บทที่ 1,433 เซียวเฉวียนดักหลัง

เซียวเฉวียนไม่เคยคิดฝันว่าในยุคปัจจุบันเขาที่เป็นเพียงผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ธรรมดาๆ หลังจากที่วิญญาณของเขาเข้าสู่ต้าเว่ย เขาก็กลายเป็นคนดัง ทั้งยังมีแฟนตัวยงอีกด้วย!

ชีวิตเต็มไปด้วยความประหลาดใจจริงๆ

อย่างไรก็ตาม เซียวเฉวียนยังคิดไม่ออก เขามีสุขภาพที่ดี มีสภาพจิตใจปกติ และไม่โดนฟ้าผ่า เขาจะเดินทางมายังต้าเว่ยได้อย่างไร?

มันเหลือเชื่อมาก

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว เซียวเฉวียนก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว พร้อมเริ่มความฝันอันแสนหวาน

ในความฝัน เขากลับไปสู่ยุคปัจจุบัน และได้พบกับพ่อแม่ ร่วมทั้งน้องสาว

ไม่ได้พบกันเพียงหนึ่งปีกว่า พ่อแม่ของข้าก็แก่ไปมาก

สันนิษฐานว่าพวกเขาคงเสียใจมากกับการเสียชีวิตของเซียวเฉวียน

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เซียวเฉวียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความชื้นในดวงตา เขาสงสารพ่อแม่ในโลกนี้จริงๆ

เมื่อเห็นเซียวเฉวียนปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขา พวกเขาก็ร้องไห้ด้วยความดีใจ

ผู้เป็นแม่กอดเซียวเฉวียนไม่ยอมปล่อย เธอกล่าวเสียงเจือสะอื้นว่า “ลูกเอ๋ย ในที่สุดลูกก็กลับมา! ผ่านไปปีกว่าแล้ว ลูกไปอยู่ที่ไหนมา?”

รู้ไหมเราค้นหาทั่วประเทศแต่ไม่เจอลูก รู้ไหมเราเป็นห่วงลูกแค่ไหน?

แม่เอาแต่ร้องไห้ราวกับว่าต้องการระบายความกังวล และความเศร้าทั้งหมดที่เก็บไว้กว่าปีที่ผ่านมา

เดี๋ยว ตามความปรารถนาของแม่ ในสายตาของพวกเขา เซียวเฉวียนยังไม่ตาย แต่แค่หายไปเหรอ?

หลังจากที่วิญญาณของเขาทะลุไปยังต้าเว่ย ไม่มีใครเห็นร่างของเขาเลยเหรอ?

หากเป็นเช่นนี้ ร่างของเซียวเฉวียนอยู่ที่ไหน?

เขากลับมายังโลกนี้ได้อย่างไร?

ร่างกายปัจจุบันของเขาคือเซียวติ้งหรือของเขาเอง?

OMG นี่มันลึกลับเกินไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

เซียวเฉวียนควรบอกครอบครัวของเขาอย่างไร?

นี่คือยุคที่สนับสนุนวิทยาศาสตร์ หากเซียวเฉวียนพูดความจริง และบอกว่าวิญญาณของเขาได้ทะลุไปอยู่ในต้าเว่ย และอาศัยอยู่ในต้าเว่ยมานานกว่าหนึ่งปี ครอบครัวของเขาต้องคิดแน่ว่ามีสิ่งผิดปกติกับเซียวเฉวียน บางทีหากเขาพูดไปแบบนั้น พวกเขาอาจพาเซียวเฉวียนไปโรงพยาบาลเพื่อรับการประเมินทางจิต

หากเซียวเฉวียนพูดโกหกตามใจชอบ มันก็ไม่ยุติธรรม ยุคนี้เป็นยุคของการสื่อสารขั้นสูง เซียวเฉวียนไม่ได้ส่งข้อความถึงครอบครัวมานานกว่าหนึ่งปีซึ่งไม่ยุติธรรมเลย

ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ดูไม่เหมาะสม

ขณะที่เซียวเฉวียนกำลังสับสนว่าจะจัดการกับครอบครัวของเขาอย่างไร ในที่สุดแม่ก็ปล่อยเซียวเฉวียน และมุ่งความสนใจมาที่เซียวเฉวียน

ในเวลานี้ พวกเขาทั้งสามสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติกับเสื้อผ้าของเซียวเฉวียนในเวลาเดียวกัน พวกเขาทั้งสามจ้องมองเซียวเฉวียนด้วยสายตาประหลาดใจและพูดพร้อมกัน “ทำไมถึงใส่ชุดโบราณ?”

ในเวลาเดียวกัน สายตาของพ่อก็จับจ้องไปที่จี้หยกที่ห้อยอยู่ข้างเอวเซียวเฉวียน

จี้หยกนั้นคือจี้ที่องค์หญิงมอบให้เซียวเฉวียน

สิ่งนี้ใสราวกับเป็นของหายากเมื่อมองแวบแรก

พ่อเป็นคนรักโบราณวัตถุทางวัฒนธรรม แม้ว่าเขาจะไม่มีเงินซื้อโบราณวัตถุมาสะสม แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการวิจัยและงานอดิเรกของเขาที่เกี่ยวกับโบราณวัตถุเลย

เขาสามารถบอกความแตกต่างระหว่างจริงและเท็จได้อย่างรวดเร็ว

ดวงตาของพ่อแทบหลุดออกมา เขาพูดด้วยความตกใจและหวาดกลัว “ลูกเอ๋ย ลูกไปเอาสิ่งนี้มาจากไหน?”

หรือมันถูกฉกมาจากพิพิธภัณฑ์?

การกระทำนี้ผิดกฎหมาย ต้องรีบเอากลับคืนอย่างเงียบๆ โดยเร็วที่สุดโดยไม่มีใครสังเกต

การสูญหายของของมีค่าดังกล่าวไม่ได้รับการรายงานในข่าว ซึ่งพิสูจน์ได้ว่ายังไม่มีใครค้นพบเรื่องนี้ และยังไม่สายเกินไปที่จะหยุดเหตุการณ์

ปฏิกิริยาของพ่อทำให้เซียวเฉวียนตกตะลึงจริงๆ

ไม่น่าแปลกใจที่พ่อจะคิดแบบนี้ ตระกูลเซียวไม่มีมรดกตกทอดหรือสมบัติ เซียวเฉวียนชายจากครอบครัวที่มีฐานะดีเขาจะหามันได้จากที่ไหน นอกจากขโมยมันมาจากพิพิธภัณฑ์

เซียวเฉวียนคิดอยู่พักหนึ่งและตัดสินใจบอกความจริงแก่คนในครอบครัว

แทนที่จะเก็บไว้เฉยๆ การประเมินทางจิตเวชกลับไม่มีประโยชน์อะไร