บทที่ 1,896 เรียนจากผู้ใด

มันหนักมากจนย่าเหยียนอดไม่ได้ที่จะแปลกใจเล็กน้อย

ในช่วงที่ได้ติดตามศิษย์และอาจารย์อย่างนักปราชญ์ ย่าเหยียนก็ได้ยินพวกเขาพูดว่า เซียวเฉวียนสามารถสร้างสิ่งกีดขวางได้

แต่เท่าที่นางรู้ การสร้างสิ่งกีดขวางเป็นทักษะเฉพาะของชาวคุนหลุน เซียวเฉวียนไม่ได้มาจากคุนหลุน แล้วเขาจะรู้วิธีสร้างสิ่งกีดขวางได้อย่างไร

นี่ช่างประหลาดอะไรเช่นนี้!

แม้ว่าเจี้ยนจงจะจดจำเซียวเฉวียนในฐานะนาย แต่เซียวเฉวียนไม่ได้มาจากคุนหลุน และเจี้ยนจงก็ไม่สามารถสอนเซียวเฉวียนในเรื่องเช่นนี้ได้

ศาสตร์การสร้างสิ่งกีดขวางถูกกำหนดไว้อย่างชัดเจนในภูเขาคุนหลุน และไม่สามารถส่งต่อไปยังบุคคลภายนอกได้

บุคคลภายนอกที่กล่าวถึงก็คือคนต่างแดน

เจี้ยนจงในฐานะหมื่นดาบแห่งบรรพบุรุษ ควรปฏิบัติตามกฎของภูเขาคุนหลุน เขาไม่สามารถเผยแพร่ทักษะลับอันเป็นเอกลักษณ์ของตนไปยังบุคคลภายนอกได้

แม้แต่ดาบวิญญาณอย่างเสี่ยวเซียนชิวก็มาจากภูเขาคุนหลุน กฎระเบียบดังกล่าวจึงไม่สามารถละเมิดได้เช่นกัน

ในฐานะองค์ชายแห่งคุนหลุน ชิงหลงยิ่งต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ จึงยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะสอนเซียวเฉวียนถึงเรื่องเหล่านี้

ดังนั้นย่าเหยียนจึงพบว่ามันแปลกที่เซียวเฉวียนสามารถสร้างสิ่งกีดขวางได้

ย่าเหยียนไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วผนึกจูเสินนั้นเป็นร่างแยกของเจี้ยนจง ดังนั้นแม้ว่านางจะได้ยินว่าเซียวเฉวียนทำลายผนึกจูเสินได้แล้ว แต่นางก็ไม่คิดถึงมันเช่นกัน นางไม่เคยคิดเลยว่าผนึกจูเสินก็มาจากคุนหลุน ไม่เคยคิดเลยว่าตอนนี้ผนึกจูเสินจะติดอยู่กับเซียวเฉวียนแล้ว

แต่ย่าเหยียนรู้สึกอยู่เสมอว่าเซียวเฉวียนสามารถสร้างสิ่งกีดขวางได้ซึ่งแปลกมาก นางรู้สึกว่าเรื่องนี้จำเป็นต้องได้รับการตรวจสอบ

ในตอนแรก นักปราชญ์กล่าวว่าเซียวเฉวียนเป็นสิ่งผิดปกติจากสวรรค์ และบอกย่าเหยียนว่าเซียวเฉวียนไม่ได้เป็นคนที่นี่

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เซียวเฉวียนไม่ได้มาจากดินแดนแห่งนี้

ดังนั้น ย่าเหยียนจึงสงสัยในใจ คนจากสถานที่ที่เซียวเฉวียนจากมาก็รู้วิธีสร้างสิ่งกีดขวางด้วยหรือ?

แต่เมื่อนางคิดเพิ่มเติม นางก็รู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้

ท้ายที่สุดแล้ว ย่าเหยียนได้ยินมาว่าเซียวเฉวียนเมื่อสองปีก่อนยังคงเป็นปัญญาชนที่ยากจนซึ่งทุกคนสามารถรังแกได้

หากเขาสร้างสิ่งกีดขวางได้ เขาจะไม่ถูกรังแกแบบนั้น

โดยรวมแล้ว เซียวเฉวียนซึ่งเป็นมนุษย์ธรรมดาสามารถพลิกกลับจากคนที่ทำอะไรไม่ได้ไปเป็นผู้ที่อยู่ยงคงกระพันได้ในเวลาเพียงปีกว่า ซึ่งเรื่องนี้น่าเหลือเชื่อจริงๆ

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ย่าเหยียนรู้สึกว่าเป็นเรื่องแปลกที่ความแข็งแกร่งของเซียวเฉวียนสามารถพัฒนาได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้

นางมีชีวิตอยู่มายาวนาน และได้เห็นผู้คนที่มีความสามารถมากมาย แต่นางไม่เคยเห็นใครมีพรสวรรค์เท่าเซียวเฉวียนมาก่อน

ในอดีตย่าเหยียนรู้สึกว่านางจะไม่โต้ตอบกับเซียวเฉวียน และนางไม่สนใจเรื่องของเซียวเฉวียน นางแค่ฟังหลายสิ่งหลายอย่างเกี่ยวกับเซียวเฉวียน และเพิกเฉยต่อสิ่งเหล่านั้น

ตอนนี้เมื่อนางได้ลองคิดอย่างรอบคอบแล้ว นางรู้สึกว่าเซียวเฉวียนเองเป็นคนที่ควรค่าแก่การตรวจสอบ และเขามีความลับบางอย่างที่นางไม่ทราบซ้อนเร้นอยู่ภายใน

นางต้องตรวจสอบกับเซียวเฉวียนอีกครั้ง

แต่ตอนนี้เมื่อเซียวเฉวียนมาถึงหน้าประตูแล้ว นี่ไม่ใช่เวลาที่ย่าเหยียนจะมามัวทำความเข้าใจ ยิ่งไปกว่านั้นหากนางต้องการเข้าใจเซียวเฉวียน นางสามารถรู้ได้จากคนอื่นเท่านั้น

หากนางต้องการเรียนรู้จากเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนจะไม่พูดอะไรกับนางสักคำ

นางเหลือบมองเซียวเฉวียนอย่างเย็นชา จากนั้นจึงดึงไม้เท้าออกมาจากอากาศโดยไม่พูดอะไรสักคำ แล้วเหวี่ยงมันใส่เซียวเฉวียนด้วยกำลังทั้งหมด

เจตนาฆ่าที่รุนแรงโจมตีเซียวเฉวียนอย่างหนักหน่วง เซียวเฉวียนไม่หลบ เขาเพียงดึงดาบจิงหุนออกมา และเผชิญหน้ากับไม้เท้าของย่าเหยียน

ทันใดนั้นกลิ่นอายของเซียวเฉวียนก็เย็นลงมาก กลิ่นอายของเขาถูกกระตุ้นอย่างเต็มที่ เจตนาฆ่าในร่างกายแข็งแกร่งมากจนย่าเหยียนตกใจ

สิ่งที่ทำให้ย่าเหยียนตกใจยิ่งกว่านั้นก็คือในครั้งนี้นางเห็นได้ชัดว่าตนใช้พลังภายในอย่างมาก แต่นางยังคงถูกเซียวเฉวียนดักทางไว้ได้

หากแค่นั้นคงไม่เป็นไร แต่นี่เซียวเฉวียนยังคงรับมืออย่างสบายๆ

การที่คนหนุ่มสาวมีทักษะอันลึกซึ้งเช่นนี้ช่างน่าเกรงขามจริงๆ!

คนอย่างเขาหายากที่จะได้เห็นในรอบพันปี!

ย่าเหยียนรู้สึกประหลาดใจมากจนอดไม่ได้ที่จะถามว่า “อาจารย์ของเจ้าเป็นใคร?”