บทที่ 1,485 ชายเจ้าอารมณ์

หลังจากอาจารย์ตะโกน นางก็กลับมามีสติอีกครั้งและตะโกนว่า “เข้ามา!”

บนดินแดนของตนเอง โดนกลั่นแกล้งเช่นนี้ คงไม่มีใครอีกแล้ว

ไม่อาจทำให้ทุกอย่างพังลงได้ หากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป ในอนาคตหอสมบัติจืออินยังจะสามารถตั้งหลักในเมืองหลวงได้อย่างไร?

สายลับคงมีความคิดอยู่ในใจ และรู้ว่ามีคนกำลังช่วยเหลือตนอยู่ และคนคนนี้น่าจะเป็นเซียวเฉวียน

อย่างไรก็ตามเซียวเฉวียนไม่เคยปรากฏตัวขึ้นเลย ซึ่งบ่งบอกว่าเขาไม่อยากเผชิญหน้ากับผู้คนในหอสมบัติจืออิน และเขาไม่ต้องการเปิดเผยตัวตน

เดิมทีสายลับไม่อยากสู้กับผู้คนในหอสมบัติจืออิน และชั้นวางของนี้ เป็นทางเลือกสุดท้ายแล้วจริงๆ

ตอนนี้ทุกคนในหอสมบัติจืออินได้รับบาดเจ็บ มันเป็นโอกาสที่ดีสำหรับสายลับที่จะหลบหนี

หากไม่ออกไปตอนนี้ เมื่อกำลังเสริมจากหอสมบัติจืออินมาถึง

ย่อมเกิดการต่อสู้ที่ดุเดือดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

การต่อสู้ครั้งนี้ไม่มีประโยชน์เลย

หนี

เงาร่างของสายลับแวบวับก่อนจะหายตัวไปจากสายตาของอาจารย์และหงเหนียง

ในเวลานี้ กำลังเสริมจากหอสมบัติจืออินปรากฏตัวอย่างเร่งรีบพร้อมดาบยาวในมือ พวกเขายืนอยู่ต่อหน้าอาจารย์และหงเหนียงด้วยสีหน้าอาฆาตแค้น

อย่างไรก็ตาม ยกเว้นสองคนนี้ ก็ไม่มีใครอีกแล้ว

กำลังเสริมคนหนึ่งมองหงเหนียงด้วยสีหน้าสับสน พร้อมถามว่า “ผู้ดูแล เหตุใดถึงขอให้ข้ารอ”

เหล่ากำลังเสริมสามารถบอกได้ว่าทั้งหงเหนียงและอาจารย์ล้วนได้รับบาดเจ็บ

เขารู้ว่าหงเหนียงเรียกพวกตนเข้ามาเพื่อต่อสู้

แต่พวกเขาอยู่ในหอสมบัติจืออิน และพวกเขาก็รีบมาทันทีที่ได้รับคำสั่งจากหงเหนียง พวกเขากลับมาในพริบตา และไม่เห็นพวกอันธพาลเลย

สู้อะไร?

คนหนีไปแล้ว เช่นนี้ขอให้มาก็ไม่มีประโยชน์

อันธพาลก็เป็นแค่อันธพาล พวกเขามีเพียงวรยุทธ์ชั้นยอดเท่านั้น ทว่าสมองล้วนไม่ยืดหยุ่น

เขาคิดว่าคนที่ทำร้ายอาจารย์และหงเหนียงจะหนีไปได้เมื่อหงเหนียงเรียกพวกเขา

พวกเขาไม่รู้ว่าสายลับจะหนีไปได้หลังจากที่หงเหนียงเรียกพวกเขาแล้ว

ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่ามันไม่มีประโยชน์ที่จะเรียก หลังจากที่คนหนีไป ถ้าคนหนีไปแล้ว อย่างไรพวกเขาก็ตามไม่ทัน

เมื่อต้องเผชิญกับคำถามของอันธพาล หงเหนียงก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรเช่นกัน ส่วนใหญ่เป็นเพราะอันธพาลถามคำถามมากเกินไป และนางก็เสียสติไปแล้ว

คำถามนี้มันอะไรกัน? แน่นอนว่าพวกเขาถูกเรียกให้ขึ้นมาช่วยต่อสู้ เป็นไปได้หรือที่จะเรียกมาอาบแดดเพื่อรับสารอาหาร?

พูดตามตรงเซียวเฉวียนซึ่งซ่อนตัวอยู่ในความมืดอดไม่ได้ที่จะหัวเราะในใจกับคำพูดของอันธพาล

หอสมบัติจืออินจะเต็มใจใช้เงินเพื่อช่วยเหลือคนที่มีสมองเรียบง่ายเช่นนี้ได้อย่างไร?

แม้ว่าทักษะของอันธพาลจะดี แต่สมองของเขายังไม่ยืดหยุ่นเพียงพอ

เมื่อเป็นเรื่องเร่งด่วน ถ้าสมองไม่แจ่มใส ไม่รู้จักยืดหยุ่น จะมีประโยชน์อะไร?

ในแง่ของการจ้างงาน นี่เป็นความล้มเหลวครั้งใหญ่ของหอสมบัติจืออิน

อย่างไรก็ตาม ความคิดของอู๋จี้นั้นตรงกันข้ามกับของเซียวเฉวียน มีเพียงคนเรียบง่ายเท่านั้นที่ง่ายต่อการควบคุม ทั้งจัดการง่ายและภักดี

คนเรียบง่ายไม่มีพลังมากนัก และจะไม่มองสิ่งที่อยู่ในชามแล้วคิดว่ามีอะไรอยู่ในหม้อ

คนเช่นนี้เป็นประโยชน์อย่างแท้จริง

อย่างไรก็ตามในฐานะนายของพวกเขา หงเหนียงโกรธพวกเขามากจนเกือบจะมีผมหงอกสองสามเส้นขึ้นบนศีรษะ

นางบอกเป็นนัยกับอู๋จี้อย่างชัดเจนว่าต้องการแทนที่กลุ่มอันธพาลด้วยกลุ่มที่มีสมองที่ยืดหยุ่นมากขึ้น แต่อู๋จี้ก็แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ และแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน ทั้งยังเพิกเฉยต่อสิ่งเหล่านี้

เมื่อเวลาผ่านไป ในที่สุดหงเหนียงก็เข้าใจความคิดของอู๋จี้ และตระหนักว่าเขาไม่ต้องการเปลี่ยนตัวพวกอันธพาลเลย

เมื่อนายไม่มีเจตนา ดังนั้นหงเหนียงจึงหยุดการขัดขืน

ตอนนี้เมื่อพวกเขาเข้ามาแล้วถามคำถามโดยไม่ระมัดระวัง หงเหนียงที่ได้รับบาดเจ็บก็โกรธเกินกว่าจะสนใจพวกเขา นางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่ใช่เรื่องของเจ้า ลงไปได้แล้ว”

เมื่อพวกอันธพาลได้ยินดังนั้นก็พากันลงไปทั้งหมด

หงเหนียงอดไม่ได้ที่จะบ่นว่า “ท่านอาจารย์ ท่านก็เคยเห็นมาแล้วระบบจับคู่ บอกข้าหน่อยว่าสมองเช่นพวกเขายังนำมาใช้เป็นประโยชน์ได้หรือ?”

อาจารย์ที่หงเหนียงกล่าวถึงคืออาจารย์ของอู๋จี้

เขาไม่เพียงแต่เป็นอาจารย์ของอู๋จี้เท่านั้น แต่ยังเป็นอาจารย์ของจวนอู๋อีกด้วย

เสียงของหงเหนียงดึงดูดความสนใจเซียวเฉวียนได้สำเร็จ