่มา ข้าย่อมไม่กล้าปล่อยพวกเขาเข้าเมืองไปโดยไม่มีเหตุผลใดๆ”

“ข้าขอถามเจ้าอีกครั้ง จะปล่อยหรือไม่!” เซียวเซียนชิวพูดด้วยใบหน้าเย็นชา

เซียวเซียนชิวพาจิ้นซื่อกลับมาเมืองหลวงในนามเซียวเฉวียน และนางมุ่งมั่นที่จะบรรลุภารกิจของตน

ไม่ว่ายามจะพูดอย่างไร แม้จะมีเหตุผลดีเพียงใด เซียวเซียนชิวก็ไม่ฟัง

นางต้องการคำตอบเดียวเท่านั้น จะปล่อยหรือไม่!

มุมปากของยามกระตุก เซียนชิวตัวน้อยคนนี้จะมีคุณธรรมแบบเดียวกับบิดา นางจะไร้ความสามารถได้อย่างไร?

จิ้นซื่อยิ้มอย่างขอโทษและพูดว่า “แม่นางเซียนชิวโปรดอย่าทำให้เกิดเรื่องยุ่งยากเลย”

ในกรณีนี้ ยามไม่เต็มใจที่จะปล่อยให้จิ้นซื่อเข้าเมือง

เซียวเซียนชิวตะคอกอย่างเย็นชา “ฮึ่ม! เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา!”

ในใจขององครักษ์ตัวน้อยคิดสิ่งใดอยู่ เซียวเซียนชิวย่อมรู้แจ้ง

เซียวเซียนชิวโบกมือจนยามลอยออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ร่างเขาฝังอยู่ในกำแพงเมืองอย่างสวยงาม

“นั่นไม่สมเหตุสมผล! อย่าคิดว่าเพียงเพราะเจ้ามาจากจวนเซียว เจ้าสามารถทำอะไรก็ได้ที่เจ้าต้องการ!” องครักษ์เริ่มโกรธและสาปแช่ง

เซียวเซียนชิวยกมือของนางเบาๆ และปิดเสียงองครักษ์