บทที่ 1001 พระราชโองการก็ไร้ผล

“ท่านอย่าทำให้พวกข้าต้องลำบากใจเลย” สีหน้าขององครักษ์ไม่ชัดเจน แต่น้ำเสียงของเขาไม่สามารถซ่อนคำเสียดสีและความรำคาญใจได้

พวกเขาไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับบุคคลสำคัญเช่นนี้มาก่อนว่ามีหญิงชราเช่นผู้นี้ในจวนของจวนเจียนกั๋ว คิดว่าหญิงชราผู้นี้คงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเว่ยเชียนชิวดังนั้นพวกเขาจึงดูถูกเธอ

หญิงชราบ้านี่มาจากไหน ไม่ดูให้ดีว่าที่นี่เป็นสถานที่อะไร นี่คือเมืองหลวง ดินแดนของเว่ยเชียนชิว ถ้าเธอกล้าสร้างปัญหาที่นี่ คิดว่าคงเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้ว!

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวอาศัยอยู่อย่างสันโดษมาหลายปี ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่องครักษ์เหล่านี้จะจำเธอไม่ได้

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเธออยู่กับเว่ยเป้ย เหล่าองครักษ์จึงไม่กล้าทำให้เธอขุ่นเคืองมากนัก: "ข้าน้อยบอกท่านแล้วว่า ท่านเข้าไปได้ แต่อ๋องรองเข้าไปไม่ได้ขอรับ"

"เชิญท่านได้" องครักษ์คนหนึ่งหันหน้าไปทางด้านข้าง แล้วทำท่าเชิญ

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวชำเลืองมององครักษ์อย่างโกรธ แต่ไม่ได้ก้าวเข้าไปในเมือง เธอก็ยกไม้ค้ำยันขึ้นในมือแล้วพูดว่า "ดีมาก! เจ้าช่างภักดีซื่อตรงนัก!"

เป็นเรื่องจริง นี่มันช่างมุ่งมั่นที่จะเป็นสุนัขรับใช้ของเว่ยเชียนชิว!

ไฟลุกลามถึงประตูบ้านแล้ว ไม่สนใจความปลอดภัยของครอบครัวตัวเองด้วยซ้ำ เมื่อคนเขลาขึ้นมา ก็คือไม่เกรงกลัวอะไรเลยจริงๆ

ทุกคนรู้ดีว่าไฟลุกมาจากจวนเจียนกั๋ว เว่ยเชียนชิวให้ความสำคัญกับใบหน้าของจวนเจียนกั๋วมากที่สุด ถ้าเขามีความสามารถจริง ถ้าไฟนี้เป็นเพียงไฟไหม้ธรรมดา เขาจะทำให้มันลามไหม้แบบนี้ได้อย่างไร?

นั่นไม่เป็นเช่นนั้นอย่างแน่นอน!

พวกองครักษ์พวกนี้โง่นัก!

แต่องครักษ์ไม่ได้คิดมากเช่นนี้ พวกเขาได้ยินคำพูดประชดของฮูหยินผู้เฒ่าเซียว แต่ก็แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ

องครักษ์คนหนึ่งพูดอย่างไร้ยางอาย: "ขอบคุณสำหรับคำชมท่านฮูหยิน พวกข้าแค่ทำหน้าที่ของเราเท่านั้น"

สิ่งนี้ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวตะคอกด้วยความโกรธ: "ลืมตาสุนัขของพวกเจ้าและมองให้ดี นี่คืออะไร!”

หลังจากพูดอย่างนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวก็หยิบม้วนหนังสือออกมาจากแขนเสื้อของเธอ ม้วนหนังสือนั้นเป็นสีทอง ทำจากผ้าไหมเนื้อดี มองแวบเดียวก็ชัดเจนว่าเป็นพระราชโองการของฮ่องเต้

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวผลักม้วนหนังสือไปที่เว่ยเป้ยเบาๆ: "อ๋องรอง ท่านมาอ่านพระราชโองการของฮ่องเต้เถิด ขออ่านดังๆ ให้ทุกคนได้ยินทั่วถึง"

เว่ยเป้ยเปิดม้วนหนังสือเบาๆ ด้วยมือทั้งสอง แล้วปฏิบัติตามคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าเซียว จากนั้นเขาก็กระแอมในลำคอและพูดออกมาเสียงดัง: "มีพระราชโองการ!"

เมื่อคำสั่งของฮ่องเต้มาถึง ก็เหมือนกับว่าฮ่องเต้เสด็จมาถึงด้วยพระองค์เอง องครักษ์ทั้งหมดคุกเข่าลงบนพื้น รอให้เว่ยเป้ยอ่านพระราชาโองการ

“ด้วยโองการแห่งฟ้า ฮ่องเต้จึงทรงมีพระบัญชา ข้าอนุญาตให้ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวและจอหงวนเว่ยเป้ยเข้าเมืองหลวงทำภารกิจด้วยกันในวันนี้ ห้ามมิให้ผู้ใดหยุดพวกเขาได้“

แม้ว่าเสียงนี้จะฟังดูเหมือนเด็กพูด แต่เสียงก็ยังคมชัด และทุกคำพูดก็ฟังได้ชัดเจน สะเทือนจนทำให้องครักษ์ที่คุกเข่าข้างหน้าต้องขมวดคิ้ว

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียว?

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน องครักษ์ก็อดไม่ได้ที่จะสับสน ตระกูลเซียวไหนกัน? ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวผู้นี้ถึงกับได้รับราชโองการพิเศษ องครักษ์ทำหน้าที่กันมาสิบปีแล้ว แต่ไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับบุคคลเช่นนี้มาก่อน มันแปลกจริงๆ! ไม่มีบุคคลดังกล่าวในจวนของเซียวเฉวี่ยนหรอกกระมัง

แต่ทว่าตอนนี้ไม่สนหรอกว่าเธอเป็นใคร ตอนนี้แม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังต้องไว้หน้าเว่ยเชียนชิว ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่า ต้าเว่ยอยู่ภายใต้การควบคุมของเว่ยเชียนชิว ไม่ว่าราชโองการจะยิ่งใหญ่แค่ไหนก็ตาม ก็ไม่ทรงพลังไปกว่าคำสั่งการของเว่ยเชียนชิว!

มีเว่ยเชียนชิวคอยค้ำยัน พวกเขาไม่มีอะไรต้องกลัว!

ดังนั้น องครักษ์จึงเป็นผู้นำและลุกขึ้นยืนโดยไม่ได้รับอนุญาตและพูดว่า: "ข้าน้อยต้องขออภัยที่ไม่สามารถทำตามคำสั่งได้ เว่ยเจียนกั๋วสั่งมิให้ท่านอ๋องเข้าไปในเมืองหลวงได้ ส่วนท่านฮูหยินผู้เฒ่าเซียวเชิญสบายขอรับ”

ถ้าเช่นนี้ ถึงจะมีราชโองการมันก็จะไม่ได้ผลงั้นรึ?

เว่ยเชียนชิวแข็งแกร่งมีอำนาจเยี่ยงนี้เชียว!

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวโกรธมากจนฟาดองครักษ์ที่พูดด้วยไม้เท้า: "ใครเป็นเจ้านายของต้าเว่ย พวกเจ้าก็ไม่ทราบกันเลยใช่หรือไม่?"

"ข้าจะปลุกเจ้าคนเลอะเลือน ไม่จงรกภักดีเช่นเจ้าให้ตื่นตอนนี้เลย!"