ตอนที่ 1.43
บทที่ 1,705 ไขข้อสงสัยของท่าน
October 21, 2026
ไฟลุกลาม โชคดีที่ไม่มีเชื้อเพลิงอยู่ในพื้นที่ จึงไม่เกิดไฟไหม้
แต่หลังจากการปะทะกันเป็นเวลานาน กองทัพเว่ยยังคงไม่อาจสั่นสะเทือนประตูเมืองได้แม้แต่ครึ่งนิ้ว
เซียวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะสงสัย ประตูเมืองนี้ดูเหมือนไม่มีอะไรมากไปกว่าประตูไม้สองบาน เหตุใดประตูไม้ถึงแข็งแรงนักนะ?
ถึงแม้จะเป็นประตูเหล็กแต่หลังจากถูกกระแทกมานาน ก็ต้องปล่อยลมปะทะออกมาบ้าง
เซียวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว และคิดว่าจะเปิดประตูอย่างไร
หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว เซียวเฉวียนก็ตัดสินใจว่าเขาจะลงมือเอง
ตอนนี้กองทัพเว่ยอยู่นอกประตู ตราบใดที่เขาลดสลักเกลียวลง ประตูเมืองก็จะเปิดออกตามธรรมชาติ
หลังจากคิดเช่นนี้แล้ว เซียวเฉวียนก็หันไปหาแม่ทัพ แล้วกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพรออยู่ที่นี่ก่อน ข้าไปครู่เดียวแล้วจะกลับมา”
แม่ทัพกำลังจะถามว่าเซียวเฉวียนจะไปไหน แต่ก่อนที่จะถาม ร่างของเซียวเฉวียนก็หายไปแล้ว เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเซียวเฉวียนหายไปในทิศทางใด
อีกฝ่ายมาและไปในสายลมอย่างแท้จริง
โอ้ ไม่สิ เขาเร็วยิ่งกว่าลมกระโชกแรง
อย่างน้อยลมก็ยังรู้ทิศทางที่หายไป
แม่ทัพมองไปรอบๆ อย่างว่างเปล่า
เซียวเฉวียนได้ข้ามกำแพงเมืองไปแล้ว และมาถึงด้านในประตูเมืองแล้ว
กองทัพเว่ยกำลังดิ้นรนเพื่อต่อต้านกองทัพซินเจียงอยู่ตรงนี้
เมื่อเห็นเซียวเฉวียนปรากฏตัว ดวงตาของทหารกองทัพเว่ยก็อดไม่ได้ที่จะสว่างขึ้น “ใต้เท้าเซียว ท่านมาแล้ว!”
เซียวเฉวียนพยักหน้าและกล่าวว่า “ขอบท่านสำหรับการทำงานหนัก!”
การปล่อยให้พวกเขาอยู่ที่นี่เพื่อรับมือกับกองทัพซินเจียงอย่างหนักหน่วง ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ
กองทัพเว่ยเล็งศัตรูแล้วพูดว่า “ใต้เท้าเซียวกำลังพูดถึงเรื่องใด? การเข้าสู่การต่อสู้เพื่อสังหารศัตรูคือสิ่งที่เราควรทำ”
เซียวเฉวียนชื่นชม “ทำได้ดีมาก!”
ทหารเหล่านี้ส่วนมากเป็นเด็กหนุ่มในช่วงวัยยี่สิบ อายุยังน้อย ทว่ากลับแบกรับความรับผิดชอบในการปกป้องบ้านเมืองและแว่นแคว้นของตนไว้บนบ่า ทั้งยังไม่หวาดเกรงเมื่อเผชิญหน้ากับศัตรู ซึ่งน่าทึ่งจริงๆ
จากนั้นเซียวเฉวียนจึงกล่าวว่า “ระวังด้วย ข้าจะหาทางเปิดประตูเมือง”
ตราบใดที่กองทัพเว่ยเข้าไปในเมืองได้ ทุกอย่างจะเป็นเรื่องง่าย!
กองทัพเว่ยตอบรับอย่างร่าเริง “ขอรับ! ท่านเซียวโปรดระวังตัวด้วย!”
เซียวเฉวียนยิ้มและจากไป
เมื่อพวกเขารู้ว่าเซียวเฉวียนลอบเข้ามา กองทัพซินเจียงก็มีพลังมากขึ้น สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่เซียวเฉวียน แม้กระทั่งแม่ทัพซินเจียง เมื่อรู้ว่าเซียวเฉวียนเข้ามา เขาก็รีบวิ่งออกมา ขมวดคิ้วและมองไปที่เซียวเฉวียนแล้วพูดว่า “ราชบุตรเขย เมื่อท่านมาถึงเมืองหลวงแล้ว ยามนี้ราชินีทรงประชวรหนัก ท่านควรเข้าวังไม่ใช่หรือ?”
เซียวเฉวียนเยาะเย้ย “ถึงเวลาข้าจะเข้าวัง แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้”
ต้องการกันเซียวเฉวียนออกจากสนามรบเพียงเพราะราชินีประชวรหรือ?
ไม่มีทาง
ตั้งแต่วินาทีที่ราชินีลงมือกับเซียวเฉวียนเพื่อหมิงเจ๋อ ทัศนคติของเซียวเฉวียนที่มีต่อแม่ยายก็เปลี่ยนไป
นางไม่ถือว่าเซียวเฉวียนเป็นคนของนาง และไม่ถือว่าเซียวเฉวียนเป็นเขย ทั้งยังต้องการสังหารเซียวเฉวียน โดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกขององค์หญิงด้วยซ้ำ
คราวนี้ เพื่อจัดการกับเซียวเฉวียน นางยังไม่ลังเลเลยที่จะส่งกองทหารไปโจมตีต้าเว่ย นี่เป็นสิ่งที่แม่ยายสามารถทำได้หรือ?
ตั้งแต่วินาทีที่นางส่งกองกำลังออกไป ความสัมพันธ์ของเซียวเฉวียนกับนางก็ถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง!
ต้องการให้เซียวเฉวียนเข้าไปในวังเพื่อพบราชินีในเวลานี้หรือ?
นางไม่สมควรได้รับมัน!
รอให้กองทัพเว่ยยึดเมืองหลวง และมุ่งหน้าสู่พระราชวังแล้ว เมื่อถึงเวลานั้น เซียวเฉวียนจะเข้าวังเพื่อพบนางอย่างแน่นอน และจะไปบอกนางว่า นี่คือสิ่งที่นางคาดไม่ถึงใช่ไหม ต้นเหตุของการทำลายล้างซินเจียงไม่ได้มาจากเขา แต่เป็นลูกรักของนางผู้มีนามว่าหมิงเจ๋อ!
หรือจะบอกว่าเป็นเพราะนางผู้เป็นราชินีก็ยังได้!
จริงๆ แล้ว ถ้าพวกเขาไม่ส่งทหารไปโจมตีต้าเว่ยในครั้งนี้ พวกเขาคงไม่ก่อให้เกิดภัยพิบัตินี้!
ใช่แล้ว เซียวเฉวียนยังต้องให้นางลงสู่ยมโลกเพื่อบอกพ่อตาว่าเซียวเฉวียนจะดูแลองค์หญิงต้าถงเป็นอย่างดี
แน่นอนว่าเซียวเฉวียนไม่ได้คาดหวังให้นางพูดจริงๆ แต่เขาแค่อยากเตือนนางว่านางควรเผชิญหน้ากับกษัตริย์อย่างไรเมื่อนางอยู่ลงสู่ยมโลก?