บทที่ 1,85 8 ไปหาเจินฮ่าวอย่างเร่งรีบ

เหมิงเอ้าไม่มีความสุขอยู่พักหนึ่ง และดูมีความสุขเล็กน้อยในอีกพักหนึ่ง ซึ่งทำให้ทหารยิ่งสับสนมากขึ้น เขามองเหมิงเอ้าด้วยสีหน้างุนงงแล้วพูดว่า “ใต้เท้าเหมิง ถ้าท่านไม่มีอะไรแล้ว เช่นนั้นข้าน้อยขอลา”

เขาต้องกลับไปรายงานต่อองค์ฮ่องเต้โดยเร็ว

การเดินทางกลับเมืองหลวงจากซินตูนั้นค่อนข้างยาวนาน ดังนั้นจึงไม่อาจรอช้าเกินไปได้

เหมิงเอ้าเข้าใจ

เขาสั่งให้คนเตรียมอาหารแห้งและน้ำไว้ให้ทหารรับประทานระหว่างทาง จากนั้นจึงมอบเงินให้ทหารและบอกให้เก็บไว้ซื้ออาหารที่สดใหม่และอร่อยระหว่างทาง

สิ่งนี้ทำให้ทหารสะเทือนใจมาก เขาเหลือบมองเหมิงเอ้าด้วยความขอบคุณ ทั้งยังพูดว่า “ขอบคุณใต้เท้าเหมิง”

เหตุผลหลักคือเขาไม่คาดคิดว่าเหมิงเอ้าที่ดูหยาบกระด้างจะรอบคอบได้ขนาดนี้

เป็นความจริงที่ว่าน้ำทะเลไม่สามารถวัดได้ และผู้คนก็ไม่สามารถวัดได้จากรูปลักษณ์ภายนอก!

หลังจากส่งทหารออกไปแล้ว เหมิงเอ้าก็ยังไม่สามารถฟื้นตัวได้เล็กน้อย

เขาไม่เคยนึกฝันว่าจะมีวันนี้

เขาสามารถเป็นแม่ทัพที่ควบคุมทิศประจิมได้

เป็นบุรุษผู้รุ่งโรจน์!

แม้ว่าเขาจะไม่เต็มใจที่จะแยกจากเซียวเฉวียน แต่นี่คือความปรารถนาของเซียวเฉวียน และเขาทำได้เพียงทำตามคำแนะนำของเซียวเฉวียน และยอมรับข้อเท็จจริงนี้เท่านั้น

ในเวลานี้ เหมิงเอ้าคิดถึงเจินฮ่าว

ชายคนนี้ไม่ปรากฏตัวเลยตั้งแต่เจ้าหน้าที่ประกาศออกคำสั่ง เขาไปที่ไหนสักแห่งเสียแล้ว

หรือว่าเขาแอบไปตามหาเซียวเฉวียน?

เหมิงเอ้าต้องการปกป้องซินตู แต่เหมิงเอ้ารู้สึกว่าคงเป็นไปไม่ได้หากไม่ได้รับความช่วยเหลือ

แม้ว่าเขาจะอยู่ที่นี่เป็นระยะเวลาหนึ่ง แต่พูดอย่างจริงจัง เขายังต้องรับผิดชอบซินตูด้วย

แต่ถือได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น

มีความแตกต่างอย่างมากระหว่างชั่วคราวและเป็นทางการ

เป็นการชั่วคราว พวกเขาส่วนใหญ่แค่จัดการกับบางสิ่งที่คนทั่วไปไม่สามารถจัดการได้ เช่นข้อพิพาททางแพ่งและการต่อสู้

ไม่จำเป็นต้องจัดการให้ดี แค่ทำให้ทุกอย่างสงบลงก็เท่านั้น

ด้วยวิธีนี้จะไม่มีใครพูดอะไรได้

ทว่าการจัดการอย่างเป็นทางการแตกต่างกัน

ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่แค่ไหน ทุกอย่างก็ต้องได้รับการจัดการอย่างเหมาะสม

มิฉะนั้นจะทำให้เกิดความโกรธเคืองต่อสาธารณะได้ง่าย

เมื่อความโกรธแค้นของสาธารณชนเกิดขึ้น ย่อมจบไม่สวย!

เหมิงเอ้ายังขาดประสบการณ์ และเขาก็กังวลว่าจะไม่สามารถจัดการได้ หรือไม่ก็จัดการมันได้ไม่ดีพอ ซึ่งจะทำให้เซียวเฉวียนอับอาย ทั้งยังเป็นการทรยศต่อความไว้วางใจของฮ่องเต้

ดังนั้นเหมิงเอ้าจึงรู้สึกว่าจำเป็นที่เจินฮ่าวจะต้องอยู่ที่นี่กับเขา

เหมิงเอ้าออกมาข้างนอกและถามทหารที่ผ่านไปมาว่า “เจ้าเห็นคุณชายเจินหรือไม่”

ที่นี่ทุกคนเรียกเจินฮ่าวว่าคุณชายเจิน

ทหารส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่เคยเห็นเลยขอรับ”

หลังจากได้ยินเช่นนี้ เหมิงเอ้าก็มาที่ประตูเรือนของเจินฮ่าว

ประตูปิดสนิท เหมิงเอ้าก้าวไปข้างหน้าและเคาะประตู แต่ไม่มีการตอบสนองแม้จะเคาะหลายครั้งก็ตาม

สันนิษฐานได้ว่าเจินฮ่าวอาจไม่อยู่ในห้อง

ในเวลานี้ มีสาวใช้คนหนึ่งเข้ามา

สาวใช้คนนี้เป็นผู้รับผิดชอบดูแลเจินฮ่าวในวันธรรมดา นางมีนามว่าไฉ่เหลียน

หลังจากที่กองทัพต้าเว่ยยึดซินตูได้ ในเวลาต่อมา

กองทัพต้าเว่ยที่ประจำการอยู่ในซินตูก็ได้ย้ายเข้าไปอยู่ในจวนอัครเสนาบดี

อัครเสนาบดีพาครอบครัวกลับชนบท

เมื่อไฉ่เหลียนเห็นเหมิงเอ้าก็ทักทายอย่างสุภาพว่า “คารวะแม่ทัพเหมิง!”

เหมิงเอ้าโบกมือเพื่อแสดงว่านางไม่จำเป็นต้องมากพิธี แล้วถามว่า “คุณชายเจินอยู่ที่ใด?”

ไฉ่เหลียนกล่าวว่า “คุณชายเจินออกไปไม่นานนี้ แต่ท่านไม่ได้บอกว่าไปที่ใดเจ้าค่ะ”

คุณชายไม่ได้แจ้งไว้ว่าจะไปที่ใด และไม่ใช่เรื่องง่ายที่ไฉ่เหลียนซึ่งเป็นสาวใช้จะถาม

ออกไปแล้ว?

เหมิงเอ้าอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่า ก่อนจะถามว่า “แล้วเขานำอะไรออกไปบ้าง?”

“หรือบอกไหมว่าจะกลับมาเมื่อใด?”

ตอนนี้ใกล้จะถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว