บทที่ 1,484 ลูกศรลับ

ท่าไม่ดีแล้ว!

ถูกจับได้เสียแล้ว!

สายลับรีบตีลังกาออกจากทางเดินขึ้นไปบนหลังคาอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกันเซียวเฉวียนก็ได้ยินเสียงของอาจารย์ของอู๋จี้เช่นกัน เขาจึงรีบซ่อนตัว

เมื่ออาจารย์เห็นสายลับหลบหนีไป เขาย่อมไม่คิดปล่อยอีกฝ่ายไปเป็นแน่ เขาจึงกระโดดตามอีกฝ่ายขึ้นไปบนหลังคา

เขาคุ้นเคยกับหอสมบัติจืออิน และด้วยข้อได้เปรียบนี้ เขาจึงสกัดกั้นสายลับได้อย่างรวดเร็ว

เป็นเหตุให้ทั้งสองเผชิญหน้ากัน และจ้องมองกันด้วยประกายอารมณ์ บรรยากาศเริ่มตึงเครียด

กระบี่ของสายลับก็ถูกปลดออกจากฝักพร้อมเสียงดังชิ๊ง แสงเย็นเปล่งประกายออกมา

อาจารย์ไม่แสดงท่าทีอ่อนแอ เขาดึงดาบออกมา และจ้องมองสายลับอย่างดุเดือด

เมื่อดาบปะทะกระบี่ย่อมมีข้อได้เปรียบในการต่อสู้ระยะประชิด และสามารถใช้งานได้อย่างยืดหยุ่น

เซียวเฉวียนที่ใช้ดาบเช่นกัน รู้ถึงข้อดีของดาบ

ยิ่งไปกว่านั้น เซียวเฉวียนยังรู้สึกถึงพลังในที่แข็งแกร่งของอาจารย์ ซึ่งไม่ได้อยู่ภายใต้อิทธิพลของสายลับ

ดังนั้นหากมีการสู้กันจริง สายลับอาจไม่สามารถหลบหนีไปได้อย่างราบรื่น

ในขณะที่เซียวเฉวียนกังวลกับสายลับ อาวุธทั้งสองก็เริ่มปะทะกัน ทั้งสองฝ่ายเริ่มสู้กันแล้ว

โชคดีที่เซียวเฉวียนสามารถเห็นได้ชัดเจนว่าอาจารย์แข็งแกร่งเพียงใด

“เคร้ง!”

เงาดาบประกายกระบี่เข้าห้ำหั่นกันอย่างเท่าเทียม

กระเบื้องใต้ฝ่าเท้าเริ่มเกิดการสั่นคลอนแล้ว

“อ่า!”

“มีคนมา!”

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมกระเบื้องถึงหล่นลงมามากมายเช่นนี้?”

การเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันนี้ทำให้สตรีและลูกค้าของหอสมบัติจืออินตกใจ

พวกเขาคว้าชุดแล้วรีบวิ่งออกไปโดยไม่สนใจแม้แต่จะสวมเสื้อผ้า

มันน่ากลัวมาก

ทุกอย่างดีหมด แต่จู่ๆ หลังคาก็เหมือนจะทลายลงมา

หากไม่วิ่งให้เร็วขึ้น ไม่แน่ว่าอาจโดนกระเบื้องทับตาย ไม่เช่นนั้นอาจบาดเจ็บอย่างโง่เขลา

ไทเฮาผู้หมดสติไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ถึงแม้กระเบื้องจะหล่นใส่นาง นางก็คงไม่ตื่น

แต่กลับมีคนเข้ามาอุ้มนางออกไป

คนที่อุ้มไทเฮาคือคนจากหอสมบัติจืออิน

ก่อนหน้านี้ท่านอาจารย์เคยบอกผู้คนในหอสมบัติจืออินให้ดูแลไทเฮาให้ดี อย่าปล่อยให้มีเรื่องผิดพลาดกับนาง

นี่ไม่ดีเท่าใด ก่อนจะมีการเปลี่ยนแปลงคำสั่ง สถานที่เกิดเหตุกลับถูกรื้อ ซึ่งเป็นการช่วยชีวิตไทเฮาโดยไม่ได้ตั้งใจ

ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือดบนหลังคา และพวกเขาก็ไม่อาจแยกจากกันได้

กลิ่นอายรอบตัวของคนทั้งสองแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แผ่นกระเบื้องถูกกวาดออกไป ผ่านไปครู่หนึ่ง กระเบื้องก็ลอยขึ้นไปในอากาศแล้วตกลงไปบนหลังคาแบบสุ่มทิศทาง ส่วนที่ไม่สามารถรองรับได้ก็ตกลงไปในห้องจากช่องว่าง

เวลาผ่านไปยังไม่ถึงครึ่งก้านธูป ทั่วทั้งหอสมบัติจืออินก็ยุ่งวุ่นวาย ขณะที่พวกเขามองดูชิ้นส่วนกระเบื้องที่ตกลงมา หัวใจของผู้คนในหอสมบัติจืออินก็รู้สึกเจ็บแปลบ

ไม่ต้องพูดถึงว่าเรือนถูกทำลาย แขกทุกคนที่ใช้จ่ายเงินต่างหวาดกลัว และสิ่งที่พวกเขากลัวก็คือเงินทองหลุดลอยไปแล้ว!

ผู้ที่เจ็บปวดที่สุดคือหงเหนียงผู้ดูแลหอสมบัติจืออิน

หงเหนียงดูแลหอสมบัติจืออินมาสิบห้าปีแล้ว และไม่เคยเจอเรื่องเช่นนี้มาก่อน

บ้าเอ๊ย เจ้าสุนัขผู้กล้าหาญนั่น กล้ามากที่มาสร้างปัญหาในดินแดนของหงเหนียงเช่นนาง เห็นได้ชัดว่าเขามีปัญหากับนางไม่ใช่หรือ?

หงเหนียงใช้ร่างกายที่บอบบางของนางปีนขึ้นไปบนหลังคาด้วยความโกรธ

เมื่อเห็นเช่นนี้ก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านในใจ โอ้สวรรค์ ปรากฏว่าอาจารย์กำลังต่อสู้กับใครบางคน!

ท่านอาจารย์ก็จริงๆ เลย ทะเลกว้างใหญ่ ท้องฟ้ากล่าวไกล เขาจะไปสู้ที่ใดก็ย่อมได้ เหตุใดต้องเป็นในอาณาเขตของตนเองด้วย นี่มันไม่ต่างจากการทำลายสถานที่ของตนเองเลย

มีเงินมากหรือไร?

มีคนในโลกนี้ที่ไม่ชอบมีเงินมากเกินไปจริงหรือ?

หงเหนียงมีสีหน้างุนงง นางเฝ้าดูการต่อสู้อย่างตั้งใจ แต่ในขณะที่นางดู นางรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

แม้ว่าวรยุทธ์ของอาจารย์จะไม่ได้เก่งกาจที่สุดในใต้หล้า แต่เขาก็ยังมีคุณสมบัติที่จะอยู่ในรายชื่อผู้แข็งแกร่งที่สุด

คนที่ต่อสู้กับเขาคือใคร เขาสามารถสู้กับผู้เป็นดั่งปรมาจารย์ได้อย่างเท่าเทียมหรือ?

หงเหนียงกำลังสงสัยว่านางควรจะไปช่วยอาจารย์หรือไม่