บทที่ 1097 - 1908 รู้สึกตื่นเต้นอย่างอธิบายไม่ถูก

อย่างไรก็ตาม เซียวเฉวียนชอบทำเรื่องเช่นนี้ เมื่อเขาคิดว่าพวกเขาโกรธแต่ไม่สามารถทำอะไรกับเซียวเฉวียนได้ เซียวเฉวียนก็รู้สึกดีมาก

ดวงตาของเซียวเฉวียนเป็นประกายเมื่อเขามองดูพวกเขาทั้งสอง

การแสดงออกของเขา ทำให้ใจของย่าเหยียนดิ่งลง

เธอรู้ดีอยู่แล้วว่าเซียวเฉวียนคิดอะไรอยู่ในใจ

เซียวเฉวียนได้แย่งผู้มีความสามารถหลักสองคนจากสำนักหมิงเซียนไปแล้ว เกรงว่าเขาจะติดใจกับการทำเช่นนี้

สองคนนี้และอาเล่อต่างก็ได้รับการฝึกฝนจากย่าเหยียนด้วยความพยายามอย่างมาก แน่นอนว่า เธอไม่เต็มใจที่จะทำแทนเซียวเฉวียนอย่างเสียเปล่า

ดังนั้น เธอจะไม่ให้โอกาสพวกเขาได้อยู่คนเดียวกับเซียวเฉวียนด้วยซ้ำ

เธอสั่ง “พวกเจ้าไปช่วยอาเล่อโดยเร็ว”

เมื่อทั้งสองได้ยินเสียงก็พูดอย่างแข็งแกร่งว่า “ขอรับ เจ้าสำนักเหยียน!”

เสียงนั้นชัดเจนว่าเป็นของคนสองคน แต่พวกเขาถ่ายทอดความรู้สึกถึงความแข็งแกร่งเป็นจำนวน

การได้ยินเสียงเช่นนี้เป็นแรงบันดาลใจอย่างมาก!

หากพวกเขาสามารถหลอกให้ต่อสู้ข้างนอกได้ แรงผลักดันของคนสองคนนี้เพียงลำพังก็สามารถทำให้หลายคนหวาดกลัวและช่วยแก้ปัญหาได้มากมาย

ยิ่งเขาคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไร ก็ยิ่งยากขึ้นสำหรับเซียวเฉวียนที่จะระงับความเป็นเจ้าของที่น่ารังเกียจในใจของเขา

จนกระทั่งพวกเขาทั้งสองหายตัวไปต่อหน้าต่อตาของเซียวเฉวียน จากนั้นเขาจึงหันไปมองย่าเหยียนด้วยดวงตาเป็นประกายแล้วพูดว่า "เจ้าสำนักเหยียน ขอหารือกับเจ้าสักเรื่อง?"

แม้แต่ในท่ามกลางการเผชิญหน้า เซียวเฉวียนยังคงใช้น้ำเสียงเช่นนี้มาพูดกับนาง มันจะมีอะไรที่ดีได้?

ต่อสู้กันมาเยี่ยงนี้ เธอและเขายังมีอะไรหารือกันได้อีกบ้าง

ย่าเหยียนเพิกเฉยเซียวเฉวียน และหันไปหานักปราชญ์ "เจ้าสำนัก เจ้าก็ไปช่วยอาเล่อ?"

ดูเหมือนเธอกำลังปรึกษาปราชญ์ เพื่อขอความคิดเห็นของเขา แต่จริงๆ แล้ว มันเป็นคำสั่ง

ความเข้มแข็งพูดอยู่เสมอ ใครแข็งแกร่งกว่าก็มีสิทธิ์พูดและตัดสินใจ

เห็นได้ชัดว่าตอนนี้พวกเขามีศูนย์กลางอยู่ที่ย่าเหยียนและโดยธรรมชาติแล้วพวกเขาจะต้องหมุนรอบตัวเธอ

นักปราชญ์พูดอย่างสงบว่า "ไม่มีปัญหา"

เดิมประโยคที่ว่า "เจ้าอยู่ที่นี่คนเดียวได้ใช่หรือไม่? " พอมาถึงริมฝีปาก นักปราชญ์ก็กลืนมันกลับ เขารู้สึกว่าประโยคนี้ดูเกินจำเป็น

ไม่ว่าจะเป็นไปได้หรือไม่ก็ตาม ด้วยความแข็งแกร่งของนักปราชญ์ในปัจจุบัน เขาช่วยไม่ได้มากหากเขาอยู่ที่นี่

ไม่เพียงช่วยไม่ได้เท่านั้น แต่ยังอาจขัดขวางย่าเหยียนด้วย

ดังนั้นเขาจึงคิดว่าพูดให้น้อยลงจะดีกว่า

เมื่อเห็นว่านักปราชญ์กำลังจะจากไป เซียวเฉวียนก็ตะโกนไปทางหลังของเขาว่า "นักปราชญ์ หากเจ้าจากไปเช่นนี้ เจ้าจะไม่มีโอกาสเห็นเจ้าสำนักเหยียนทำลายม่านกำบังของข้าแล้วนะ"

เมื่อได้ยินดังนั้นการเคลื่อนไหวของนักปราชญ์ก็หยุดชั่วคราว จากนั้นก็จากไป

นานแค่ไหนแล้วเซียวเฉวียนยังคงมีความตั้งใจที่จะหว่านความขัดแย้งที่นี่ เขาคิดว่าเสวียนอวี่ เซี่ยวเฟิงและกิเลนสามารถจัดการกับเธอได้จริงหรือ?

เซียวเฉวียนมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ?

เธอสูดจมูกอย่างเย็นชาและพูดว่า "อย่าเสียเวลา หากเจ้ามีเวลา เจ้าควรคิดให้มากขึ้นว่าจะช่วยเสวียนอวี่ ปกป้องรักษาเซี่ยวเฟิงและกิเลนไว้ดีกว่าหรือไม่!"

ไม่ว่าสัตว์สงครามจะทรงพลังแค่ไหน พวกมันก็ยังเป็นปศุสัตว์อยู่ดี และสมองของพวกเขาก็กับสมองของมนุษย์ยังคงมีความแตกต่างอยู่

สำหรับความแข็งแกร่งของเสวียนอวี่ มันเป็นเรื่องปกติที่จะรั้งสองพี่น้องเว่ยหง แต่ถ้าเขาต้องการต่อสู้กับผู้คนจำนวนมากในเวลาเดียวกัน มันคงเป็นแค่เรื่องจินตนาการ

ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่าถ้าไม่ได้รับความช่วยเหลือจากสัตว์ร้ายสงครามเสวียนอวี่ก็คงไม่เหมาะกับอาเล่อด้วยซ้ำ

ที่นี่เสวียนอวี่และอาเล่อต่อสู้อย่างหนัก เช่นเดียวกับที่ย่าเหยียนคาดไว้ เสวียนอวี่ไม่เหมาะกับอาเล่อ เขาต่อสู้กับอาเล่อหลังจากผ่านไปหลายสิบรอบ เห็นได้ชัดว่าเขากำลังดิ้นรน

แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ท้อแท้และกล้าหาญมากขึ้นในขณะที่ต่อสู้

เขารู้ว่าเซียวเฉวียนจะไม่ปล่อยให้เขาต่อสู้เพียงลำพัง และจะให้การสนับสนุนเขาอย่างแน่นอน