บทที่ 1002 ไม่มีคนตอบ

องครักษ์เหล่านี้ล้วนเป็นลูกสมุนของเว่ยเชียนชิว พวกเขาสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อเว่ยเชียนชิว ซึ่งรวมถึงการปกป้องเกียรติของเว่ยเชียนชิวด้วยเช่นกัน

ในใจพวกเขา เว่ยเชียนชิวดำรงอยู่เหมือนพระเจ้าซึ่งไม่มีใครดูหมิ่นได้

ฮูหยินผู้เฒ่ารู้ดีว่าองครักษ์เหล่านี้เป็นคนของเว่ยเชียนชิว เธอไม่เพียงแต่พูดหยาบคายเท่านั้น เธอยังใช้ไม้เท้าตีสหายของพวกเขาถึงสองครั้ง

ในความเห็นของพวกเขา ฮูหยินผู้เฒ่าคือกำลังตบหน้าเว่ยเชียนชิว ตั้งใจที่จะสร้างความบาดหมางกับเว่ยเชียนชิว!

ใครก็ตามที่กล้าต่อกรกับเว่ยเชียนชิว ยกเว้นเซียวเฉวียนแล้วนั้น เว่ยเชียนชิวจะไม่เสียเวลาปล่อยไว้นาน!

เว่ยเชียนชิวพูดแล้วว่า ใช้มาตรการที่จำเป็นเมื่อจำเป็น

ก็แค่หญิงชราคนหนึ่ง สองหมัดก็ยากที่จะต่อต้านกับสี่มือ นอกจากนี้เธอยังตัวถ่วงมาด้วย องครักษ์อยากเห็นจริงๆ ว่า เธอมีความแข็งแกร่งที่จะพาเว่ยเป้ยเข้าสู่เมืองหลวงได้หรือไม่!

ก็แค่ตัวตลกเท่านั้น!

ฮูหยินผู้เฒ่าตะคอกอย่างเย็นชา: "ในเมื่อพวกเจ้าดื้อรั้นนัก อย่าโทษข้าที่ใจร้าย! เดิมข้าคิดว่าข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้าเพราะเห็นว่ายังเด็ก แต่ไม่คิดเลยว่า พวกเจ้าจะตาบอดและใจดำขนาดนี้!"

จากนั้นหญิงชราได้กระตุ้นกำลังภายใน หมุนข้อมือ ไม้เท้าในมือของเธอก็ลอยขึ้นไปในอากาศกลายเป็นไม้เท้าหลายพันอัน...

ก่อนที่องครักษ์จะมองเห็นชัดเจน ว่าฮูหยินผู้เฒ่าทำอะไร พวกเขาก็ถูกพลังอันทรงพลังฟาดใส่จนกระเด็นออกไป

การต่อสู้ที่พร้อมจะดำเนินไปอย่างกะทันหันกลายเป็นการแสดงกายกรรมห้อยโหน

“แปะ! แปะ! แปะ!”

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาซึ่งแต่เดิมยังกังวลแทนฮูหยินผู้เฒ่า ก็อดไม่ได้ที่จะปรบมือ

“แปะ! แปะ! แปะ!”

“โอ้ย! โอ้ย! โอ้ย!”

เสียงปรบมือของผู้คนที่เดินผ่านไปมา แทรกด้วยเสียงโอดโอยขององครักษ์ที่ล้มลงกับพื้น ซึ่งเท่ากับตบหน้าของเว่ยเชียนชิวแรงยิ่งขึ้น

ด้วยสถานนะการณ์วิกฤตนี้ องครักษ์ที่อยู่ใกล้เว่ยเป้ยที่สุดใช้ประโยชน์จากความไม่ทันระวังของฮูหยินผู้เฒ่า รีบดึงกริชที่มีใบมีดแวววาวออกมาจากเอวของเขา ลุกขึ้นแล้ววิ่งไปหาเว่ยเป้ย

เว่ยเป้ยไม่คิดว่า ลูกน้องของบิดาผู้ให้กำเนิดของเขาจะทำเช่นนี้กับเขา ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เตรียมตัวและถูกกริชจี้ไว้บนคอของเขาได้สำเร็จ

องครักษ์ที่พลิกผันกลับแสดงรอยยิ้มอันดุร้ายบนใบหน้าของเขา และพูดกับฮูหยินผู้เฒ่าอย่างโหดเหี้ยมว่า: "หยุดเดี๋ยวนี้! หากเจ้าขยับอีก ข้าจะฆ่าเขา!"

ฮูหยินผู้เฒ่าตกใจ หันกลับมาดู จำเป็นต้องหยุดลง ได้ยินมาว่า เว่ยเป้ยเป็นลูกชายล้ำค่าที่สุดของเว่ยเชียนชิว เธอพูดอย่างเฉยเมย: "เขาก็เป็นเจ้านายของพวกเจ้าด้วย พวกเจ้ากล้าฆ่าเขางั้นหรือ?"

"เว่ยเจียนกั๋วกล่าวว่า หากอ๋องรองยืนกรานที่จะเข้าเมืองหลวงในช่วงเวลาวิกฤติเราก็ลงมือฆ่าอ๋องรองซะ”

ในที่สุดฮูหยินผู้เฒ่าก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมฮ่องเต้ถึงครัสกับเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ปกป้องเว่ยเป้ย...

เสือถึงร้ายก็ไม่กินลูกตัวเอง แต่เว่ยเฉียนชิวก็เป็นคนบ้าที่ชั่วร้ายยิ่งกว่าสัตว์ร้าย!

ฮูหยินผู้เฒ่าประมาท เธอประเมินความร้ายตามธรรมชาติของมนุษย์ต่ำไป!

เธอถอนหายใจเบาๆ จากนั้นแสดงรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าของเธอ ใช้กลอุบายจับตัวประกันต่อหน้าเธอ?

น่าขัน!

ตอนฮูหยินผู้เฒ่าต่อสู้กับศัตรูในสนามรบ ยังไม่เลยรู้ว่าคนเหล่านี้อยู่ที่ไหนกันบ้าง!

กำลังภายในของฮูหยินผู้เฒ่านั้น ลึกซึ้งมาก ไม่ใช่คนที่มีความแข็งแกร่งอย่างเว่ยเชียนชิวจะสามารถสัมผัสได้

ฮูหยินผู้เฒ่าแอบระดมกำลังภายในของเธอ และพลังที่มองไม่เห็นก็กระแทกมือขององค์รักษ์อย่างแรง...

"อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก!"

ความเจ็บปวดที่มหาศาลทำให้องครักษ์ร้องไห้อย่างควบคุมไม่ได้

ความเจ็บปวดอันรุนแรงกระทบเขา และมือขององครักษ์ก็ผ่อนคลายลง และกริชก็ตกลงกับพื้นดังเสียงดังกึกก้อง

เว่ยเป้ยเตะไปที่เข่าองครักษ์อย่างชาญฉลาด จากนั้นรีบวิ่งกลับไป หาฮูหยินผู้เฒ่า มองฮูหยินผู้เฒ่าด้วยความรู้สึกขอบคุณและพูดว่า: "ขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่าที่ช่วยชีวิตข้าไว้"

เด็กชายคนนี้ค่อนข้างมีไหวพริบ ฮูหยินผู้เฒ่ามองดูเว่ยเป้ยอย่างชื่นชมและพูดว่า "ไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้า หากอยากจะขอบคุณก็ขอบพระทัยฝ่าบาทเถิด"

ฮูหยินผู้เฒ่าเพียงทำตามคำสั่ง