บทที่ 1005 อันตรายถึงชีวิต

นี่...

ความลับสุดสะเทือนขวัญ!

ใบหน้าของเสวี่ยเยี่ยนเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ ตามความรู้ของเสวี่ยเยี่ยนศัตรูของชาวคุนหลุนคือผนึกจูนเสิน ซึ่งถูกทำลายโดยเซียวเฉวียนแล้ว

ตามหลักเหตุผล ชาวคุนหลุนควรอยู่ยงคงกระพันแล้ว แต่ตอนนี้มีเพลิงชุ้ยเจี้ยนปรากฏอีก?

นี่มันเวทมนตร์อะไรกัน?

เพลิงชุ้ยเจี้ยนนี้ไม่เพียงแต่พิชิตชาวคุนหลุนเท่านั้น แต่ยังพิชิตชาวต้าเว่ยด้วย!

ดูเหมือนว่าสวรรค์จงใจหาเรื่องให้ชาวคุนหลุน ไม่เพียงแต่ชาวคุนหลุนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงคนที่ช่วยเหลือชาวคุนหลุนด้วย

นี่ไม่ใช่เซียวเฉวียนเพิ่งทำลายผนึกจูนเสินได้ ก็สร้างเพลิงชุ้ยเจี้ยนที่แม้แต่จะพิชิตผู้คนของต้าเว่ยได้ด้วย...

ครั้งต่อไป หากผู้คนจากซินเจียงดับเพลิงชุ้ยเจี้ยน สวรรค์จะไม่คิดหาอะไรบางอย่างที่สามารถพิชิตชาวคุนหลุน ต้าเว่ย และซินเจียงไปพร้อมๆ กันหรอกรึ?

เสวี่ยเยี่ยนคิดไม่ถึงว่า เธอจะเดาสิ่งหนึ่งถูกโดยไม่ได้ตั้งใจ เพลิงชุ้ยเจี้ยนดับลงจริงๆ ด้วยความช่วยเหลือจากผู้คนจากซินเจียง...

"นี่คือเหตุผลที่ว่า ทำไมทันทีที่เจ้ามาถึงภูเขาหมิงเซียน ก็รู้สึกอึดอัดอย่างทรมาน แต่เหตุใดข้าจึงสบายดี”

“ลูกเห็บนี้ผลิตขึ้นในทุ่งน้ำแข็งภูเขาหิมะของซินเจียง มันเป็นศัตรูของเพลิงชุ้ยเจี้ยน”

“เจ้ารับมันไว้“

แน่นอนว่าองค์หญิงไม่ได้บอกไป ลูกเห็บนี้ที่เธอให้แก่เสวี่ยเยี่ยนคือดวงตาของหมิงเจ๋อ

มันบอกไม่ได้ เพราะสามารถทำให้เสวี่ยเยี่ยนกลัวจนตายได้ไม่ใช่รึ?

ดวงตาของเจ้านายของเธอ ไม่ต้องพูดถึงการขอให้เสวี่ยเยี่ยนใช้มันเพื่อช่วยชีวิตตัวเอง เพียงแค่ขอให้เธอมองมัน คงยังจะต้องถอยกลับ

ลูกเห็บมีค่าและสามารถช่วยชีวิตคนได้ ไม่คิดว่าเสวี่ยเยี่ยนปฏิเสธมัน: "ตามที่องค์หญิงตรัส ข้าน้อยไม่สามารถรับลูกเห็บนี้ได้เจ้าค่ะ"

"องค์หญิง ลูกเห็บควรอยู่ในมือของผู้มีความสามารถ แสดงบทบาทของตัวมัน ช่วยชีวิตผู้คนได้มากขึ้น"

เสวี่ยเยี่ยนจะเพลิดเพลินไปกับสมบัติที่สามารถช่วยผู้คนทั้งโลกเองได้อย่างไร!

ในเมื่อเพลิงชุ้ยเจี้ยนนี้เป็นศัตรูของชาวคุนหลุน เสวี่ยเยี่ยนจึงไม่สามารถเพิกเฉยต่อชีวิตและความตายของชนเผ่าของตนเพื่อชีวิตของเธอเองได้

พูดตามตรง องค์หญิงทรงปลาบปลื้มเป็นอย่างยิ่งที่มีผู้ใต้บังคับบัญชาที่มีความตระหนักรู้ทางอุดมการณ์ในระดับสูงเช่นนี้ เธอพูดอย่างอ่อนโยน: "แต่ว่าข้าก็ไม่สามารถดูเจ้าตายได้"

หากความยุ่งเหยิงยังคงดำเนินต่อไปเช่นนี้ ข้าไม่รู้ว่าเซียวเฉวียนจะสามารถอดทนได้อีหรือไม่

องค์หญิงสั่ง: "นี่เป็นคำสั่ง เจ้ารับไว้เถอะ"

จากนั้น องค์หญิงก็วางลูกเห็บไว้ในมือของเสวี่ยเยี่ยน จากนั้นหันหลังกลับแล้วรีบขึ้นไปบนภูเขา

ในเวลานี้ไฟได้ไหม้ไปแล้วครึ่งทางของภูเขา ทุกครั้งที่องค์หญิงก้าวออกไป ร่างกายของเธอก็รู้สึกอึดอัดมากขึ้น

ความรู้สึกไม่สบายขององค์หญิงแตกต่างจากชาวคุนหลุนและชาวต้าเว่ย

ความรู้สึกไม่สบายที่ผู้คนในต้าเว่ยรู้สึกเมื่อเผชิญกับเพลิงชุ้ยเจี้ยนนั้น มาจากภายในสู่ภายนอก มันเป็นอาการบาดเจ็บภายใน

แต่ขององค์หญิงกลับเป็นจากภายนอกเข้าสู่ภายใน รู้สึกอึดอัด เนื่องจากอุณหภูมิภายนอกสูงเกินไป

ยิ่งเธอเดินขึ้นไปอีก ใบหน้าเดิมขององค์หญิงก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มเนื่องจากความร้อนที่ลามไปถึงหู องค์หญิงใช้มือแตะใบหน้าที่สวยงามของเธอ และสัมผัสอันอบอุ่นแผ่ซ่านจากฝ่ามือไปยังสมอง..

องค์หญิงเธออดไม่ได้ที่จะพึมพำอยู่ในใจ: "ช่างร้อนเหลือเกิน"

เนื่องจากถนนบนภูเขาทำจากหิน เมื่อถูกไฟไหม้ถนนจึงร้อนลวก ทุกย่างก้าวขององค์หญิง ก็เหมือนกับการก้าวบนไฟถ่าน ได้แต่สัมผัสไปเบาๆ เหมือนแมลงปอสัมผัสน้ำผ่านไปเบาๆไม่กล้าอยู่เกินครึ่งวินาที

เธอต้องรักษาภาพลักษณ์ที่ดีต่อหน้าเซียวเฉวียน ด้วยวิธีนี้ เธอไม่อยากให้เซียวเฉวียนรู้สึกผิดต่อเธอ

อย่างไรก็ตาม สิ่งต่างๆ ขัดกับความคาดหวัง ไม่ว่าก้าวขององค์หญิงจะเบาแค่ไหน ถนนขึ้นภูเขาก็ไม่สั้น ซึ่งหมายความว่าองค์หญิงจะไม่สามารถเดินไปหาเซียวเฉวียนได้อย่างง่ายดาย...

ก่อนที่องค์หญิงจะไปถึงครึ่งทางของภูเขา เธอรู้สึกได้ถึงความรู้สึกร้อนรนใต้ฝ่าเท้าของเธอ ร้อนจนมีแผลพุพองหลายจุดปรากฏบนฝ่าเท้าขององค์หญิง ทำให้เดินลำบากมากขึ้น