บทที่ 1,534 ไม่กลัวถูกหาเรื่อง

เซียวเฉวียนเข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้ในเวลานี้ ซึ่งทำให้พระองค์ประหลาดใจ

ด้วยนัยน์ตาที่มีความหมาย ท่านมองเซียวเฉวียนแล้วตรัสว่า “ราชครู เชิญนั่งก่อนเถิด”

เซียวเฉวียนกล่าวว่า “ไม่จำเป็นต้องนั่งหรอก อาจารย์มีเรื่องต้องบอกท่าน พูดเสร็จก็จะไปแล้ว ไม่รบกวนพวกท่านนานนักหรอก”

ความหมายก็คือเซียวเฉวียนไม่อยากเป็นก้างขวางคอ

เมื่อฮ่องเต้ได้ยินเช่นนี้ก็ตกตะลึงไปเล็กน้อย เซียวเฉวียนมักเป็นแบบนี้เสมอ และแก้ต่างให้ตนเองอย่างจริงจัง

อาจไม่ใช่ว่าเซียวเฉวียนกังวลว่าจะรบกวนพวกเขา มันเป็นเพียงข้อแก้ตัวสำหรับเซียวเฉวียนที่จะหนีไปหลังจากทำธุรกิจเสร็จ

ฮ่องเต้เลิกคิ้วพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปากแล้วพูดว่า “ราชครูกล่าวมาเถิด”

เซียวเฉวียนเอ่ยตรงไปตรงประเด็นโดยไม่สนความสุภาพ “อาจารย์ต้องการให้เสวี่ยเยี่ยนเข้ามาอยู่วังเพื่อดูแลองค์หญิงต้าถง ไม่ทราบว่าฝ่าบาทมีข้อโต้แย้งหรือไม่?”

ตอนนี้ฮ่องเต้รู้แล้วว่าองค์หญิงต้าถงยังมีชีวิตอยู่และอาศัยอยู่ในวังหลวง

วังหลวงถือเป็นอาณาเขตของฮ่องเต้ และเสวี่ยเยี่ยนมาอาศัยในอาณาเขตของพระองค์ เซียวเฉวียนควรบอกกล่าวฮ่องเต้ด้วยความเคารพ

แม้จะเป็นการทำก่อนค่อยแจ้ง แต่ก็ยังดีกว่าไม่แจ้งอะไรเลย

ยิ่งไปกว่านั้น ตราบใดที่เซียวเฉวียนไม่พูด ฮ่องเต้ก็ไม่มีทางรู้ว่าเซียวเฉวียนลงมือทำแล้วจึงค่อยมาแจ้ง

ยิ่งไปกว่านั้น เซียวเฉวียนมั่นใจว่าฮ่องเต้จะไม่คัดค้าน

การแจ้งเรื่องนี้จึงเป็นเพียงพิธีการที่พึงกระทำเท่านั้น

ตามที่เซียวเฉวียนคาดไว้ ฮ่องเต้ตอบรับโดยไม่ลังเล “ตัวข้าอนุญาต”

การอนุญาตให้คนเพียงคนเดียวเข้ามาอาศัยในวัง มันจะเป็นเรื่องใหญ่ขนาดไหนกันเชียว?

เซียวเฉวียนเป็นผู้ขอให้คนเข้าวัง ดังนั้นฮ่องเต้จึงไม่คัดค้าน

หลังจากได้รับคำตอบจากฮ่องเต้แล้ว เซียวเฉวียนก็ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ขอบพระทัย ฝ่าบาท”

หลังจากพูดเช่นนั้น เซียวเฉวียนก็หันหลังกลับและออกจากวังทันที

เรื่องขององค์หญิงได้รับการจัดการแล้ว

อย่างไรก็ตามเซียวเฉวียนยังเกิดความสงสัยในใจว่าใครเป็นคนเขียนจดหมายนิรนามนั้น?

หากใช้วิธีตัดทอน เซียวเฉวียนย่อมตัดเสวียนจิ้งออกไปก่อน

เสวียนจิ้งเพียงปรารถนาความงามขององค์หญิงมานาน และเขาเพียงต้องการได้องค์หญิงมาเป็นของตนเท่านั้น

การเปิดเผยข้อเท็จจริงที่ว่าองค์หญิงต้าถงยังมีชีวิตไม่มีประโยชน์ต่อเขาเลย และมันจะทำให้ยากขึ้นสำหรับเขาที่จะรับองค์หญิงมาเป็นของตนเอง

เสวียนจิ้งเป็นคนฉลาด เขาย่อมรู้ดีว่ายิ่งมีคนรู้ว่าองค์หญิงต้าถงยังมีชีวิตอยู่น้อยเท่าไรก็ยิ่งเป็นประโยชน์ต่อเขามากขึ้นเท่านั้น

หากเรื่องนี้ไม่เป็นความลับอีกต่อไป ใต้หล้าก็จะยังคงให้ความสนใจองค์หญิงต้าถงเป็นอย่างมาก

เนื่องจากองค์หญิงดึงดูดความสนใจมากมาย เสวียนจิ้งย่อมพบว่าการยึดองค์หญิงมาเป็นของตัวเองนั้นยากยิ่งขึ้นไปอีก

ถ้าเซียวเฉวียนเป็นเสวียนจิ้ง เขาคงไม่เต็มใจที่จะเปิดเผยเรื่องนี้

แล้วใครเล่าที่เป็นคนเขียนจดหมายนิรนาม?

เซียวเฉวียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ยังไม่กำหนดเป้าหมาย

คนนอกที่รู้ว่าองค์หญิงต้าถงยังมีชีวิตอยู่ นอกจากเสวียนจิ้ง ยังมีนักปราชญ์ หมิงเจ๋อ และพ่อตาแม่ยายของเซียวเฉวียน

พ่อตาและแม่สามีย่อมสามารถตัดออกได้ พวกเขาเป็นพ่อแม่ขององค์หญิง ไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเขารู้หรือไม่ว่าองค์หญิงทำอะไรกับหมิงเจ๋อ หากสมมติว่าพวกเขารู้ พวกเขาก็ไม่สามารถเขียนจดหมายแจ้งเบาะแสได้

แนวทางดังกล่าวไม่สอดคล้องกับพฤติกรรมของกษัตริย์และราชินี อีกทั้งยังเป็นการอวดฉลาด แต่แท้ที่จริงกลับแสดงความโง่อีกด้วย

หากฮ่องเต้ทรงระงับเรื่องนี้และเก็บเป็นความลับ หรือหากฮ่องเต้แสร้งทำเป็นไม่ได้รับสารนี้ ความพยายามของเขาจะไม่ไร้ผลใช่หรือ?

ทั้งยังเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นอีกด้วย

ทว่าสำหรับฮ่องเต้แห่งต้าเว่ย เซียวเฉวียนเป็นราชครู เป็นอาจารย์ ทั้งยังเปรียบเสมือนบิดา

ยิ่งไปกว่านั้น ภายใต้การแทรกแซงของเซียวเฉวียน สถานการณ์ในต้าเว่ยยังเปลี่ยนแปลงไปมาก และผลลัพธ์ก็น่าทึ่ง

แต่ในแง่ของความสามารถของเซียวเฉวียน ฮ่องเต้แห่งต้าเว่ยก็ควรจะเข้าใจเซียวเฉวียนอย่างมั่นคงเช่นกัน

หากท่านต้องการรักษาผู้มีความสามารถไว้ ท่านต้องให้ผลประโยชน์ที่พวกเขาต้องการ

อย่างน้อยที่สุด ท่านต้องดูแลภรรยาและบุตรสาวของเซียวเฉวียนไม่ใช่หรือ?

เซียวเฉวียนสร้างภาพลวงตาว่าองค์หญิงต้าถงตายแล้ว เขาแค่อยากปกป้ององค์หญิงต้าถงจากการถูกคนร้ายก่อกวนไม่ใช่หรือ?

ฮ่องเต้ควรทำในสิ่งที่เขาต้องการ และช่วยเซียวเฉวียนซ่อนเรื่องนี้ต่อไป