บทที่ 1032 ความโกรธของนักปราชญ์

“หุ หุ หุ！”

“ปัง ปัง ปัง! ”

ลมพัดแรง ฝนตกลงมาอย่างหนัก อุณหภูมิลดลงหลายองศา ชาวบ้านที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่บางเบาตัวสั่นไปทั้งตัว ฟันกระทบกันไม่หยุด

ชาวบ้านทนต่อความหนาวเย็นนี้ไม่ได้ จึงพากันเข้าไปในบ้านหลบลม แม้บ้านจะถูกไฟไหม้จนพังยับเยิน แต่ก็ช่วยบังลมได้บ้าง

สำหรับชาวบ้านแล้ว เพลิงชุ้ยเจี้ยนที่จุดโดยจวนเจียนกั๋วนั้นเปรียบเสมือนการซ้ำเติม ซ้ำเติมครอบครัวที่ยากจนอยู่แล้วให้ยิ่งยากจนขึ้นไปอีก ยิ่งไปกว่านั้น ฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก ทำให้ชาวบ้านตกอยู่ในสภาพยากจนข้นแค้น

ในสมัยโบราณ ผู้คนมักแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่บางเบา หากทนความหนาวเย็นไม่ไหว พวกเขายังสามารถก่อไฟเพื่อคลายหนาวได้

แต่ตอนนี้ ฟืนและหญ้าแห้งของพวกเขาถูกเพลิงชุ้ยเจี้ยนเผาไปหมดแล้ว ถูกฝนชะจนเปียกโชก ไม่สามารถก่อไฟได้

โอ้!

เคราะห์ซ้ำกรรมซัด!

อารมณ์ของชาวบ้านก็เหมือนกับนักปราชญ์

นักปราชญ์และเสวียนอวี๋ต้องการเข้าไปในจวนเซียว แต่ทั้งคู่พยายามอยู่นานก็ไม่อาจทำลายบาเรียของจวนเซียวได้ จึงไม่สามารถเข้าไปได้

ในโลกนี้มีบาเรียอะไรกันที่สามารถขัดขวางนักปราชญ์ได้ นี่มันบ้าชัด ๆ

นักปราชญ์มีชีวิตอยู่มาหลายปีแล้ว เพิ่งเคยเจอเรื่องยุ่งยากเช่นนี้เป็นครั้งแรก

ยิ่งไปกว่านั้น สำนักหมิงเซียนก็ส่งข่าวมาอีก คราวนี้ส่งถึงนักปราชญ์โดยตรง เร่งให้นักปราชญ์รีบกลับไปสำนักหมิงเซียนเพื่อดูแลสถานการณ์

แต่นักปราชญ์ยังไม่ได้รับไฟที่ตนนำมากลับคืนมา จะไปได้อย่างไร

คราวนี้ นักปราชญ์ไม่ได้ตอบกลับสำนักหมิงเซียน ยังคงจ้องมองจวนเซียว ด้วยใบหน้าที่มืดมน เขาไม่ยอมเชื่อเลยว่า เขาจะเข้าไปไม่ได้ “เสวียนอวี๋，ใช้กิ่งไม้ตีมัน！”

“ท่านอาจารย์......” เสวียนอวี๋ มองนักปราชญ์อย่างหมดหนทาง

นักปราชญ์ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ากิ่งไม้ที่เสวียนอวี๋นำมากับตัวถูกชิงหลงองค์ชายแห่งคุนหลุนเด็ดขาดเสียงดังในเมื่อนึกถึงเรื่องนี้จวนเจียนกั๋ว นักปราชญ์ก็เกลียดชิงหลงจนอยากจะกัดฟัน

ไอ้สัตว์น้อยพวกนี้ รอก่อนเถอะ เมื่อช้าได้ไฟกลับคืนมา ข้าจะเผาพวกเจ้าให้ตาย!

“ไปเอามาใหม่" นักปราชญ์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา เสวียนอวี๋สามารถตีคนด้วยมือเปล่าได้ และยังสามารถหยิบสิ่งของจากระยะไกลได้ การที่เสวียนอวี๋ไปเอากิ่งไม้ใหม่จากสำนักหมิงเซียนเป็นเรื่องง่ายมาก

"ท่านอาจารย์" เสวียนอวี๋มองนักปราชญ์อย่างลังเล อยู่ในใจเขากำลังคิดหาวิธีบอกนักปราชญ์ถึงสถานการณ์ของสำนักหมิงเซียน

“เกิดอะไรขึ้น？” น้ำเสียงของนักปราชญ์แฝงด้วยความไม่อดทน ฟังดูออกว่าเขากำลังกลั้นความโกรธอยู่

วันนี้เสวียนอวี๋แปลกๆ บอกให้เขาไปเอากิ่งไม้ใหม่ก็ยังลังเลอยู่ หากไม่ใช่เพราะไม่อยากทำให้เสวียนอวี๋ร้องไห้ นักปราชญ์คงอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา

เมื่อเสวียนอวี๋ได้ยินน้ำเสียงที่ไม่ดีของนักปราชญ์ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความโกรธ “ท่านอาจารย์ เสวียนอวี๋เด็ดกิ่งไม้ไม่ได้ เพราะต้นหลิวถูกไฟไหม้หมดแล้ว"

“อะไรนะ！” ม่านตาของนักปราชญ์ขยายใหญ่ อารมณ์ของเขาเต็มไปด้วยความตกใจอย่างมาก ทำให้เสวียนอวี๋ร้องไห้ออกมาทันที

โอ้!

ลูกศิษย์ของข้า ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ เจ้าร้องไห้ นี่ไม่ใช่การทำให้อาจารย์ลำบากหรือ?

อย่างไรก็ตาม นักปราชญ์ก็ไม่กล้าพูดอะไรไม่ดีกับเสวียนอวี๋ เขายังเด็กเกินไป นักปราชญ์ถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง พูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลง “เสวียนอวี๋ไม่ต้องร้องไห้ อาจารย์ไม่ได้ดุเจ้า อาจารย์กำลังดุไอ้โจรที่เผาภูเขาไปน่ะ”

“ต้นหลิวถูกไฟไหม้หมดแล้วจริงหรือ？” นักปราชญ์พยายามระงับความโกรธที่เดือดพล่านอยู่ภายใน เปลี่ยนเป็นใบหน้าที่อ่อนโยนเหมือนท่านปู่ ถามเสวียนอวี๋ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

เสวียนอวี๋เช็ดน้ำตาแล้วพยักหน้าเบาๆ ต้นหลิวจริงๆ แล้วหายไปหมดแล้ว หายไปหมดสิ้น

ช่างเป็นบ้าอะไรกัน!