บทที่ 1,482 ดูจงใจ

สายลับของฮ่องเต้นั้นล้วนแต่มิใช่บุคคลธรรมดา

แม้ว่าความสามารถจะสู้เหมิงเอ้าไม่ได้ แต่ก็เป็นยอดฝีมือที่หาตัวจับยาก ทั้งยังเป็นคนที่รับรู้การเปลี่ยนแปลงของสิ่งต่าง ๆ รอบตัวได้อย่างว่องไว

ทำให้แม้แต่สายลับก็ไม่พบสิ่งแปลก ๆ ดังนั้นเซียวเฉวียนจำเป็นต้องลงไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

เนื่องจากต้องเฝ้าดูอู๋จี้ ตอนนี้เป็นเวลาที่ดีที่สุด

หลังจากนั้นเซียวเฉวียนจึงได้เข้าไปถวายพระพรฮ่องเต้ และขอตัวกลับ

จะว่าไปแล้ว ทันทีที่ข่าวการสิ้นพระชนม์ของไทเฮาหลุดออกมา เพียงพักเดียวจวนอู๋ก็รับรู้เรื่องราวเหล่านั้น

ข่าวนี้ทำให้อู๋จี้ตั้งตัวไม่ทันไปครู่หนึ่ง

เดิมทีเขาคิดรองานพระศพของไทเฮาให้สิ้นสุดลงก่อน แล้วจึงค่อยทำตามแผนที่วางไว้

และพวกเขาเองก็คาดไม่ถึงว่าเซียวเฉวียนและฮ่องเต้จะเป็นฝ่ายเริ่มลงมือก่อน

เมื่ออู๋จี้ทราบข่าวนี้ ก็โกรธจนตัวสั่น และควบคุมตัวเองไม่อยู่

เซียวเฉวียนและฮ่องเต้นั้นทำตัวหลอกลวงราวกับว่าเป็นหัวขโมยที่สุดแสนจะไร้ยางอาย

อู๋จี้ที่คิดว่าเขามีโอกาสจะชนะ แต่สุดท้ายกลับจบลงด้วยความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ ทำให้เขายิ่งโกรธ

นั่นจึงทำให้ตัวเขาเองระบายความโกรธด้วยการกวาดมือทำลายข้าวของต่างๆ

ไม่มีใครเคยเห็นอู๋จี้โกรธขนาดนี้มาก่อน ต่างคนก็ต่างตกใจกับการกระทำของเขาจนตัวสั่น ทำให้ทุกคนไม่กล้าขยับ และทำได้เพียงแอบมองไปที่อู๋จี้ด้วยความกลัว

โชคดีที่อู๋จี้มีเหตุผล เขาสามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ หลังจากนั้นไม่นาน เขาระงับความโกรธและสั่งให้คนทําความสะอาดเศษซากบนพื้นและเตือนพวกเขาไม่ให้ปากมาก

จวนอู๋เข้มงวดกับคนรับใช้มาโดยตลอดทำให้ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของเจ้านาย

คนรับใช้ตอบรับด้วยท่าทางความเคารพว่า "ขอรับ!"

แม้ว่าใบหน้าของอู๋จี้จะดูเหมือนปกติ แต่ความโกรธในใจที่อยู่ของเขานั้นกลับไม่ลดลงง่ายๆ

แผนที่เขาวางไว้นั้นใกล้สำเร็จแล้ว แต่เรื่องการสิ้นพระชนม์ไทเฮากลับทำให้ทุกอย่างเละไม่เป็นท่า

ทันทีที่ข่าวการสิ้นพระชนม์ของไทเฮาได้ถูกประกาศออกมา อู๋จี้ก็รู้สึกราวกับว่าเขากำลังจะเสียหมากในมือไป

ตอนนี้คนทั้งเมืองหลวงรู้ว่าไทเฮาสิ้นพระชนม์แล้ว แลัวยังเป็นข่าวที่ประกาศออกมาจากพระราชวัง

และยังมีคนจำนวนไม่น้อยเห็นโลงศพถูกหามออกมาจากพระราชวัง

ทุกๆ คนต่างก็สนใจ และไม่กล้าละเลยเรื่องนี้

หากอู๋จี้พาไทเฮาเข้าไปอีกครั้ง ทุกคนคงคิดว่าไทเฮาที่เขาพาออกไปเป็นตัวปลอมแน่นอน ไม่ว่าผู้คนจะยอมรับเรื่องนี้ได้หรือไม่นั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่ผลลัพธ์ที่อู๋จี้ต้องการจะไม่บรรลุผลอย่างแน่นอน

การพาไทเฮาออกไปในเวลาแบบนี้ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์แล้ว

แม้ว่าการกระตุ้นครั้งนี้จะเป็นเหมือนหยดน้ำที่สาดกระเซ็นขึ้นมาเพียงเล็กน้อยก็ตาม แต่หากไม่ระวัง ไม่แน่ว่าน้ำอาจจะกระเด็นไปทั่วตัวคุณก็ได้

เซียวเฉวียนไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่ายๆ หากเขาอยู่ในสายตาของเซียวเฉวียน นั่นก็หมายความว่าความตายของอู๋จี้นั้นกำลังใกล้เข้ามา

ดังนั้น ตัวอู๋จี้เองจึงได้เลือกที่จะไม่ทำอะไรที่ไม่มีประโยชน์จนทําให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย

ในเมื่อเซียวเฉวียนสามารถได้คาดเดาเจตนาของอู๋จี้แล้ว ตัวอู๋จี้เองก็คาดเดาได้เช่นกันว่าอีกไม่นานนักเซียวเฉวียนน่าจะสงสัยในตัวเขา

ดังนั้นเขาจึงต้องเบี่ยงเบนความสนใจของเซียวเฉวียน

อู๋จี้ค่อยๆ ระงับความโกรธของเขาลง ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา หลับตาลง และเปลี่ยนสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังเป็นโศกเศร้า ทําให้คนที่มองเห็นเขารู้สึกว่าเขายังจมอยู่ในความโศกเศร้าที่พ่อของเขาได้จากไป

เขารู้ว่าเซียวเฉวียนเก่งเรื่องอ่านสีหน้าผู้คน ดังนั้นตั้งแต่วินาทีนี้ไปเขาต้องมีสมาธิ ทิ้งเรื่องเหตุการณ์วุ่นวายไป และทำตัวไว้ทุกข์ให้แก่อู๋ฟานเท่านั้น

และแม้แต่ตัวสายลับที่ซ่อนตัวในความมืดจะเห็นอู๋จี้เขวี้ยงทำลายข้าวของ แต่ตัวอู๋ฟานเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป หลังจากนั้นเขาแค่สั่งให้คนรับใช้เข้ามาทำความสะอาดและห้ามปากมากเท่านั้น

ส่วนสิ่งที่คนรับใช้พูดกับอู๋ฟานนั้น สายลับก็ไม่ได้ยินเช่นกันเพราะเสียงเบาเกินไป

ดังนั้นสายลับจึงไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ อู๋จี้ถึงโกรธจนทำลายข้าวของ

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นว่าเขาสามารถสงบสติอารมณ์ได้ภายในระยะเวลาอันสั้น สายลับจึงไม่ได้คิดอะไรมากเกี่ยวกับเรื่องนี้

และในตอนนั้นเอง เซียวเฉวียนก็ได้ย่องเงียบๆ เข้าไปที่ข้างหลังของสายลับ และกระซิบถามว่า : "เจ้าพบเบาะแสอะไรบ้างหรือไม่"

เมื่อสายลับคนนั้นได้ยินเสียงพูดกระซิบอยู่ข้างหูของเขา เขาก็ตื่นตระหนก และเพื่อโจมตีเซียวเฉวียนทันควัน

เซียวเฉวียนใช้หลังมือรับการโจมตีของสายลับและกล่าวอย่างใจเย็นว่า "ดูให้ดีก่อนว่าข้าเป็นใคร"