บทที่ 1003 ชักศึกเข้าบ้าน

ถูกต้อง พวกที่ไม่มีเวลาหลบหนี ล้วนตายไปแล้วจริงๆ

คนเช่นสาวใช้และคนรับใช้ที่ไม่มีวรยุทธ จะถูกไฟนี้บีบบังคับให้ล่าถอยจนไร้หนทาง ไม่ก็ถูกเผาจนตาย ไม่ก็สำลักควันตายไป

บางคนที่มีวรยุทธสามารถหลบหนีไปได้หลายสิบก้าว แต่มันก็แค่สิบก้าวเท่านั้น ลิ้นไฟอันบ้าคลั่งนี้จะจับใครก็จะจับให้ได้

เว่ยเชียนชิวไม่รู้สึกเสียดายกับคนเหล่านี้ แต่รู้สึกประหลาดใจที่ไฟลุกลามรุนแรงมากจนแม้แต่คนที่ทรงพลังเช่นเขาก็ยังทนไม่ไหว

“มา!”

ขณะที่ควันลอยฟุ้ง เสวียนอวี๋ดึงเว่ยเชียนชิวอย่างไม่เต็มใจ ลากเขาออกจากไฟ

อาจารย์เคยกล่าวว่า เว่ยเชียนชิวเป็นเครื่องมือของต้าเว่ยที่จะสังหารเซียวเฉวียน เขาไม่สามารถตายได้

“คุณชาย! อาจารย์ของเจ้ามีพลังเวทย์ที่เก่งกาจ ให้เขาดับไฟให้ได้โดยเร็วสิ!”

เว่ยเชียนชิวไออย่างดุเดือด ถ้าไฟยังคงดำเนินต่อไปเช่นนี้ก็คงไม่ไหวแล้ว!

เสวียนอวี๋รู้สึกผิดเล็กน้อย แต่น้ำเสียงของเขากลับเย่อหยิ่ง: "อาจารย์...ข้าช่วยไม่ได้ แต่อย่าได้กังวล ไฟจะดับลงได้อย่างแน่นอน"

ตอนเขาพูดเช่นนี้ เสวียนอวี๋ก็รู้สึกไม่แน่ใจ อาจารย์เขาในเมื่อครู่นี้แลดูสับสน และดูเหมือนเขาจะไม่รู้ว่าจะดับไฟได้อย่างไร

“เดี๋ยวก็บอกว่าช่วยไม่ได้ เดี๋ยวก็บอกว่าสามารถดับไฟได้ ตกลงว่าได้หรือไม่ได้กันแน่?” เว่ยเชียนชิวพูดอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย เขาฉลาดพอที่จะตระหนักได้ว่า ตอนนี้เขาได้ชักศึกเข้าบ้านแล้ว

แม้แต่คนที่ดุร้ายและครอบงำอย่างเว่ยเชียนชิวก็รู้สึกว่านักปราชญ์นั้นลึกลับ เต็มไปด้วยความลึกลับ และยากมากที่จะจัดการ

จางจิ่นรับชายชราขากข้างถนน โดยบอกว่าเขาขอที่พักและอาหาร เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบัน จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเป้าหมายของชายชราคือต้าเหว่ย?

ชายชรากล่าวว่าเขาเป็นศัตรูของเซียวเฉวียน ซึ่งอาจเป็นเพียงข้ออ้างที่จะเข้าใกล้เว่ยเชียนชิว

ไม่น่าแปลกใจเลยที่เว่ยเชียนชิวคิดเช่นนั้น ไฟนี้... ใหญ่เกินไปจริงๆ

“ข้าต้องหาคนมาดับไฟ!” เว่ยเชียนชิวไม่สนใจเสวียนอวี๋เลย ลากม้าลงจากริมถนนแล้วมุ่งหน้าไปยังค่ายทหาร

แม้ว่าเว่ยเชียนชิวไม่ใช่คนดี แต่ทุกอย่างของเขากำลังถูกเผา เผาไปหมดแล้ว เขาเป็นฮ่องเต้อีกได้อย่างไร?

“ท่านแม่! ท่านแม่!”

ถนนที่อยู่ใกล้กับจวนเจียนกั๋วมากที่สุดเป็นถนนสายแรกที่ต้องทนทุกข์ทรมาน

ภายใต้ไฟที่โหมกระหน่ำ เด็กผู้หญิงอายุเพียงสองสามขวบกำลังร้องไห้ มีควันหนาทึบอยู่รอบๆ และบ้านก็ถูกไฟไหม้

เธอตะโกนขอความช่วยเหลือที่มุมห้อง จริงๆ แล้วแม่ที่เธอพูดถึงนั้นอยู่ข้างๆ เธอ แต่แม่ผู้น่าสงสารถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านสีดำแล้ว และเด็กยังเด็กเกินกว่าจะรู้

มีร่างหนึ่งผ่านเข้ามา เด็กหญิงตัวน้อยก็ได้รับการช่วยเหลือ

ร่างนี้ออกมาจากจวนเจียนกั๋ว และช่วยเหลือผู้คนตลอดทาง

มีคนหลายคนตามหลังเขามาด้วย

เขาวิ่งต่อไปตามทาง เพื่อช่วยเหลือคนที่ยังรอดอยู่ได้ระหว่างทาง

เด็กหญิงตัวเล็กๆ ร้องไห้เสียงดัง มองดูผู้ช่วยชีวิตของเธอ แล้วหยุดร้องไห้ทันที พี่ชายคนนี้หน้าตาดูดีมาก

คนนี้คือชิงหลง

เขา ไป๋ฉี่ เหมิงเอ้า และคนอื่นๆ หลีกเลี่ยงเปลวไฟระหว่างทาง โดยพยายามนำเปลวไฟไปยังสถานที่ที่ไม่มีคนอาศัยอยู่

แต่นี่คือเมืองหลวงของต้าเว่ยถนนหนทางหนาแน่นและเจริญรุ่งเรืองมาก และมีผู้คนอยู่ทุกหนทุกแห่งในทุกทิศทาง

“เว่ยเป้ยและเฮยอวิ๋นอยู่ที่ประตูเมืองไหน?”

ชิงหลงตะโกนเสียงดัง หากเลือดพิสุทธิ์ห้าหมื่นดวงไม่สามารถนำฝนเข้ามาได้ เมืองหลวงจะต้องพินาศแน่!

“ทางใต้!”

ไป๋ฉี่ชี้ไป ชิงหลงยัดเด็กหญิงตัวเล็ก ไว้ในอ้อมแขนของไป๋ฉี่ แล้วเหินตัวออกไปทันที

ในตอนแรกเด็กหญิงตัวเล็กยังดีๆ แต่ไป๋ฉี่ที่เต็มไปด้วยรัศมีแห่งการฆ่า ซึ่งทำให้เด็กน้อยหวาดกลัว ทันทีที่ชิงหลงจากไป เด็กหญิงตัวเล็กก็เริ่มร้องไห้ออกมา

ทันทีที่เด็กหญิงตัวเล็กร้องไห้ เว่ยอวี๋ก็อดไม่ได้อีกต่อไป

“ทำอย่างไรดี! ทำอย่างไรดี!” เว่ยอวี๋ตื่นตระหนก และเขาก็เริ่มร้องไห้เช่นกัน มันช่างน่าสังเวชมาก เขาเฝ้าดูทุกคนถูกไฟคลอกตายต่อหน้าเขา

“ดับไฟก่อน แล้วรอลูกเห็บจากนายท่าน!”

ไป๋ฉี่แจ้งคำสั่งของเซียวเฉวียน ไม่มีทางอื่นแล้ว

ในเวลานี้เกิดระเบิดขึ้นจากทางตอนใต้ของเมือง

ไม่ต้องคิดมากความ มันจะต้องเป็นผลงานชิ้นเอกของชิงหลงแน่

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวกำลังต่อสู้กับองครักษ์เพื่อจะพาเว่ยเป้ยเข้าไป เมื่อชิงหลงมาถึง เขาโกรธมากจนลมอันมืดมิดพัดมาพัดประตูเมือง!

“บูม!”

ท่ามกลางฝุ่นผง ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวและเว่ยเป้ยจ้องมองชายที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างว่างเปล่า เขาเป็นเหมือนเทพเจ้าที่จุติมาในโลก และเสียงของเขาก็เหมือนระฆังดัง ราวกับปลุกคนเหล่านี้ให้ตื่น: "ยังยืนอยู่ตรงนั้นอยู่ทำ! เข้ามาเร็ว!"

"เสี่ยวเซียนชิวก็อยู่ตรงหน้าพวกเจ้าแล้ว!"

ปรากฎว่าเมื่อ ชิงหลงไปทางทิศใต้ของเมืองเขาได้ช่วยเหลือเสี่ยวเซียนชิวในกองไฟที่โหมกระหน่ำ และก็คือเขาได้ช่วยเหลืออาเจิ้งผู้นำแห่งเลือดพิสุทธิ์ห้าหมื่นดวงนั่นเอง