บทที่ 1,370 ฉาวโฉ่

เมื่อองค์หญิงปรากฏตัวต่อสาธารณชนในเวลานี้ แทนที่จะช่วยเหลืออาการของกษัตริย์ มันกลับทำให้อาการของกษัตริย์แย่ลง

ท้ายที่สุด หากกษัตริย์ถามองค์หญิงเกี่ยวกับหมิงเจ๋อต่อหน้า องค์หญิงก็จะบอกความจริงแก่กษัตริย์อย่างแน่นอน

ในฐานะพ่อแม่ ใครจะทนความคิดที่ว่าลูกๆ ทำร้ายกันได้เล่า?

สิ่งนี้จะไม่ทำให้เรื่องแย่ลงหรือ? อาจทำให้กษัตริย์สิ้นพระชนม์ได้ใช่ไหม?

ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากองค์หญิงกักขังหมิงเจ๋อและควักลูกตาของเขาออกไป นางจึงไม่พร้อมกลับไปซินเจียง

ท้ายที่สุด หากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป ผู้คนในซินเจียงจะกล่าวหาองค์หญิงต้าถงว่าสังหารน้องชายของตน นอกจากนี้ยังจะนำความอับอายมาสู่ราชวงศ์แห่งซินเจียง และทำให้กษัตริย์และราชินีตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

แทนที่จะทำเช่นนี้ จะดีกว่าหากองค์หญิงต้าถงหายตัวไป อย่างน้อยกษัตริย์และราชินีจะได้ไม่เศร้าโศกหรืออับอาย

ดังนั้นองค์หญิงต้าถงจึงไม่อาจกลับไปยังซินเจียงได้

แต่หากนางรู้ว่ากษัตริย์ทรงมีพระพลานามัยย่ำแย่ นางคงเป็นกังวลและโศกเศร้าอย่างยิ่ง

ดังนั้นเซียวเฉวียนจะไม่บอกองค์หญิงเกี่ยวกับเรื่องนี้

เซียวเฉวียนทำอะไรไม่ถูกเพราะความเจ็บป่วยของกษัตริย์ เขาทำได้เพียงช่วยค้นหาที่อยู่ของหมิงเจ๋อและนักปราชญ์โดยเร็วที่สุด

เขาพูดอย่างใจเย็น “ชิงหลง ตรวจสอบที่อยู่ของพวกเขาต่อไป”

เซียวเฉวียนไม่สุภาพเลย เขาเรียกชิงหลงได้อย่างราบรื่น ไม่ได้ถือว่าอีกฝ่ายเป็นองค์ชายแห่งคุนหลุนเลย แต่ทำราวชิงหลงเป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลเซียวมากกว่า

เป็นเรื่องแปลกจริงๆ ที่กล่าวว่าชิงหลงในฐานะองค์ชายแห่งคุนหลุน เต็มใจทำธุระให้กับเซียวเฉวียน แม้ว่าจะเป็นองค์ชายก็ตาม

ในใจของเขา เขารู้สึกว่าเขามีความสุขมากที่ได้รับใช้เซียวเฉวียน

เขาตอบทันที “ไม่มีปัญหา”

หลังจากพูดอย่างนั้น ชิงหลงก็ตัดการเชื่อมต่อ แล้วหายไปจากภูเขาหมิงเซียน ไปตามทิศทางที่นักปราชญ์และหมิงเจ๋อหายไป

ณ จุดเชื่อมต่อระหว่างต้าเว่ยและซินเจียง หลังจากเสวียนจิ้พบสถานที่ที่ไม่มีคนอาศัยอยู่เพื่อเป็นที่ตั้งกองกำลังชาวยุทธ์แท้ เสวียนจิ้งก็ออกจากกองกำลังโดยอ้างว่าต้องไปหาข้อมูล เขาเดินไปในตลาดของเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งบริเวณชายแดนต้าเว่ย

ทันทีที่มาถึงตลาด เห็นผู้คนรวมตัวกันเป็นกลุ่มเล็กๆ จากระยะไกล ราวกับว่าพวกเขากำลังคุยเรื่องที่น่าสนใจ และพวกเขาก็ตื่นเต้นมาก

มีเพียงการเข้าร่วมสนุกเท่านั้นที่จะพบข้อมูลที่เป็นประโยชน์

เสวียนจิ้งก้าวไปข้างหน้า และได้ยินผู้คนพูดว่าเว่ยเชียนชิวเสียชีวิตแล้ว อีกทั้งฮ่องเต้กำลังให้อภัยโทษแก่คนทั้งใต้หล้า ทว่าจางเคอไม่ได้รับการอภัยโทษ

หนึ่งในนั้นพูดว่า “จางเคอเป็นคนโชคร้ายจริงๆ!”

อีกคนพูดว่า “เจ้าจะรู้อะไร? โชคร้ายอะไรกัน? มันเป็นความผิดของเขาเองที่ทำให้เขาพบเรื่องร้าย”

บางคนยังกล่าวอีกว่า “ไม่ เขาเป็นคนไร้มนุษยธรรมขนาดนั้น ไม่ไว้ชีวิตแม้แต่คนตาย เขาสมควรได้รับมันแล้ว!”

“ใช่ ใช่ คนประเภทนี้ไม่สมควรได้รับความเห็นใจเลย! หากเจ้ากล้าโจมตีวิญญาณของกองทัพตระกูลเซียว เจ้าก็สมควรถูกฉีกเป็นชิ้นๆ!”

“เขาไม่ได้คิดด้วยซ้ำ การที่เขายังสามารถสวมเสื้อผ้าที่ดีและมีอาหารรสเลิศได้ในเมืองหลวง ไม่ใช่เพราะมีเหล่ามหารที่คอยปกป้องเพื่อความสงบสุขของต้าเว่ยหรือ! ไม่ว่าคนจะเลวแค่ไหน เขาก็ไม่ควรโจมตีวีรบุรุษของชาติ! ข้าคิดว่าเขาไม่คู่ควรที่จะเป็นมนุษย์เลย แย่ยิ่งกว่าหมูหรือสุนัข!”

“ใช่ แย่ยิ่งกว่าหมูหรือสุนัข!”

“......”

ผู้คนพูดตอบรับกันไปมา เหยียบเสวียนจิ้งตามที่ตนต้องการ เมื่อได้ยินสิ่งนี้เสวียนจิ้งก็กัดฟันด้วยความเกลียดชัง หมัดกำแน่นจนข้อนิ้วแทบแตก

เสวียนจิ้งกัดฟันแน่น สะกดความต้องการที่จะพุ่งไปข้างหน้าและทุบตีคนเหล่านี้

ในเวลาเดียวกัน ความเกลียดชังของเสวียนจิ้งที่มีต่อเซียวเฉวียนและฮ่องเต้ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น โดยเฉพาะกับฮ่องเต้

ในเมื่อฮ่องเต้ได้อภัยโทษให้กับคนทั้งใต้หล้าแล้ว ทำไมถึงยังยึดติดกับเสวียนจิ้งเพียงผู้เดียว?

เห็นได้ชัดว่าเป็นการบังคับเสวียนจิ้งให้ตาย!

สามารถให้อภัยคนจำนวนมากได้ ทำไมถึงไม่ให้อภัย เสวียนจิ้ง?