บทที่ 1004 ลูกเห็บมาถึงแล้ว

ทันทีที่นายบ่าวทั้งสองมาถึงเชิงเขาหมิงเซียน ก็ต้องตกตะลึงอย่างช่วยไม่ได้

ทำไมอุณหภูมิที่นี่ถึงสูงมากในช่วงกลางฤดูหนาว?

มีขี้เถ้าลอยอยู่ในอากาศมากมายขี้เถ้าเหล่านี้มาจากไหน?

องค์หญิงและเสวี่ยเยี่ยนเพิ่งมาถึงภูเขาหมิงเซียนได้เพียงครู่เดียวเท่านั้น และมีขี้เถ้าจำนวนมากตกลงบนศีรษะและเสื้อผ้าของพวกเธอแล้ว

เมื่อมองไปรอบๆ ไฟและควันหนาทึบลอยไปทั่วท้องฟ้า ราวกับจะกลืนภูเขาหมิงเซียนทั้งหมด

ทั้งสองมองดูด้วยความสยดสยอง เหตุใดจึงเกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ในภูเขาหมิงเซียนได้?

ตอนนี้เซียวเฉวียนยังคงอยู่บนภูเขาหมิงเซียน หัวใจขององค์หญิงเต้นเร็ว และเธอเป็นห่วงเซียวเฉวียน

"เสวี่ยเยี่ยน! พาข้าขึ้นไปบนภูเขาโดยเร็ว" เวลาคือชีวิต องค์หญิงจะต้องรีบขึ้นไปบนภูเขาเพื่อตามหาเซียวเฉวียน

“องค์ องค์หญิง ข้าน้อยไร้ความสามารถ ข้าน้อยไม่รู้ว่าทำไม แต่ตอนนี้ข้าน้อยรู้สึกเหมือนมีไฟลุกโชนอยู่ในร่างของข้าน้อย ทำให้ข้าน้อยรู้สึกไร้กำลังไปทั้งตัว”

องค์หญิงอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ ทำไมมันถึงแปลกขนาดนี้?

เสวี่ยเยี่ยนเป็นมือขวาของหมิงเจ๋อที่มีความแข็งแกร่งเป็นพิเศษ ทักษะการเคลื่อนย้ายระยะไกลของเธอก็ยอดเยี่ยมยิ่งกว่า มันง่ายสำหรับเธอที่จะพาใครสักคนไปทุกที่

เมื่อกี้เสวี่ยเยี่ยนยังดีดี แต่ทันใดนั้นก็ปฏิเสธ ถ้าเปลี่ยนเป็นหมิงเจ๋อคงจะโกรธมากแน่ๆ โดยบอกว่าเสวี่ยเยี่ยนขี้เกียจ หาข้อแก้ตัวที่จะไม่เสี่ยง!

อย่างไรก็ตาม องค์หญิงกำลังรีบและเสวี่ยเยี่ยนรู้สึกไม่สบาย รีบร้อนไปก็ไม่มีประโยชน์

เธอไม่เพียงแต่ไม่ตำหนิเสวี่ยเยี่ยนเลยแม้แต่น้อย เธอยังเป็นห่วงอย่างมากและพูดว่า: "เจ้าพักผ่อนก่อนสักพัก ดูว่าจะรู้สึกดีขึ้นหรือไม่?"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เสวี่ยเยี่ยนก็มองดูองค์หญิงด้วยความซาบซึ้ง สถานการณ์เร่งด่วน เธอก็ไม่มีเวลาสนใจรายละเอียดเหล่านั้น พยักหน้าและนั่งสมาธิเพื่อปรับลมหายใจ

ความเมตตาโดยไม่ต้องกล่าวขอบคุณ เสวี่ยเยี่ยนทำได้เพียงแค่ปรับการหายใจของเธอโดยเร็วที่สุด แล้วส่งองค์หญิงไปยังที่ที่เธอต้องการไป นี่เป็นวิธีที่ถูกต้องในการขอบคุณองค์หญิง

ในความเป็นจริง เมื่อเสวี่ยเยี่ยนเข้าใกล้ภูเขาหมิงเซียน ก็รู้สึกถึงความรู้สึกแสบร้อนเล็กน้อยออกมาจากร่างกายของเธอ

แม้ว่าเสวี่ยเยี่ยนจะมาจากคุนหลุน แต่คุนหลุนก็เหมือนกับต้าเว่ย ผู้คนถูกแบ่งออกเป็นระดับต่างๆ

ในฐานะคนคุนหลุน เนื่องจากเสวี่ยเยี่ยนสามารถทำงานเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของหมิงเจ๋อได้ ไม่ใช่เพราะเธอวางตัว แต่เป็นเพราะสถานะของเธอในคุนหลุนนั้นต่ำต้อย พูดตรงๆ อยู่ในคุนหลุนอยู่อย่างต่ำต้อยมิสู้ตายอย่างเกรียติ เป็นการดีกว่าที่จะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของหมิงเจ๋อ

ด้วยสถานะที่ต่ำต้อยในคุนหลุน ทรัพยากรคุนหลุนที่เสวี่ยเยี่ยนสามารถใช้ได้จึงมีจำกัดอย่างยิ่ง โดยธรรมชาติแล้วเสวี่ยเยี่ยนไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้ความลับมากมาย

ตัวอย่างเช่น ความเสื่อมถอยของยุคแห่งเทพเจ้าในคุนหลุนมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับเพลิงชุ้ยเจี้ยน

ดังนั้นเสวี่ยเยี่ยนจึงไม่ทราบตำนานของเพลิงชุ้ยเจี้ยน

เป็นผลให้เสวี่ยเยี่ยนไม่รู้ว่ามีสิ่งที่เรียกว่าเพลิงชุ้ยเจี้ยนในโลก เธอไม่รู้ด้วยซ้ำเกี่ยวกับเพลิงชุ้ยเจี้ยน โดยธรรมชาติแล้วเธอไม่รู้ว่ามีอาวุธวิเศษอยู่ในนั้น โลกที่สามารถเอาชนะตัวเองได้โดยเฉพาะ

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ภูเขาหมิงเซียนที่เธอกำลังรีบไปตอนนี้ คือแดนชำระของเธอบนโลกอย่างแท้จริง

ในช่วงกลางฤดูหนาว เพื่อป้องกันความหนาวเย็น เสวี่ยเยี่ยนสวมเสื้อผ้าตัวหนา และใช้กำลังภายในของเธอ ทันทีที่เธอมาถึงตีนเขาหมิงเซียน เธอก็เหงื่อออกมาก หน้าอกของเธอก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ราวกับว่ามีคนจุดไฟเผาร่างกายของเธอ และไฟนี้ก็รุ่งโรจน์มากขึ้นเรื่อยๆ!

เมื่อเสวี่ยเยี่ยนอยู่ที่ตีนเขานานขึ้น ความรู้สึกถูกเผาไหม้ไปทั่วร่างกายก็ยิ่งทวีมากขึ้น

เสวี่ยเยี่ยนส่ายหัวอย่างยากลำบาก: "องค์ หญิง ข้าน้อยเกรงว่าจะไม่สามารถส่งท่านขึ้นไปบนภูเขาได้แล้ว"

“เสวี่ยเยี่ยน เจ้าเป็นอะไรไป?" องค์หญิงถามอย่างเป็นกังวลมาก