บทที่ 1025 ปฏิบัติอย่างระมัดระวัง

เมื่อได้ยินเซียวเฉวียนถามสิ่งนี้ มู่จิ่นก็ตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัดไปชั่วขณะหนึ่ง ไม่สามารถตอบสนองได้ชั่วขณะหนึ่ง

ชื่อจริงของเจ้าสำนักไม่ใช่นักปราชญ์ ส่วนชื่อของเขา มู่จิ่นไม่รู้ แม้ว่ามู่จิ่นจะเติบโตในนิกายหมิงเซียน แต่นักปราชญ์ก็มีตำแหน่งที่สูงกว่าและเป็นบรรพบุรุษของมู่จิ่น

เนื่องจากสำนักหมิงเซียนมีกฎระเบียบที่เข้มงวด และให้ความสำคัญกับลำดับชั้น มู่จิ่นจำได้ว่าตั้งแต่เขาจำความได้ อาจารย์ของเขา ย่าเหยียนก็สอนให้เขาเรียกนักปราชญ์ว่าเจ้าสำนักหรือปรมาจารย์ มู่จิ่นรู้สึกว่าเรียกเจ้าสำนักสามารถแสดงออกถึงความเคารพต่อนักปราชญ์ได้ดีกว่า จึงเรียกเจ้าสำนักมาโดยตลอด

อาจกล่าวได้ว่าไม่มีใครในสำนักหมิงเซียน นอกจากย่าเหยียนที่รู้ชื่อของนักปราชญ์ ทุกคนเรียกนักปราชญ์ว่าเจ้าสำนักหรือปรมาจารย์

ครั้งหนึ่งมู่จิ่นถามย่าเหยียนว่านักปราชญ์ชื่ออะไร แต่ย่าเหยียนปฏิเสธที่จะบอก ทุกครั้งที่มู่จิ่นหรือคนอื่นถาม ย่าเหยียนก็ไล่พวกเขาออกด้วยประโยคเดียว: "ความลับแห่งสวรรค์จะต้องไม่รั่วไหล"

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่า มันเป็นแค่ชื่อ ลึกลับมาก มีความลับอะไรที่ไม่สามารถเปิดเผยได้?

ทุกครั้งที่ย่าเหยียนเห็นสีหน้างุนงงบนใบหน้าของลูกศิษย์ จะยิ้มเบา ๆ และพูดว่า "พวกเจ้าสามารถค้นพบความลับได้ด้วยตัวเอง"

ประโยคนี้ทำให้ทุกคนยิ่งงงเข้าไปอีก ตอนนั้นมู่จิ่นกำลังอธิบายให้มู่เวยฟัง ซึ่งมู่เวยมีฉายาว่า "ดาวเด่นแห่งสำนักหมิงเซียน" ปรากฏว่ามู่เวยฟังประโยคนี้เพียงประโยคเดียวก็เข้าใจถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ทันที มองดูทุกคนด้วยความสงสัยและพูดว่า "ความหมายของอาจารย์ชัดเจนขนาดนี้ ทำไมพวกเจ้าถึงไม่เข้าใจล่ะ? หืม?"

ทุกคนส่ายหัวพร้อมกัน แสดงว่าไม่เข้าใจ พวกเขาหันไปมองมู่เวยด้วยใบหน้ากระตือรือร้นแล้วพูดว่า “ศิษย์น้อง ถ้าได้ยินอะไรบอกเราเร็ว ๆ อย่าทำให้เราอยากรู้ไปกว่านี้เลย”

มู่เวยมองดูทุกคนด้วยสีหน้าสิ้นหวัง และพูดทีละคำ: "พวกเจ้าต้องตั้งใจฟัง อาจารย์หมายความว่าจะไม่บอกพวกเจ้าน่ะ"

"ฉับ!"

ทุกคนปรบมือพร้อมกันแสดงความดูถูกมู่เวย มู่เวยพยายามแก้ไข ใครไม่เข้าใจความหมายของคำพูดของย่าเหยียน ทำไมมู่เวยต้องพูดแบบนั้น?พวกเขากลัวว่ามีบางอย่างในคำพูดของย่าเหยียนที่พวกเขาไม่สามารถบอกได้ ดังนั้นพวกเขาจึงถามมู่เวย หญิงที่ฉลาด แต่พวกเขาไม่ได้คาดหวังว่ามู่เวยจะเป็นคนหลอกลวงเช่นกัน

แม้แต่มู่จิ่นซึ่งมักจะสนิทสนมกับมู่เวยมากก็อดไม่ได้ที่จะแอบกลอกตาให้กับมู่เวย นี่ไม่ใช่การถามคำถามที่ไร้ประโยชน์หรือ?

ตั้งแต่นั้นมา ไม่มีใครในสำนักหมิงเซียนถามชื่อของนักปราชญ์นี้ พวกเขารู้สึกว่ามีคนจำนวนมากถามย่าเหยียนและปฏิเสธที่จะบอก ดังนั้นย่าเหยียนไม่ต้องการบอก ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาทำ ย่าเหยียนโกรธเพราะชื่อพวกเขาจะทำให้เดือดร้อน

อันที่จริงไม่ใช่ว่าชื่อของนักปราชญ์นั้นลึกลับหรือย่าเหยียนปฏิเสธที่จะบอก แต่นักปราชญ์มีชื่อที่ไม่สอดคล้องกับตัวตนของเขาอย่างมาก หากเขาพูด มันจะทำลายศักดิ์ศรีของนักปราชญ์อย่างแน่นอน ดังนั้น ย่าเหยียนเก็บเป็นความลับ

ทุกคนในนิกายหมิงเซียนที่รู้จักชื่อของนักปราชญ์ นอกเหนือจากเจ้าสำนักคนปัจจุบัน ย่าเหยียนก็คือหัวหน้าในอนาคตมู่เวย

เหตุผลที่มู่เวยรู้แต่ไม่ได้บอกใครก็เหมือนกับย่าเหยียน ดังนั้นจึงไม่บอกใคร อันที่จริงชื่อเล่นของนักปราชญ์คือโกวต้าน

ปรมาจารย์ของอาจารย์กล่าวว่า มีคำพูดในชนบทว่า เฉพาะผู้ที่มีชื่อราคาถูกเท่านั้น ที่จะมีอายุยืนยาวได้

ลองนึกภาพ ภาพของนักปราชญ์ที่สง่างามและมีจิตวิญญาณเหมือนเซียนนั้นไม่มีอะไรเทียบได้ กับชื่อโกวต้านถ้าทุกคนรู้เรื่องนี้ฉันสงสัยว่าทุกคนจะคิดอย่างไรและสงสัยว่าทุกคนจะมองนักปราชญ์ด้วยหรือไม่ สายตาแปลกๆ ต่อหน้าทุกคน เมื่อถึงเวลานักปราชญ์จะรู้สึกอย่างไร?

แค่คิดถึงเรื่องนี้ ย่าเหยียนและมู่เวยก็รู้สึกว่าฉากนี้มีความสุข เพื่อไม่ให้รบกวนอารมณ์ของทุกคน และเพื่อเห็นหน้านักปราชญ์ อาจารย์และลูกศิษย์จึงเลือกที่จะไม่พูดอะไร

ใครว่าไม่ใช่ ชื่อโกวต้านไม่ใช่รอยแผลเป็นที่นักปราชญ์ไม่กล้าเปิดเผยมากที่สุด ไม่ใช่ว่านักปราชญ์ไม่เคยคิดจะเปลี่ยนชื่อ แต่คนโบราณกลับให้ความสนใจว่าจะเปลี่ยนชื่อหรือนามสกุล พ่อแม่ตั้งให้ ไม่ชอบนักปราชญ์เท่าไร ก็ต้องเปลี่ยนทุกข์อะไรก็เปลี่ยนไม่ได้