บทที่ 1031 มั่นใจในแผนการ

ฮ่องเต้อดทนมานานหลายปีแล้ว ในที่สุดก็ถึงเวลาลงมือกับใต้เท้าเจียนกั๋ว！

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ จางจิ่นก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย

หากฮ่องเต้ลงมือกับเว่ยเชียนชิวแล้ว แสดงว่าสงครามครั้งนี้จะดุเดือด เว่ยเชียนชิวถึงจะไม่ถูกโค่นล้ม แต่ก็จะต้องบาดเจ็บสาหัส และเอาตัวเองไม่รอด

ถึงตอนนั้น เว่ยเชียนชิวจะไปสนใจอนาคตของจางจิ่นได้อย่างไรกัน

จางจิ่นเป็นขุนนางที่มีประสบการณ์มาหลายปี เขาชำนาญในการอ่านสถานการณ์และประเมินสถานการณ์ ด้วยจมูกที่ไว เขาตัดสินว่าฮ่องเต้มีโอกาสชนะสูงในการต่อสู้ครั้งนี้

เพราะถึงแม้ฮ่องเต้จะยังหนุ่ม แต่เขาก็มักจะทำเรื่องต่างๆ อย่างรอบคอบ และไม่เคยทำเรื่องใดๆ โดยไม่มั่นใจ ในการออกรบครั้งนี้ ฮ่องเต้จะต้องเตรียมการมาเป็นอย่างดี เพื่อที่จะจัดการกับเว่ยเชียนชิวอย่างเด็ดขาด

เซียวเฉวียนกับฮ่องเต้เป็นพวกเดียวกัน เดิมทีฮ่องเต้ก็รักเซียวเฉวียนอยู่แล้ว หากเซียวเฉวียนพาเหล่าจิ้นซื่อจากซินเจียงกลับมาจากการฝึกฝน ถึงแม้เซียวเฉวียนจะเอาเพียงหญ้าต้นหนึ่งจากซินเจียงกลับมาก็ตาม ไม่ว่าหญ้านั้นจะมีราคาแพงหรือไม่ก็ตาม ฮ่องเต้ก็จะต้องบอกว่าเซียวเฉวียนทำงานหนักและเสียสละ อาศัยโอกาสนี้ให้เซียวเฉวียนเลื่อนตำแหน่งและตอบสนองความต้องการของเซียวเฉวียน

ถึงตอนนั้น หากเซียวเฉวียนเปิดปากขอตำแหน่งอัครเสนาบดีกับฮ่องเต้ ฮ่องเต้ก็อาจมอบตำแหน่งนั้นให้กับเซียวเฉวียนโดยง่าย

แล้วจางจิ่นยังมีอะไรจะหวังอีกไหม?

จางจิ่นใฝ่ฝันที่จะได้เป็นอัครเสนาบดีเท่านั้น อัครเสนาบดีคือความปรารถนาสูงสุดของจางจิ่น เขาไม่สามารถปล่อยให้เซียวเฉวียนเข้ามาแทรกแซงได้ มันเป็นไปไม่ได้!

จางจิ่นจึงกังวลเกี่ยวกับอนาคตของตัวเองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อคิดเช่นนี้ จางจิ่นก็ยิ่งต้องกำจัดเซียวเฉวียนให้สิ้นซาก

ดังนั้น สิ่งเร่งด่วนที่สุดของจางจิ่นคือขอให้ฮ่องเต้ลงโทษเซียวเฉวียน แต่ฮ่องเต้กลับสั่งให้จางจิ่นนำกองกำลังฝ่ายราชการของจวนอัครเสนาบดีไปเทียนถานเพื่อเตรียมการบูชากองทัพตระกูลเซียวห้าหมื่นคน จางจิ่นย่อมไม่พอใจ

แต่ในสถานการณ์ปัจจุบัน จางจิ่นไม่พอใจที่จะไปทำงาน แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของฮ่องเต้ หลังจากทั้งหมด เว่ยเชียนชิวมีโอกาสที่จะล้ม หากเว่ยเชียนชิวล้ม จางจิ่นก็จะเหลือเพียงฮ่องเต้เป็นที่พึ่ง ใครจะกล้าทำให้คนที่พึ่งพาผิดหวังกัน？

ดวงตาของจางจิ่นกลอกไปมา เขาคิดหาวิธีที่จะปฏิเสธฮ่องเต้ โดยไม่ทำให้ฮ่องเต้ขุ่นเคือง

ไม่นาน จางจิ่นก็ตาเป็นประกาย ทำเป็นลำบากใจพูดว่า “ฝ่าบาท การต้อนรับกองทัพตระกูลเซียวเป็นเรื่องสำคัญมาก ข้าไม่เคยทำมาก่อน เกรงว่าจะทำได้ไม่ดี เป็นการทรยศต่อความไว้วางใจของฝ่าบาทนะพ่ะย่ะค่ะ”

พูดมาถึงตรงนี้ จางจิ่นก็แอบมองสีหน้าของฮ่องเต้ เขาอยากจะรู้ว่าฮ่องเต้จะตอบอย่างไร คำพูดของจางจิ่นนั้นชัดเจนแล้ว จางจิ่นไม่มีความมั่นใจที่จะจัดการเรื่องสำคัญเช่นนี้ ฮ่องเต้ควรหาคนอื่นไปทำแทน

ทันใดนั้น จางจิ่นก็เห็นสีหน้าเรียบเฉยของฮ่องเต้ เขาก้มหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ สักพัก ฮ่องเต้ก็เงยหน้าขึ้นมองจางจิ่นแล้วพูดว่า “ถ้าเจ้าทำไม่ได้ ตัวข้าก็หาคนอื่นทำแทนได้ ไม่งั้น......”

ฮ่องเต้จงใจหยุดพูดไปชั่วครู่ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย จางจิ่นเห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจหาย ในเวลานี้ ฮ่องเต้ยังยิ้มได้ แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน

ดังนั้น ฮ่องเต้กล่าวอย่างเงียบ ๆ ว่า “ตอนนี้อ้ายชิงเป็นผู้รักษาการอัครเสนาบดี หากทำสิ่งนี้ไม่ได้ ตัวข้าคิดว่าตำแหน่งอัครเสนาบดีไม่เหมาะกับอ้ายชิงจริง ๆ ข้าอาจหาคนมาแทนที่ได้เช่นกันให้โดยเร็วที่สุด คิดอย่างไรกับอ้ายชิงล่ะ?”

คำพูดเบาๆ เหล่านี้ เปรียบเสมือนก้อนหินขนาดใหญ่ที่หล่นลงมาบนหน้าอกของจางจิ่น กดทับจางจิ่นจนอดไม่ได้ที่จะตกใจและเหงื่อออก

ดูเหมือนว่า ฮ่องเต้จะมั่นใจที่จะล้มเว่ยเชียนชิวลง ไม่เช่นนั้นฮ่องเต้จะไม่กล้ามากและจะแตะต้องจางจิ่นในเวลานี้

รู้ว่าจางจิ่นมาจากเว่ยเชียนชิว!

คนที่สามารถเข้าใจสถานการณ์ได้คืออัจฉริยะ ในเวลานี้ หากจางจิ่นไม่ลงไปตามแผนของฮ่องเต้ จางจิ่นก็รู้ว่าอาชีพการงานของเขาก็จะจบลงแล้ว

จางจิ่นโค้งคำนับด้วยความกลัวและกล่าวว่า “ฝ่าบาท ข้าสับสนไปหมดแล้ว ข้าจะจัดการเรื่องนี้ทันที ไม่ต้องกังวล ฝ่าบาท ข้าจะจัดการมันอย่างเหมาะสมให้ได้”

“เอาล่ะ ไปเถอะ” ฮ่องเต้พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ มันคงจะง่ายกว่านี้มากถ้าเป็นแบบนี้

“ข้ารับบัญชา!” จางจิ่นถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่เข้าวังครั้งนี้ นอกจากจะไม่ได้ทำให้ฮ่องเต้ลงโทษเซียวเฉวียนแล้ว ยังเกือบจะเสียตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีอีกด้วย