บทที่ 1,483 ไร้ช่องโหว่

ไทเฮาไม่อาจทำในสิ่งที่นางไม่มั่นใจได้

ดังนั้นทันทีที่มีข่าวนี้แพร่ออกมา ไม่ว่าไทเฮาทรงประสงค์จะทำสิ่งใดก็ตาม นางก็ทำได้เพียงนิ่งเฉยเท่านั้น

จากนี้ไปหากนางต้องการเอาชีวิตรอด นางทำได้เพียงใช้ตัวตนอื่นเท่านั้น

สำหรับระยะเวลาที่นางสามารถมีชีวิตรอดได้นั้น ขึ้นอยู่กับว่านางสามารถซ่อนตัวจากเซียวเฉวียนและฮ่องเต้ได้นานเพียงใด

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เซียวเฉวียนและฮ่องเต้ได้ขวางทางของไทเฮาไว้แล้ว หากนางอยากมีชีวิตอยู่ ก็ทำได้เพียงหลบอยู่ภายใต้ความมืดมิดเท่านั้น

นอกจากนี้ยังไม่อาจมั่นใจได้ว่าการอยู่ในความมืดจะช่วยให้นางรอดไปได้นานเพียงใด

การเคลื่อนไหวของเซียวเฉวียนนั้นสร้างความเสียหายได้จริงๆ!

ตระกูลเซียวภักดีและเที่ยงตรงมาหลายชั่วอายุคน แล้วพวกเขาจะให้กำเนิดลูกหลานที่เบี่ยงเบนเช่นเซียวเฉวียนได้อย่างไร?

ช่างน่ารำคาญจนแทบบ้า

ไทเฮาผู้สง่างามแห่งแคว้นจำต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเซียวเฉวียนไม่เล่นตามกติกา

ไทเฮาทรงโกรธเคืองเต็มพระทัย เพียงแค่ยากลำบากในการเคลื่อนไหว นางอยากจะทำลายบางสิ่งเพื่อระบายความโกรธ ทว่านางก็ลุกจากเตียงไม่ได้ด้วยซ้ำ หงุดหงิดเสียจริง

หากนางรู้ว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้ ไทเฮาก็อยากอยู่ในบ่อน้ำมากกว่า

ไม่ว่าจะอยู่ได้นานเพียงใด อย่างน้อยก็สามารถอยู่ได้อย่างเปิดเผย

ตอนนี้สิ่งที่ทำได้มีเพียงซ่อนอยู่ที่นั่นที่นี่ไปเรื่อย

มันเป็นความผิดพลาดจริงๆ และทุกอย่างก็สูญสลายไป

ในเวลานี้ ในที่สุดไทเฮาก็ทรงระลึกถึงท่านอ๋องสิบหกอย่างทุกข์ใจ

เจ้าเด็กบ้าคนนี้ใจร้ายจริงๆ ไทเฮาลำบากมานานแล้ว และเขาไม่เคยไปเยี่ยมไทเฮาเลย

เป็นเรื่องน่าเสียดายที่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาไทเฮาทรงรักเขามาก

สิ่งที่ทำให้ไทเฮาโกรธที่สุดคือ เจ้าเด็กบ้าผู้นี้เลือกตามใครไม่ตาม กลับตามติดเซียวเฉวียน เขาใส่ใจเซียวเฉวียนยิ่งกว่ามารดาของตนเสียอีก คนที่ไม่รู้คงคิดว่าเซียวเฉวียนเป็นมารดาของเขาแล้ว

เจ้าเด็กบ้า ช่างน่าโกรธเคืองยิ่งนัก

น่าเสียดายที่เว่ยอวี๋เป็นบุตรที่ไทเฮารักที่สุด ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ตาม ในใจไทเฮาก็ยังคงรักเขา

ยิ่งไปกว่านั้น ไทเฮาได้ตัดขาดกับองค์ฮ่องเต้แล้ว ดังนั้นอนาคตของนางจึงถูกปักหมุดไว้ที่เว่ยอวี๋เท่านั้น

กล่าวได้ว่าเว่ยอวี๋คือความหวังของนาง

จนถึงยามนี้ ไทเฮาก็ยังไม่ทราบว่าเว่ยอวี๋ผู้นี้ไม่ใช่บุตรชายของนางอีกต่อไป เขาเป็นเจี้ยนจงที่สามารถทำให้ทั้งคุนหลุนสั่นสะเทือนได้

ยิ่งไปกว่านั้นเจี้ยนจงยังยึดถือว่าเซียวเฉวียนเป็นนายของมันอีกด้วย

หากนางต้องการให้เจี้ยนจงสนับสนุนตนเอง นั่นคงเป็นได้เพียงฝันกลางวันในวันฟ้าโปร่งเท่านั้น!

ไทเฮาผู้ไม่รู้ได้แต่ระงับเพลิงพิโรธ แล้วตรัสถามผู้มาว่า “ท่านผู้มีพระท่านนี้ ข้าขอถามอะไรท่านหน่อย ท่านรู้จัก?ท่านอ๋องสิบหกไหม”

ในต้าเว่ยทั้งหมด ไม่มีผู้ใดไม่รู้ว่าไทเฮารักท่านอ๋องสิบหกมากที่สุด

เมื่อเอ่ยถึงท่านอ๋องสิบหกในเวลานี้ ย่อมสามารถใช้นิ้วเท้าจินตนาการได้ว่าไทเฮากำลังคิดว่าท่านอ๋องสิบหกจะช่วยนาง

น่าเสียดายที่ไทเฮาแช่บ่อน้ำมานานเกินไป และนางไม่รู้ว่าโลกภายนอกเปลี่ยนไปนานแล้ว

ผู้มาเยือนมองไทเฮาด้วยความเห็นอกเห็นใจ

เมื่อเห็นว่านางเคยเป็นไทเฮาผู้สูงส่ง ทว่ากลับเรียกขานกันว่าท่านผู้มีพระท่าน เขาจึงตอบกลับอย่างใจเย็นว่า “ข้าย่อมรู้จักเขา ทว่าหากท่านต้องการให้เขาช่วยเหลือ ข้าอยากแนะนำให้ท่านละทิ้งความคิดนี้ไปโดยเร็วที่สุด”

ไทเฮามองผู้มาเยือนด้วยสีหน้าสับสน “เหตุใดท่านจึงพูดเช่นนั้น?”

ผู้มาเยือนลากเก้าอี้เข้ามาอย่างสบายๆ แล้วนั่งลงโดยหันหน้าเข้าหาไทเฮา ก่อนจะพูดว่า “มีบางเรื่องที่ไทเฮาไม่ทรงทราบ ยามนี้ท่านอ๋องสิบหกคือเจี้ยนจง และเขายอมรับว่าเซียวเฉวียนเป็นนายของตนแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเซียวเฉวียนเปรียบดั่งพี่น้อง”

เขาอาศัยอยู่ในจวนเซียวอย่างสะดวกสบายเพียงใด เขาจะจำมารดาผู้นี้ได้อย่างไร

เมื่อไทเฮาได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะ การมองเห็นเหมือนจะมืดลง จากนั้นนางก็ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างสิ้นเรี่ยวแรง

นางหมดสติไปแล้ว

นางไม่สามารถทนต่อการโจมตีนี้ได้

เรื่องไร้สาระ!

เรื่องนี้มันเป็นเพียงเรื่องไร้สาระ

เนื่องจากเขาเป็นเจี้ยนจง เขาควรจะช่วยเหลือไทเฮาจากบ่อน้ำให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

ไทเฮาทราบถึงความสามารถของเจี้ยนจง

ด้วยความสามารถดังกล่าว เขานับเซียวเฉวียนเป็นนายของตนได้จริงหรือ?

เขาไม่ถือว่านางอยู่ในฐานะมารดาเลยหรือ?