บทที่ 1,371 หัวผักกาดเดือนสิบ

หลังจากได้ยินคำพูดของฉินเฟิง เสวียนจิ้งก็แสดงสีหน้าไม่เชื่อ ฉินเฟิงเกิดในตระกูลแม่ทัพ มาจากครอบครัวที่มีชื่อเสียง คุ้นเคยกับการมีชีวิตที่เจริญรุ่งเรือง แม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นรองแม่ทัพของกองทัพนักรบบริสุทธิ์ การปฏิบัติที่ได้รับก็ดีกว่าคนทั่วไปมาก

เขาจะเต็มใจเป็นคนสามัญได้หรือ?

เสวียนจิ้งไม่เชื่อจริงๆ เขาจึงถามต่อไปว่า “เจ้ายินดีที่จะใช้ชีวิตที่เหลือเช่นนั้นจริงหรือ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเสวียนจิ้งไม่เชื่อสิ่งที่ฉินเฟิงพูดมาเลย

ฉินเฟิงยิ้มอย่างขมขื่นแล้วพูดว่า “ไม่ยอมแล้วอย่างไร?”

หลังจากเว่ยเชียนชิวเสียชีวิต ฉินเฟิงก็ไร้ผู้สนับสนุน ตอนนี้ทำได้เพียงติดตามนักปราชญ์ เพื่อล้างแค้นให้กับเซียวเฉวียน ตราบใดที่เซียวเฉวียนถูกฆ่าตาย เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ในกองกำลังนี้ต่อไป

ท้ายที่สุดแล้ว สกุลของฉินเฟิงคือฉิน บรรพบุรุษของเขาภักดีต่อต้าเว่ยมาหลายชั่วอายุคน หากเขาถูกขอให้ทรยศต่อแคว้น และรับใช้คนในซินเจียง ฉินเฟิงจะถูกกล่าวหาว่าไม่กตัญญูและไม่ซื่อสัตย์

การไม่กตัญญู และไม่ซื่อสัตย์เป็นบาปที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้า

ฉินเฟิงทำไม่ได้

หลังจากเสวียนจิ้งได้ยินคำพูดของฉินเฟิง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทางที่ไม่ดี

คำพูดเหล่านี้เมื่อเข้าหูเสวียนจิ้ง ราวกับว่าฉินเฟิงกำลังพูดถึงตนเอง

ฉินเฟิงดูเหมือนจะเห็นความลำบากใจของเสวียนจิ้ง จึงอธิบายว่า “เสวียนจิ้ง การที่ข้ากล่าวเช่นนั้นไม่มีความหมายอื่น อย่าคิดมากในเรื่องนี้ ข้าเป็นคนทั่วไป ถ้าข้ารับใช้ผู้คนในซินเจียง เรื่องนี้จะเกิดขึ้นหากครอบครัวของข้ารู้พวกเขาจะฆ่าข้าแน่”

ความหมายก็คือฉินเฟิงไม่ต้องการตาย

หลังจากอธิบายเช่นนี้ สีหน้าของเสวียนจิ้งก็ดูดีขึ้น

ฉินเฟิงพูดถูก ไม่มีใครอยากตาย

เสวียนจิ้งหนีมายังซินเจียงก็เพราะเขาไม่อยากตาย

เสวียนจิ้งรู้ว่าความรู้สึกนี้ชัดเจนที่สุดเมื่อเราทั้งคู่อยู่ในโลกใบเดียวกัน

เสวียนจิ้งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วยอบรับ “ก็ใช่ สิ่งที่สหายฉินกล่าวนั้นไม่สมเหตุสมผล”

นั่นคือสิ่งที่เขาพูด แต่มีนัยยะของความโหดเหี้ยมในสายตาของ เสวียนจิ้ง ความทะเยอทะยานในยามนี้ของเขาไม่เพียงแต่จะฆ่าเซียวเฉวียน และรับองค์หญิงต้าถงมาเป็นของตนเท่านั้น แต่เขายังต้องการยึดแคว้นของฮ่องเต้และทำให้ฮ่องเต้เป็นฮ่องเต้ผู้ถูกปราบปราม ให้เขาได้ลิ้มรสความรู้สึกของการถูกบังคับให้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังและไม่เหลืออะไรเลย!

แน่นอนว่าเขาต้องระวังผู้อื่น เขาจะไม่บอกใครเกี่ยวกับเรื่องนี้ก่อนที่แผนจะถูกนำมาใช้

ในเวลานี้ ลูกจ้างยกอาหารและเครื่องดื่มเข้ามา เสวียนจิ้งเติมเหล้าองุ่นหนึ่งจอกให้ฉินเฟิงและตัวเอง ยกจอกขึ้นแล้วพูดว่า “เอาล่ะ ข้าขอดื่มอวยพรให้สหายฉิน!”

จอกทั้งสองชนกัน เสวียนจิ้งและฉินเฟิงดื่มหมดในอึกเดียว

ในความเป็นจริง เสวียนจิ้งถามฉินเฟิงเช่นนี้เพียงเพราะเขาต้องการทราบว่าความทะเยอทะยานของฉินเฟิงนั้นยิ่งใหญ่หรือไม่ และมันจะกลายเป็นอุปสรรคสำหรับเสวียนจิ้งหรือไม่ ตอนนี้เขาได้รู้แล้วว่าฉินเฟิงมีความทะเยอทะยานเพียงน้อยนิด และจะเกษียณตราบเท่าที่เขาฆ่าเซียวเฉวียนได้ เสวียนจิ้งจิงโล่งใจมาก

มิฉะนั้น เสวียนจิ้งจะต้องใช้เวลามากมายในการจัดการกับฉินเฟิงเพื่อป้องกันไม่ให้ฉินเฟิงเข้ามาแทนที่ในหัวใจของนักปราชญ์

ท้ายที่สุดแล้วฉินเฟิงมีอายุมากกว่าเสวียนจิ้ง และมีประสบการณ์มากกว่า เขาสามารถรู้ได้อย่างชัดเจนว่าเสวียนจิ้งคิดอะไรอยู่ในใจ เขารู้ว่าภูเขาลูกหนึ่งไม่สามารถรองรับเสือสองตัวได้ โดยธรรมชาติแล้วเขายังรู้ด้วยว่าเสวียนจิ้งเป็นอย่างไร นี่เป็นการทดสอบน้ำเสียงและป้องกันไม่ให้เขาเข้ามาแทนที่เสวียนจิ้งได้

เพื่อสร้างความมั่นใจให้กับเสวียนจิ้ง ฉินเฟิงจึงกล่าวเช่นนี้ขึ้นมาอย่างจงใจ

พวกเขาอยู่ไกลที่พักและมีเรื่องสำคัญต้องทำ ดังนั้นทั้งสองจึงไม่กล้าดื่มมากเกินไปเผื่อพลาดเรื่องสำคัญ

ดังนั้น หลังจากที่ทั้งสองดื่มเหล้าไปสามจอกและอาหารมื้อใหญ่แล้ว พวกเขาจึงออกจากโรงเตี๊ยม เตรียมกลับไปยังกองกำลังหลัก

ประการแรก เพื่อหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุใดๆ ในกองกำลัง และประการที่สอง พวกเขาสามารถป้องกันไม่ให้นักปราชญ์ทำการโจมตีโดยไม่ตั้งใจได้

ทันทีที่พวกเขาทั้งสองเดินออกจากโรงเตี๊ยม ฉินเฟิงก็เห็นร่างที่คุ้นเคยสามร่างจากหางตา

ทั้งสามคนมีสีหน้าเหนื่อยหน่าย กำลังเดินไปยังโรงเตี๊ยมจากด้านข้าง พวกเขาคงมาทานอาหาร

สามคนนี้เป็นพี่น้องตระกูลฉินที่มาเยี่ยมเยียนเป็นการส่วนตัวโดยไม่ระบุตัวตน

แม้ว่าฉินเฟิงจะมีข้อสงสัยในใจว่าทำไมพวกเขาทั้งสามถึงมาที่สถานที่ห่างไกลแห่งนี้ แต่เขาก็กลัวว่าเสวียนจิ้งจะพบพวกเขา และทำสิ่งที่เป็นอันตรายต่อพวกเขา