บทที่ 1,897 ประเมินตนเองสูงเกินไป

สิ่งประดิษฐ์จากภูเขาคุนหลุนสามารถตกไปอยู่ในมือของปีศาจกวีได้หรือ? ปีศาจกวีจะเป็นเพียงเป็นคนง่ายๆ ที่สามารถสัมผัสกวีสมุทรคุนหลุนได้หรือไม่?

ความสามารถในการสัมผัสกวีสมุทรคุนหลุนเป็นสิ่งที่หายากมากสำหรับคนในใต้หล้า ในสายตาของย่าเหยียนผู้ที่สัมผัสมันได้ควรมีพลังเหนือกว่าคนทั่วไปมาก

สิ่งนี้พิสูจน์ได้ว่าปีศาจกวีมีความสามารถมากกว่าคนทั่วไปมาก อย่างมากย่าเหยียนก็เพียงแค่มองว่าปีศาจกวีแตกต่างออกไปเท่านั้น

ในความเป็นจริง ในสายตาของย่าเหยียน ปีศาจกวีที่สัมผัสกวีสมุทรคุนหลุนได้นั้นเป็นเพียงคนธรรมดา

เป็นเพราะเขาเห็นการแสดงออกที่ไม่เค็มหรือจืดชืดในดวงตาของย่าเหยียน ซึ่งทำให้เซียวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะเพิ่มคะแนนให้กับปีศาจกวีที่อยู่เมื่ออยู่ต่อหน้านาง

ในใจของเซียวเฉวียน ปีศาจกวีคือบุคคลที่ทรงพลังมาก เขาจะไม่ยอมให้ผู้อื่นโดยเฉพาะศัตรู เพิกเฉยต่อปีศาจกวีเช่นนี้

เมื่อนางได้ยินว่าพู่กันเฉียนคุนตกอยู่ในมือของปีศาจกวี ดวงตาของย่าเหยียนก็สว่างขึ้นอีกเล็กน้อย นางอดไม่ได้ที่จะมองปีศาจกวีด้วยสายตาที่แตกต่างออกไป

ในฐานะคนนอก การได้รับสิ่งประดิษฐ์คุนหลุนและใช้มันเพื่อตนเองก็เป็นทักษะหนึ่งเช่นกัน

แต่ถึงกระนั้น ย่าเหยียนก็ยังรู้สึกว่าปีศาจกวีไม่มีสิ่งใดให้ต้องกลัว ความแข็งแกร่งของเขาไม่ควรสูงกว่าเซียวเฉวียน

เพราะนางรู้ว่ามันเป็นจุดสุดยอดแล้วสำหรับคนทั่วไปที่สามารถสัมผัสกวีสมุทรคุนหลุน หากปีศาจกวีเป็นผู้สอนเซียวเฉวียนถึงสิ่งที่เขาได้เรียนรู้มาตลอดชีวิต เซียวเฉวียนคงไม่แข็งแกร่งเท่าตอนนี้ แม้ว่าเซียวเฉวียนจะสัมผัสกวีสมุทรคุนหลุนได้ก็ตาม

ดังนั้น นางจึงแน่ใจว่าเซียวเฉวียนต้องมีอาจารย์คนอื่นที่ไม่ใช่ปีศาจกวีเป็นแน่ เขาบอกว่าไม่ นั่นเพราะแค่ไม่ต้องการบอกความจริง

เมื่อเห็นว่าย่าเหยียนไม่เชื่อ เซียวเฉวียนจึงเอ่ยเยาะเย้ย “ทำไม? ผู้นำเหยียนถึงคิดว่าปีศาจกวีไม่สามารถสอนลูกศิษย์เช่นข้าได้หรือ?”

นั่นเป็นการดูแคลนปีศาจกวีอย่างแท้จริง

ไม่ว่านางจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม เซียวเฉวียนยังคงยืนยันว่ากังฟูที่เขาครอบครองนั้นมาจากปีศาจกวี

ย่าเหยียนไม่เชื่อ นางมั่นใจมากว่าเซียวเฉวียนไม่ได้บอกความจริง แต่นางคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ ท้ายที่สุดแล้วในขณะนี้ความสัมพันธ์ของทั้งสองไม่เป็นมิตรต่อกัน ไม่มีใครโง่พอที่จะ บอกศัตรูของตนตามตรงหรอก

ยิ่งไปกว่านั้น เซียวเฉวียนไม่เพียงไม่โง่เท่านั้น แต่ยังฉลาดมากอีกด้วย

ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน พวกเขาต่างก็ประชันกันทั้งในแบบเปิดเผยและซ่อนเร้น

คนผู้ซ่อนตัวอยู่ในถ้ำกำลังจะออกไป ทว่าเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ข้างนอก เสวียนจิ้งจึงอดไม่ได้ที่จะโผล่หัวออกมาเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น

สิ่งที่เห็นช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ มารดามันเถอะ เซียวเฉวียนไม่เพียงแต่ติดตามเท่านั้น แต่ยังเริ่มต่อสู้กับย่าเหยียนแล้วด้วย

คนๆ นั้นคือเซียวเฉวียนจริงหรือ?

เสวียนจิ้งอดไม่ได้ที่จะขยี้ตา จากนั้นจึงเบิกตากว้าง แล้วมองอีกครั้ง ก่อนจะแน่ใจแล้วว่าเป็นเซียวเฉวียนจริงๆ

เขารีบซ่อนตัว และพูดด้วยความตกใจ “อาจารย์ ผู้อาวุโสกำลังสู้กับเซียวเฉวียนอยู่ด้านนอก”

คนที่มีปฏิกิริยามากที่สุดเมื่อได้ยินสิ่งนี้คือเว่ยหง ในความคิดของเขา ย่าเหยียนเป็นคนที่ทรงพลังที่สุดในใต้หล้า เขารู้สึกว่าไม่ว่าเซียวเฉวียนจะแข็งแกร่งเพียงใด อีกฝ่ายก็ไม่มีวันเป็นคู่ต่อสู้ของนางได้ เซียวเฉวียนสามารถจับการเคลื่อนไหวของนางได้เช่นนี้ นี่ควรเป็นขีดจำกัดของเซียวเฉวียนแล้ว

ตราบใดที่เซียวเฉวียนลงมือเพียงลำพัง เขาย่อมไม่อาจเทียบย่าเหยียนได้

เขาถามว่า “ด้านนอกมีเพียงเซียวเฉวียนหรือ?”

เมื่อเสวียนจิ้งคิดถึงการปฏิบัติอันอบอุ่นของเว่ยหงต่อตนก่อนหน้านี้ ตอนนี้เขาจึงไม่ต้องการคุยกับเว่ยหง

ดังนั้น เขาจึงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำของเว่ยหง และหันไปหานักปราชญ์ “ท่านอาจารย์ เราจะออกไปช่วยไหม?”

ตามความเข้าใจของเสวียนจิ้งเกี่ยวกับเซียวเฉวียน หากเซียวเฉวียนไม่มั่นใจ เขาจะไม่เข้าสู้กับย่าเหยียนเพียงลำพังเป็นแน่

ในสายตาของเสวียนจิ้ง แม้ว่าเซียวเฉวียนจะมีพฤติกรรมผิดปกติ แต่เขาเป็นผู้ที่คำนวณได้อย่างแม่นยำ

พูดง่ายๆ ก็คือ เซียวเฉวียนไม่เคยสู้ในการต่อสู้ที่ไม่มั่นใจ

หลังจากนักปราชญ์ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า “ไป”

สำหรับพวกเขาตอนนี้ ย่าเหยียนเป็นดั่งที่หลบภัย หากเกิดอะไรขึ้นกับที่หลบภัย พวกเขาจะไม่เหลือที่พักที่ปลอดภัยอีกแล้ว

เพื่อประโยชน์ของตนเอง ไม่อาจปล่อยให้ย่าเหยียนสู้กับเซียวเฉวียนเพียงลำพังได้

เซียวเฉวียนมีกำลังเสริมมากมาย ยิ่งใช้เวลานานเท่าใด ย่าเหยียนและพวกเขาก็จะยิ่งเสียเปรียบมากขึ้นเท่านั้น