บทที่ 1,629 ความพยายามเพียงเล็กน้อย

เสวียนอวี๋หยุดแปรงในมือชั่วคราว แล้วมองเซียวเฉวียนด้วยใบหน้าที่ไม่มั่นใจพร้อมกับถามว่า “เจ้าอยากเขียนแบบนี้จริงหรือ?”

เซียวเฉวียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพยักหน้าแล้วตอบว่า “ใช่”

ไม่ต้องพูดถึงว่าจะใช้วิชาส่งเสียงไกลพันลี้หรือไม่ แค่พูดถึงวิชาต่อสู้ เป็นเรื่องดีเสมอสำหรับชือหลิวที่จะฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ให้ดีขึ้น

ท้ายที่สุดแล้ว ซินเจียงก็ไม่ใช่ซินเจียงอย่างที่เคยเป็นอีกต่อไป ราชินีแห่งซินเจียงทรงอำนาจ นักปราชญ์และหมิงเจ๋อต่างได้กลับไปก่อความวุ่นวาย ซินเจียงอาจเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ มีเพียงต้องเข้มแข็งขึ้นเท่านั้นที่จะสามารถปกป้องตนเองในยามลำบากได้

แน่นอนว่า มันคงจะดีกว่านี้ถ้าชือหลิวสามารถใช้วิชาส่งเสียงไกลพันลี้ได้ด้วยเหตุนี้

เขาไม่เพียงแต่สามารถรายงานสถานการณ์ในซินเจียงให้เซียวเฉวียนทราบได้ทันท่วงทีเท่านั้น แต่ในยามอันตรายเขายังสามารถให้ส่งข่าวถึงเซียวเฉวียนได้อย่างทันท่วงที เพื่อรักษาชีวิตของตนเอาไว้ได้อีกด้วย

ดังนั้นเสวียนอวี๋จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตอบชือหลิวตามความปรารถนาของเซียวเฉวียน

หลังจากเขียนจดหมายถึงชือหลิวแล้ว เสวียนอวี๋ก็ยังถามเซียวเฉวียนต่อไป “ท่านอาเซียว ท่านจะปล่อยให้นักปราชญ์ทำเรื่องวุ่นวายต่อไปจริงหรือ?”

ตอนนี้เรารู้แล้วว่าเขากลับไปยังภูเขาหมิงเซียนแล้ว จะดีกว่าไหมถ้าแอบเข้าไปจับเขาโดยไม่ให้ตั้งตัว?

เสวียนอวี๋เต็มใจที่จะทำงานนี้มาก

แทนที่จะปล่อยให้พลังของเขาเติบโตก่อนที่จะไปที่นั่น มันจะง่ายกว่ามากที่จะจัดการกับเขาในขณะที่ปีกของเขายังไม่แข็งแรง

เซียวเฉวียนคงจะนึกถึงความจริงที่เด็กสามารถคิดได้

เซียวเฉวียนพูดเบาๆ ว่า “หากต้องการฆ่าเขา เป็นการดีกว่าที่จะฆ่าเขาให้เร็วที่สุด แต่ข้าต้องการที่จะดึงพลังที่อยู่ข้างหลังเขาออกมา ให้เขาลองรู้สึกว่าไม่เหลืออะไรเลย ให้เขาสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวัง แล้วค่อยฆ่าเขาอีก”

ในใจของนักปราชญ์ สำนักหมิงเซียนคือสิ่งที่สำคัญที่สุด ดังนั้นเซียวเฉวียนจะปล่อยให้เขาประสบกับการสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดอีกครั้ง และให้เขารู้ว่าวิถีแห่งสวรรค์ที่แท้จริงคืออะไร!

กองกำลังชาวยุทธ์แท้เป็นข้อต่อรองที่สำคัญสำหรับนักปราชญ์ เพื่อฟื้นฟูศักดิ์ศรีของสำนักหมิงเซียน เซียวเฉวียนต้องการยึดเอากองกำลังชาวยุทธ์แท้มาเป็นของตน หากเขาทำไม่ได้ มันจะถูกทำลายอย่างสมบูรณ์

หวังว่าเขาจะให้นักปราชญ์เห็นเขาและให้เขาวางแผนทุกอย่างด้วยความหวัง เมื่อใกล้จะเสร็จงานเขาจะฟาดฟันอีกฝ่ายให้ตายในคราวเดียว นั่นจะดีแค่ไหนกันนะ!

สำหรับนักปราชญ์ การฆ่าใครสักคนโดยไม่ให้โอกาสคือการลงโทษที่แท้จริง!

เสวียนอวี๋ไม่เข้าใจกับสิ่งที่เซียวเฉวียนสื่อสารมาเล็กน้อย มันไม่สำคัญว่าเขาจะเข้าใจหรือไม่ สิ่งสำคัญคือเขารู้ว่าเซียวเฉวียนไม่ต้องการที่จะฆ่านักปราชญ์ในตอนนี้

“ได้ ถ้าท่านอาเซียวต้องการอะไร อย่าลืมเรียกใช้เสวียนอวี๋” ใช้เวลาทั้งวันกินดื่มในจวนเซียวโดยไม่มีอะไรทำ เสวียนอวี๋ย่อมรู้สึกเบื่อหลังจากผ่านไปนาน

แม้ว่าเจินฮ่าวจะอยู่กับเขา แต่เจินฮ่าวก็เบื่อไม่ต่างกัน

ท้ายที่สุดแล้ว หนึ่งในนั้นเคยชินกับการเดินทางไปทั่วร่วมกับนักปราชญ์ และอีกหนึ่งถูกใช้เพื่อปกป้องผู้คนในรัฐมู่อวิ๋น พวกเขาทั้งสองมีบางอย่างที่ต้องทำ

อยู่ดีดีพวกเขาก็ถูกจำกัดอยู่แค่การกิน ดื่ม และสนุกสนาน พวกเขาใช้ชีวิตแบบนี้มานานเกินไป และไม่ชินกับมันจริงๆ

ด้วยเหตุนี้ พวกเขาทั้งสองจึงไปหาเซียวเฉวียน เพื่อขอให้เซียวเฉวียนมอบหมายงานให้ตน และให้โอกาสพวกเขาได้ยืดเส้นยืดสาย

ด้วยเหตุนี้ เซียวเฉวียนจึงพูดติดตลกว่าพวกเขาทั้งสองเกิดมาเพื่อทำงานหนัก และไม่รู้ว่าจะชื่นชมพรที่พวกเขามีได้อย่างไร

คนสองคนนี้อายุพอๆ กับคนแก่ พวกเขาควรจะมีความสุขกับวัยชรา แต่พวกเขากลับทำงานหนักตลอดชีวิต และเมื่อจู่ๆ พวกเขาถูกขอให้หยุด พวกเขาก็รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว

เนื่องจากทั้งสองคนเรียกร้องเช่นนั้น เซียวเฉวียนจึงอดไม่ได้ที่จะแบ่งปันความกังวลของจวนเซียว เซียวเฉวียนขอให้พวกเขาไปเที่ยวข้างนอกบ่อยขึ้นถ้าพวกเขาไม่มีอะไรทำ และเมื่อผ่านพบความอยุติธรรม ต้องควักดาบออกมาช่วยเหลือ

เพื่อป้องกันไม่ให้ทั้งสองคนต้องทนทุกข์ทรมานกับการสูญเสีย เซียวเฉวียนจึงสั่งว่า “หากพบบางสิ่งที่ยากเกินรับมือ เจ้าสามารถรายงานมายังจวนเซียวได้เสมอ”

แต่หลักฐานก็คือทั้งสองคนจะต้องกระทำการในลักษณะที่วัดผลได้

เซียวเฉวียนไม่ต้องกังวลใดๆ นั่นเพราะเขาได้รับการต้อนรับอย่างดีจากผู้คนในรัฐมู่อวิ๋น

เราจะมีชื่อเสียงดีขนาดนี้ได้อย่างไรถ้าเราไม่ประพฤติตามแบบที่วัดได้และรู้วิธีก้าวหน้าและถอยหลัง?

เขาพูดสิ่งนี้เพียงเพื่อเตือนเสวียนอวี๋ ท้ายที่สุดแล้วเสวียนอวี๋ยังเด็ก และเขาจำได้ว่าเซียวเฉวียนเป็นนายของตน คำเตือนของเซียวเฉวียนสามารถเตือนให้เขาใส่ใจกับความเหมาะสมของตนเมื่อแสดงออกได้

จากนั้นทั้งสองคนก็ทำตามที่เซียวเฉวียนบอก และมักจะเดินไปทั่ว