บทที่ 1,742 ผู้มาเยือนไร้ความกรุณา

เสวียนอวี๋เชิดคางขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำให้เรื่องของท่านอาเซียวสำเร็จ”

ว่ากันว่าการกินหรือรับของคนอื่นมา ย่อมปากอ่อนจนปฏิเสธไม่ได้

หากไม่ใช่เพื่อสิ่งอื่นใด อาจเป็นเพราะเซียวเฉวียนได้จัดหาอาหารและที่พักดีๆ ให้กับเสวียนอวี๋ในช่วงเวลาที่เสวียนอวี๋อยู่ในจวนเซียว และเสวียนอวี๋ควรตอบแทนเซียวเฉวียน

ยิ่งไปกว่านั้นองครักษ์ซ่อนเร้นยังถือเป็นศิษย์ของเสวียนอวี๋ด้วย หากเขาสามารถดึงพวกเขาไปในเส้นทางที่ถูกต้อง เสวียนอวี๋ก็จะมีความสุข

หากสามารถฆ่านกสองตัวด้วยหินนัดเดียวได้ทำไมเสวียนอวี๋จึงไม่ทำ?

นอกจากนี้เสวียนอวี๋ยังยืนยันเป็นการส่วนตัวว่ามุมมองทั้งสามของเซียวเฉวียนนั้นถูกต้องมากกว่าประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขา

ถ้าไม่ทำงานกับคนแบบนั้น หรือทำบางอย่างเพื่อคนแบบนั้น แล้วจะทำเพื่อใคร?

เขาไม่สามารถเป็นคนเหมือนนักปราชญ์ที่หลอกลวงโลก และขโมยชื่อเสียงของเขาได้!

......

เมืองหลวงแห่งต้าเว่ย

ดังสุภาษิตโบราณที่ว่า สถานที่ที่อันตรายที่สุดคือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด

เว่ยหงและเว่ยหยานคาดไว้นานแล้วว่าฮ่องเต้จะสั่งจับกุมพวกเขาทั่วแคว้น ยามนี้จึงซ่อนตัวอยู่ในเมืองหลวง

ตอนนี้ ทั้งสองคนปลอมตัวมายืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน มองดูประกาศจับบนผนังอย่างเย็นชา

มีประกาศจับสองใบ แต่ละใบมีรูปคนสองคน

ภาพวาดนั้นเหมือนจริงมากจนแม้แต่ไฝบนใบหน้าก็ถูกเน้น

น่าเสียดายที่ไม่ว่าภาพวาดจะคล้ายกันแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถเทียบเคียงทักษะการปลอมตัวอันยอดเยี่ยมของทั้งสองได้

ทั้งสองคนมองภาพเหมือนด้วยความดูถูกและเยาะเย้ยในสายตา

เช่นนี้ ยังต้องการให้พวกเขาถูกตามล่าทั่วแคว้นอยู่อีกหรือ?

เกรงว่าจะทำให้ฮ่องเต้ต้องผิดหวัง!

ผู้คนที่เข้ามาดูต่างพูดคุยกันมากมาย ต่างก็แสดงความไม่พอใจอย่างมากต่อเจ้าผู้ครองรัฐที่กบฏเหล่านั้น

ทั้งยังด่าว่าเป็นพวกเขาที่นำความผิดและความพินาศมาสู่ตนเอง

หลังจากด่าเจ้าผู้ครองรัฐแล้ว เขาก็ยกย่องกองทัพตระกูลเซียวอย่างถึงที่สุด

พวกเขาคือวีรบุรุษที่แท้จริงของต้าเว่ย!

เป็นเรื่องน่าเสียดายจริงๆ ที่เจ้าผู้ครองรัฐผู้สง่างามกลายเป็นผู้ลี้ภัยและถูกผู้คนประณาม

ดวงตาของเว่ยหงและเว่ยหยานระเบิดออกมาด้วยรัศมีอันดุเดือด พวกเขาตำหนิเซียวเฉวียนและฉินเซิงสำหรับเรื่องนี้!

ระหว่างที่ซ่อนตัวอยู่ในเมืองหลวง ทั้งสองคนได้ตรวจสอบและพบว่าจวนเซียวได้รับการปกป้องที่แน่นหนาราวกับถังเหล็ก และทั้งสองก็ไม่อาจโจมตีได้เลย

พวกเขายังคิดที่จะสร้างปัญหาในสถานศึกษาชิงหยวนด้วย ทว่าสถานศึกษาชิงหยวนมีเจี้ยนจงคอยดูแล ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าสร้างปัญหาเช่นกัน

ดังนั้นทั้งสองจึงตั้งเป้าหมายไว้ที่จวนฉิน

แม้ว่าจวนฉินจะได้รับการปกป้องอย่างแน่นหนา แต่เมื่อพิจารณาอย่างรอบคอบยังคงอ่อนด้อยกว่าอยู่บ้าง ตราบใดที่พวกเขาพบโอกาส ทั้งสองก็สามารถโจมตีจวนฉินได้

พูดตามตรง แม้แต่เซียวเฉวียนก็นึกไม่ถึงว่าเว่ยหงและเว่ยหยานจะกล้าซ่อนตัวอยู่ในเมืองหลวงเช่นนี้

ดังนั้นจึงค่อนข้างสะดวกสำหรับพวกเขาสองคนที่จะเดินทางทั่วทั้งเมืองหลวง

พวกเขาเดินไปรอบๆ จวนฉินทุกวัน พยายามตรวจสอบสถานการณ์ของจวนฉิน

อย่างไรก็ตามการป้องกันที่แน่นหนาของจวนฉินนั้นเกินความคาดหมายของเว่ยหงและเว่ยหยานมาก พวกเขานั่งคอยเป็นเวลาสามวันติดต่อกัน แต่ยังไม่พบความก้าวหน้าเลย

หากพวกเขาต้องการแก้แค้นจวนฉิน พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากบุกฝ่าเข้าไป

หากพวกเขาต้องฝ่าฟันอย่างเข้มแข็ง พวกเขาจะต้องใช้ความเร็วเพื่อทำเรื่องให้เสร็จก่อนที่คนของจวนฉินจะแจ้งเตือนเจี้ยนจง

เซียวเฉวียนไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง ดังนั้นบุคคลที่เว่ยหงและเว่ยหยานกลัวที่สุดคือเจี้ยนจง

พลังของเจี้ยนจงไม่ใช่เรื่องตลก

เจี้ยนจงเป็นบรรพบุรุษของชาวคุนหลุนและทรงอำนาจมาก

ดังนั้นในสายตาของใต้หล้า เจี้ยนจงจึงมีตัวตนที่ทรงพลังยิ่งกว่าเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนนั้นเป็นเรื่องยากพอที่จะรับมืออยู่แล้ว หากต้องหลบหนีจากเงื้อมมือของเจี้ยนจงอีก กลัวว่ามันเป็นแค่ภาพลวงตา!

ดังนั้นทั้งสองจึงใช้ความระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง

หากยังไม่มั่นใจ พวกเขาก็ยังไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม

หลังจากนั่งรอเป็นเวลาสามวัน ทั้งสองก็คิดถึงรูปแบบของการออกไปข้างนอกของฉินเซิง จากนั้นจึงจัดทำแผนการแก้แค้นโดยละเอียด