บทที่ 1,774 ประจบ

แน่นอนว่าเสวียนจิ้งรู้ดีว่าไม่ว่าเหตุผลของนักปราชญ์จะเป็นอย่างไร การปลูกฝังเสวียนจิ้งในลักษณะนี้ก็เป็นประโยชน์ต่อเสวียนจิ้งเช่นกัน

แม้จะเป็นที่พอใจของนักปราชญ์ แต่เสวียนจิ้งก็ยังต้องแสดงความขอบคุณเช่นกัน

เขาพูดอย่างจริงใจว่า “ศิษย์ขอขอบเจ้าท่านอาจารย์ที่สอนสั่งอย่างระมัดระวัง”

นักปราชญ์พูดอย่างสงบ “เจ้าแค่ต้องจำไว้ อย่าเนรคุณ”

อย่าเลียนแบบคนเนรคุณเช่นเสวียนอวี๋และมู่จิ่น

ไม่เช่นนั้นเสวียนจิ้งจะต้องตาย

วิสุทธิชนเกลียดการทรยศเป็นที่สุด

หากเสวียนจิ้งมีเจตนากบฏ นักปราชญ์จะไม่มีวันให้อภัยเขาอย่างง่ายดาย!

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เสวียนจิ้งก็รีบแสดงท่าทีของตน “อาจารย์โปรดวางใจ ศิษย์จะติดตามอาจารย์ไปจนตาย จะติดตามอาจารย์ดั่งม้าที่ดูทิศทางศีรษะม้าแม่ทัพ[1]”

เหตุผลหลักคือเสวียนจิ้งไม่มีเส้นทางหลบหนี เขาต้องการแก้แค้น และเขาต้องการรับองค์หญิงต้าถงมาเป็นของตน ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงเกาะอยู่บนต้นไม้ใหญ่เช่นนักปราชญ์เท่านั้น

หลังจากจากนักปราชญ์จากไปแล้ว ไม่ว่าเขาจะมีความแค้นในใจมากแค่ไหน ไม่ว่าเขาจะคิดถึงองค์หญิงต้าถงมากเพียงใด ทุกสิ่งย่อมไร้ความหมาย

เขาคนเดียวไม่สามารถต่อกรกับเซียวเฉวียนและฮ่องเต้ได้

ด้วยความที่เสวียนจิ้งมีความมุ่งมั่นมาก นักปราชญ์จึงถอนหายใจอย่างพึงพอใจและพูดว่า “อาจารย์ยังมีบางอย่างที่ต้องทำ ดังนั้นเจ้าจงฝึกฝนด้วยตัวเองไปก่อน”

หลังจากพูดเช่นนั้น นักปราชญ์ก็สะบัดแขนเสื้อ เอามือไพล่หลัง แล้วเดินกลับไปที่กระโจมของตนอย่างแผ่วเบา

ในกระโจมนั้น ฉินเฟิงและไป๋เจวี๋ยกำลังรออยู่แล้ว

เป็นนักปราชญ์ที่ขอให้ทั้งสองคนรออยู่ที่นี่ โดยบอกว่าเขามีเรื่องจะอธิบายให้ฟัง

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของนักปราชญ์ ฉินเฟิงและไป๋เจวี๋ยก็มองมาทางนักปราชญ์พร้อมกัน ก่อนจะเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ “คารวะนายท่าน!”

นักปราชญ์กล่าวอย่างสงบว่า “เชิญนั่ง”

ทั้งสองนั่งลงด้วยความสับสน

นักปราชญ์ส่งสารไปหาทั้งสองคนเพื่อให้มารอเขาอยู่ที่นี่ ส่วนเกิดเรื่องใดขึ้นนั้น ท่านไม่เปิดเผยสักครึ่งคำ

คงเป็นการโกหกถ้าบอกว่าพวกเขาไม่อยากรู้อยากเห็นแม้สักนิด

นักปราชญ์เหลือบมองพวกเขาทั้งสองเบาๆ แล้วพูดว่า “ในอีกสองวัน ข้าจะออกไปข้างนอก และเสวียนจิ้งจะไปกับข้าด้วย”

แค่นี้หรือ!

ถ้าอยากออกไปก็แค่ออกไป ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย

ฉินเฟิงและไป๋เจวี๋ยยังคงไม่เข้าใจ

ท้ายที่สุดนักปราชญ์ก็อยู่ที่นี่ เมื่อท่านอยู่ความกดอากาศที่นี่ต่ำลงมาก และคนที่นี่ต้องอยู่แบบติดๆ ขัดๆ

กลิ่นอายในยามนี้ของนักปราชญ์นั้นน่ากลัวจริงๆ มีหลายครั้งที่ฉินเฟิงไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่าย

เขากำลังหวั่นเกรงว่าอีกฝ่ายจะรู้เบาะแส

ยังกลัวว่าหากไม่ระวัง เขาจะทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคือง และเป็นการฆ่าตัวตาย

โดยรวมแล้ว ในสายตาของฉินเฟิง นักปราชญ์ไม่ใช่คนดี

ในอดีต คุณสมบัติที่ไม่ดีของนักปราชญ์ยังคงซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง แต่ตอนนี้ ทั้งหมดถูกเขียนไว้บนใบหน้าของเขาแล้ว

นี้เรียกว่า รูปลักษณ์อันเกิดจากใจ

ตั้งแต่นักปราชญ์เริ่มฝึกฝนทักษะที่ชั่วร้าย จิตใจของเขาก็ยิ่งบิดเบี้ยวมากขึ้นกว่าเดิม จิตใจที่คดเคี้ยวนี้ได้บุกรุกทุกส่วนในร่างกาย และเขาไม่สามารถซ่อนมันได้อีกต่อไป

ดังนั้นในสายตาคนนอกเขาจึงเป็นคนไม่ดี

เมื่อเขาจากไป ฉินเฟิงและคนอื่นๆ จึงมีชีวิตที่สะดวกสบายมากขึ้น

พูดตามตรง ทั้งฉินเฟิงและไป๋เจวี๋ยต่างอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุขเล็กน้อย

แต่สิ่งนี้ไม่สามารถแสดงออกมาทางใบหน้าได้

ไป๋เจวี๋ยและฉินเฟิงมองนักปราชญ์ด้วยใบหน้าแจ่มใส พวกเขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่รอให้นักปราชญ์พูดต่อ

นักปราชญ์หยุดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “เจ้าสองคนต้องดูแลสถานที่แห่งนี้”

เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร ไป๋เจวี๋ยและฉินเฟิงเป็นแม่ทัพของกองกำลังชาวยุทธ์แท้ แม้ว่านักปราชญ์จะไม่พูดเรื่องนี้ พวกเขาก็จะดูแลให้ดีเช่นเดิม

แต่นักปราชญ์เป็นนาย ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วทั้งสองคนจึงไม่สามารถพูดเรื่องนี้กับเขาได้

ไป๋เจวี๋ยตอบว่า “นายท่านไม่ต้องกังวล เราจะทำตามความคาดหวังของท่านอย่างแน่นอน”

ฉินเฟิงพยักหน้า บ่งบอกว่าจะเป็นไปตามที่ไป๋เจวี๋ยกล่าวมา

นักปราชญ์พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แล้วยื่นบางอย่างให้เขา

มันเป็นหีบบางอย่าง

ไป๋เจวี๋ยหยิบหีบนั้นขึ้นมา แล้วมองนักปราชญ์ด้วยสีหน้าสับสน “นายท่าน นี่คือ?”