บทที่ 1,595 เรื่องเท็จมากมาย

จี้หยกนั้นเป็นเครื่องรางและวัตถุสื่อสารของราชวงศ์แห่งซินเจียง

ทันทีที่มันสว่างขึ้น ย่อมสันนิษฐานว่ามีใครบางคนจากราชวงศ์ของซินเจียงกำลังมองหาองค์หญิง

ยามที่เซียวเฉวียนกำลังสงสัยว่าเป็นใคร เสียงของราชินีแห่งซินเจียงก็ดังมาจากที่นั่น “เซียวเฉวียน?”

พูดตามตรง เซียวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะตะลึงไปชั่วขณะเมื่อเขาได้ยินเสียงนี้

ราชินีไม่ได้มองหาองค์หญิงแต่กำลังมองหาเซียวเฉวียนผ่านทางหยกสื่อสาร

เรียกว่าประหลาดใจได้หรือไม่?

ยิ่งไปกว่านั้น ราชินีเคยเรียกเซียวเฉวียนว่าราชบุตรเขย ทว่ายามนี้นางเรียกชื่อและสกุลของเขา ซึ่งถือได้ว่าเป็นการตัดสัมพันธ์ นางไม่ถือว่าเซียวเฉวียนเป็นราชบุตรเขยของนางอีกต่อไป

ไม่สำคัญว่านางจะไม่ถือว่าเซียวเฉวียนเป็นราชบุตรเขยหรือไม่ แต่เมื่อพิจารณาว่านางเป็นมารดาขององค์หญิง เซียวเฉวียนจึงยังคงเรียกนางว่าเสด็จแม่

เซียวเฉวียนจะเสียมารยาทไม่ได้ใช่ไหม?

เหตุใดราชินีจึงใช้จี้หยกนี้เพื่อติดต่อกับเซียวเฉวียน?

เซียวเฉวียนสับสนมาก ดังนั้นไม่ว่าราชินีจะมองหาอะไร เขาก็รู้สึกว่าจำเป็นต้องตรวจสอบปัญหานี้ก่อน

ปรากฏว่าเมื่อองค์หญิงหายตัวไป ยามนั้นราชินีพยายามตามหาองค์หญิงผ่านจี้หยก แต่จี้หยกนั้นเชื่อมต่อกันอย่างชัดเจน แต่ไม่มีใครพูดสิ่งใด

และมันเกิดขึ้นทุกครั้ง

ดังนั้น ราชินีจึงเดาว่าจี้หยกขององค์หญิงอาจถูกมอบให้กับเซียวเฉวียน แต่นางไม่ได้บอกเซียวเฉวียนถึงจุดประสงค์ของจี้หยก

ดังนั้นหยกนี้จึงอยู่ในสภาวะเงียบสงบมาโดยตลอด

ไม่ต้องพูดถึงมันเป็นแบบนี้จริงๆ

เมื่อองค์หญิงมอบจี้หยกให้เซียวเฉวียน ยามนั้นเขาไม่รู้ว่าจี้หยกนี้มีไว้สำหรับอะไร เขาแค่คิดว่าองค์หญิงมอบให้เขาเพื่อให้เขานึกถึงนาง

แต่สิ่งที่เซียวเฉวียนพบว่าแปลกก็คือเขาพกจี้หยกติดตัวมาเป็นเวลานานและไม่เคยเห็นมันส่องแสงเลย

หลังจากฟังคำพูดของเซียวเฉวียนในที่สุดราชินีก็เข้าใจว่าทำไมจี้หยกขององค์หญิงถึงเงียบไปก่อนหน้านี้ คงเป็นเพราะเมื่อองค์หญิงมอบจี้หยกนี้ให้กับเซียวเฉวียน นางได้ดัดแปลงจี้หยกจนจี้หยกอื่นๆ จาก ราชวงศ์ของซินเจียงไม่สามารถติดต่อกับเซียวเฉวียนได้

เหตุผลที่องค์หญิงทำเช่นนี้ก็เพื่อปกป้องเซียวเฉวียนและหลีกเลี่ยงราชวงศ์ในซินเจียง พูดให้ถูกคือเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้หมิงเจ๋อสร้างปัญหาให้กับเซียวเฉวียนก็เท่านั้น

จี้หยกจากซินเจียงมีมนต์ขลังมาก เจ้าของจี้หยกสามารถทำให้หยกเปล่งประกายได้เฉพาะเมื่อได้ยินเสียงถ่ายทอดเสียงของตน

นี่คือเหตุผลที่ครั้งก่อนบนภูเขาหมิงเซียน องค์หญิงสามารถใช้จี้หยกของหมิงเจ๋อเพื่อส่งข้อความถึงเซียวเฉวียนได้

พูดตรงๆ มันเทียบเท่ากับฟังก์ชันจดจำใบหน้าในสมัยใหม่ ยกตัวอย่างเช่นอาลีเพย์บางตัวที่ผูกฟังก์ชันจดจำใบหน้าไว้ แล้วสามารถชำระเงินด้วยการสแกนใบหน้าโดยไม่ต้องใช้รหัสผ่าน

แต่จี้หยกนี้ไม่ได้จำจดใบหน้า แต่เป็นเสียง

เหตุใดจึงได้ยินเสียงของราชินีได้ ตอนนี้ก็เข้าใจได้ไม่ยาก ต้องเป็นองค์หญิงที่ปล่อยฟังก์ชันอื่นๆ ของจี้หยกออกมา

คราวนี้ราชินีติดต่อเซียวเฉวียนด้วยความตั้งใจที่จะลองดูหรือ?

โชคดีจริงๆ ที่เข้าใจถูกแล้ว

แต่เซียวเฉวียนและองค์หญิงก็โชคดีมากเช่นกัน

โชคดีที่หลังจากเซียวเฉวียนมอบจี้หยกให้กับเซียวหมิงชิวนี่เป็นครั้งแรกที่ราชินีถ่ายทอดเสียงของนาง ซึ่งเป็นโชคดีที่นางถูกเซียวเฉวียนพบเข้าพอดี

ไม่เช่นนั้นนางคงจะได้พบองค์หญิง

จากนั้นองค์หญิงและลูกสาวของเขาย่อมตกอยู่ในอันตราย

ท้ายที่สุดแล้วองค์หญิงยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับราชินี และด้วยความไม่รู้ รวมถึงสายความสัมพันธ์อันดีระหว่างแม่กับลูกในอดีต ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่องค์หญิงจะเชื่อคำหลอกลวงของราชินีได้โดยง่าย

ราชินีพูดว่าอะไร?

เดิมทีเซียวเฉวียนไม่ได้ตั้งใจจะบอกองค์หญิงเกี่ยวกับเรื่องของราชินี

ไม่นานหลังจากกษัตริย์สิ้นพระชนม์ ราชินีก็ทรงกระทำเช่นนี้ นี่ยากที่จะบอกได้ว่าองค์หญิงจะโศกเศร้าเพียงใด

ตอนนี้ดูเหมือนว่าเซียวเฉวียนรู้สึกว่าเป็นการดีกว่าที่จะบอกองค์หญิงโดยเร็วที่สุดเพื่อที่องค์หญิงจะได้เตรียมจิตใจและปกป้องนางจากราชินี

ในความเป็นจริง ยังมีอีกวิธีหนึ่งที่เซียวเฉวียนสามารถหาข้ออ้างที่จะเอาจี้หยกกลับมาและป้องกันไม่ให้ราชินีติดต่อกับองค์หญิงได้

แต่เซียวเฉวียนคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่ช้าก็เร็ว เรื่องของราชินีจะไม่สามารถซ่อนเร้นได้ ไม่ช้าก็เร็วองค์หญิงย่อมทราบเรื่องนี้